Skyline natt

skogen skyline

over fjella

ein horisont

auga kan gå seg vill i

og kodelesarane

snuble over

i solnedgangen

tre på tre

og det er på tide

å late att

for natta

Mot natt

eit glimt av lys

eit augekast, kvikk

sand

under medvitet

sakte synkande

i vest

eit auge

med sine bilde

trillar over jorda,

fangar inn alt lyset

som trekkpapir

vert trekt mot solnedgangen

utan anger

bilde på bilde

i stablar ingen vil sjå

og så kjem natta

Varig

sola på himmelen

eit minne

bak auge, i hud

horisontlinja ligg svart

mellom hav

og stjernehimmel

bølgjene mot stranda

slår taktfast

også utan lys

Stilla går

stilla går her mellom oss
frå hand til hand
som ei gåve me gir vidare
utan først å eige den

berre lene seg mot det ein lengtar etter
og la tvilen komme alle ting til gode

så smiler stilla litt vemodig,
ruslar vidare inn i haustnatta
og me har allereie gløymt ho ut
i larmen frå byen
som vender tilbake som ei brusande elv;
riv oss med
i virvelen

Ei slik natt

lyden av elefantar
som listar seg forbi
soveromsvindauget

eit tre lettar litt på hatten
i eit djupt bukk,
ser paraden gli rundt hushjørnet
og vidare innover plenen
til naboen

blomar syng ein trist melodi
om dagar som aldri kjem att

og eg
her i senga
ei sommarnatt
som aldri tek slutt

Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Mot morgongry

andedrettet i det skjelvande graset
bakken som ristar svakt
medan pusten går ustanseleg
inn i natta

månen glir sakte over himmelen
dreg graset til seg
i ei saktefartbølge
mot morgongryet

slår innover augelokka -
me kan høyre spadane
i dei store sandhaugane
skyflar sandkorna unna

så vert støvet fanga i vinden
bles inn over skjelvande gras
i ein innpust frå jorda
- ein annan stad

me står opp, ristar søvnen av oss
stig ut i dagen

månen er borte
ei forandra stille ligg att

Denne natta

eg var i ferd med å tømme hjartet
endå ein gong     vrenge det

la dei tynne solstrålane brenne
seg veg gjennom sovande vev

denne natta, som først var tåke
og eit botnlaust svelg å trø inn i

er no som ein port, ei opning
inn til ei anna verd  -  eit anna liv

Rygg mot rygg

Møte natta

Klode #4

Lysregn

Natta vaknar

Den rette lyktestolpen

Natt over fjorden

sakte trekk lyset seg attende,

overgir område etter område

til mørket og kvelden

skyene fortset sin tause dans

filtrerar lyset, porsjonerer ut

våre tilmålte blå tonar

før sjølve natta rullar inn

over vassflata, rundt fjella

og viskar bort dei siste restane av lys

Natt

eit stille sus av vind
mellom elles stille tre -
vegen ned til sjøen
ligg i skugge
- men eg kjenner den 
som min eigen pust

her nede er eg fri,
som bølgjene skvulpar 
mot bryggjestolpane

eit einsamt lys
over kaia - kvardagen er ein annan stad

det er ein roleg kveld
eg kan endeleg høyre hjartet mitt banke -

Midt på natta-blues

sitje i mørket
drøyme
om å sove

sleppe seg ned
i det mjuke,
sleppe taket -

gli inn i det framande landet
la seg føre med straumane
dit viljen ikkje veit

tenkje lyseblå tankar
med auga i mørket
og den sovande verda

som uvitande vitne

Natt og dag

du er natt

og eg er dag

du er sol

og eg er måne,

vandrarar

på same vegen –

ulik takt og ulik rytme

ulike i sinn og auge;

fyller ut

dei tome romma

i kvarandre