Struktur

1

alderen set sine merke;

det er som livet sjølv

kryp opp frå den eldgamle jorda

og kler sine gjester

2

dette er spora

etter levd liv,

arr frå tusen slag

dette er merka som kjem

når ein gjer det ein er etla til;

somme seier sår

rivner i det perfekte,

skår i det som skulle vore heilt

eg seier: adelsmerke

på ein som har kjent verda

si vrangside

og endå står –

3

stryk handa over

fastfrosne årer,

slik eit fengsel,

slik eit vern kan halde –

og lyden av dryssande rim

på frosen mark

der hjartet krakelerer

under lengten etter ny vår

(Fototriss)