Golv blant golv

golvet er min venn

kviskrar du,

let deg valse ut

som ein innsjø på stovegolvet

der hjartet er den einaste 

taktfaste rørsla

me kan observere

så glir du i eitt med landskapet

og me kan vente og lengte

medan vissa om det me veit

brenn seg djupare inn

og golvet gyngar av garde

blant alle andre golv

i universet

kan me flyge utan vengjer

kviskrar du,

og me veit det 

er det einaste me kan

Nokon er til

vite nokon er til

utanfor auga ein stad

er til

med namn og lengt

hud og håp

utan

å vite kven

nokon er

til

veit eg

nokon lever, syng

sin morgonsong

kanskje

på same melodi

som eg

for nokon

er til, lever

langt utanfor

mine auge, langt

utanfor mi hud

bortanfor

alle horisontar

er nokon til

Kvile i seg sjølv

midt i jakta
stoppar ho opp

føtene står som limt i grusen
skuldrene senkar seg
inn i ei ny stille

auga kviler på den blå himmelen
som fyller ut tomromma
mellom viftane bjørkegreiner
og suset gjennom skogen
fyller øyra

her
akkurat her
vil eg stå
tenkjer ho  -  ja,
kvifor ikkje her -

det er noko framandt i nettopp denne lufta
denne plassen, akkurat her
og no

finn ho ut
kva det vil seie
å kvile
i det ein har

Vinterveg

også her må du vere
ein vandrar i vekslinga 
mellom mørke og lys
skugge og klåra
- eit steg unna morgondagen

også her må du kvile
rette auga mot dei fjerne fjella
senke ned i ditt eige hjarte
denne vissa om det som kjem
- gårsdagsskuggane når heilt hit

også her må du sleppe
grepet om banda som batt deg
fast til skogen, fjella, vatnet
verda slik du kjenner den
- sjølv i denne vinteren er hjartet ditt fritt

Struktur

1

alderen set sine merke;

det er som livet sjølv

kryp opp frå den eldgamle jorda

og kler sine gjester

2

dette er spora

etter levd liv,

arr frå tusen slag

dette er merka som kjem

når ein gjer det ein er etla til;

somme seier sår

rivner i det perfekte,

skår i det som skulle vore heilt

eg seier: adelsmerke

på ein som har kjent verda

si vrangside

og endå står –

3

stryk handa over

fastfrosne årer,

slik eit fengsel,

slik eit vern kan halde –

og lyden av dryssande rim

på frosen mark

der hjartet krakelerer

under lengten etter ny vår

(Fototriss)

Over slettene

the world is a highway
over the endless fields of time

some fix their eyes solely
on what's to come,
others on what they've left

some tries, wide eyed
to swallow it all -



(weekend in b&w)

Trapp

eitt steg opp

eg smilte til deg

gav deg handa

og fleire steg

langs vegen

du såg bort,

let meg stelle

mine eigne sår

som verda slo

eitt steg ned att

eitt steg opp

du såg dagsrevyen

med tårer i auga

og ei fast avgjerd

frå botnen

av ditt inste deg;

neste dag reiste du

til andre sida av kloden

for å gjere noko

eg tenkte på deg

medan eg gjekk

nedover ei travel gate,

rett forbi dei to

med kopp i handa

eitt steg ned att

eitt steg opp

vi kavar for å klare

utfordringane, krava

livet stiller;

skule, yrke, familie, vener

og sjonglerer det heile

med stadig stødigare hender

dagen etter lønningsdag

kjøper vi 50’’ fjernsyn

og låser att døra

når naboen ringer på

eitt steg ned att

(Fototriss)