Imitasjon #5

Pære

Eit laurdagsdikt på ein torsdag... berre fordi eg likar pære så godt! (Torsdagstema)

 

Når lakrisen tyngjer som stein

og renn som seig sirup i kroppen

Sjokoladen smeltar på tunga…

Når brusen er slokna, heilt temt,

eg klarar knapt svelgje ein dråpe (til)

Sjokoladen renn mjukt gjennom halsen…

Når chipsposen knitrar, og sofaen gynger,

dropsen er borte, og samvitet tyngjer

Sjokoladen boblar i blodet…

Då skulle eg ynskje

det var deg eg åt

du saftige, fristande pære!

Skyteglad

Eg stiller dykk opp
på rekke
- det er lettare slik
og ingen får bind for auga
eller noko siste ynskje oppfylt
før eg fyrer laus

Etterpå kan de spørje
eller gjere kva de vil
- det er som eit sprøytestikk;
Kraftig oppvurdert
og over før du
veit ordet av det

Nikon
har smertefri mekanikk
på den måten

(onsdagstema)

Imitasjon #4

Kan denne spegelen lagre

alle orda, alle fraser som er sagt,

både av godt og vondt

og bere det med seg

til alle dei som seinare står her

og vurderer seg sjølv

- eller, vurderer den personen

som dei andre trur at dei ser

når dei ser det som spegelen viser –

og lar orda henge i lufta, orda

strekke sine lange fangarmar,

som usynleg tåke

og fylle rommet, heile bildet?

Det kan jo vere,

kva veit vel vi

om speglane sitt indre liv

i alle tilfelle

er det beste å vere forsiktig med orda,

så det som kjem attende

er godt –

Trials

(Our world tuesday)

Eg ynskjer...

vi kunne vakne opp

til ei verd som var kvit,

dekt av eit vernande lag,

ei silkemjuk kappe –

at alt det skeive var rett,

at alt det knuste var heilt

vi kunne vakne opp

og ikkje lenger sjå dødens fotspor over marka

at heile verda var eit nytt, blankt ark

og vi alle fekk utlevert

like mange fargeblyantar kvar –

(Måndagstema)

På lån

Ei vag kjensle

av noko flyktig

legg seg som eit filter

over auga mine

- de spring over snart frosen grunn,

ei eng, der sommaren ein gong var

og eg ser dykk som mine plantar,

mine blomar

i ein sommar som varer og varer

men eg veit –

de er her på lån, i dag

i morgon

og så ein dag er det eg

som går der, krokrygga, sliten

over dei frosne livsmarkene

og undrar – kor vart dei av, alle

dagane eg skatta

så altfor lågt?

Ei kjensle av noko flyktig

legg seg som ei hinne

over alt eg gjer

og ei kviskring stig opp

som damp

ifrå molda:

Dei er her i dag – i dag!

I DAG!