Det blinde regnet #6

Dei som vaktar

stille ventande

svevar dei kvite blodcellene rundt

gjennom straumen

organismen skal vidare

kravlande, springande, symjande

over jordkloden

alle som stikk kjeppar i hjula

så maskineriet vert truga

og ferda sakkar farta det aller minste,

vert eliminerte –

men mennesket

som samfunn er vi annleis –

møter støyskaparane

på eit høgare plan

der alt det mekaniske

            kjem til kort

Eg ynskjer...

vi kunne vakne opp

til ei verd som var kvit,

dekt av eit vernande lag,

ei silkemjuk kappe –

at alt det skeive var rett,

at alt det knuste var heilt

vi kunne vakne opp

og ikkje lenger sjå dødens fotspor over marka

at heile verda var eit nytt, blankt ark

og vi alle fekk utlevert

like mange fargeblyantar kvar –

(Måndagstema)

Rettferd

Det einaste rettferdige ville vore

å demontere trea

med same langsiktige, forsiktige

og ømme omsorg som naturen viste

i prosessen med å bygge;

Vise at vi veit – at vi er ein del av det same

Det einaste rettferdige ville vore

å rive av blomestilkane

like sakte, like skjørt

som dei ein gong reiste seg frå molda,

strekte seg mot lyset;

Returen burde vore like vakker

Det einaste rettferdige ville vore

å kutte alle strå

som drypande vatn, tålmodig,

medan vi smiler mot sola og held ømt om aksa

let dei falle til jorda så mjukt, så mjukt;

Vår audmjuke takk – oss levande imellom

Hei vatn!

Hei vatn, som renn

og som boblar

frå kranen, i strie straumar,

renn, som gjaldt det livet

og du er den einaste hjelpa

Så muntert du strøymer,

til fryd for tørste halsar,

lyden av rennande, iskaldt vatn,

musikk i vestlendingsøyrene

Hei vatn, i overflod

ei kjelde som aldri går tom,

i styrtande kav

frå fjellet, og heilt ned

i glaset mitt,

blankt og kjølig

herleg smak av ei god verd

Men du, vatn? Eitt spørsmål,

eg vil gjerne ha svar,

og ei bøn frå oss

med nestensvømmehud:

Kvifor deler du så ulikt

ut di velsigning,

vi har uendeleg tilgong,

medan andre drøymer om vatn,

men det blir verande i draumen

Og så bøna:

kan du lage ei renne, ein sving i elva,

ut av leia, ut av kursen mot oss,

og fylle draumane

til dei hine, så det renn

over?