kunne eg berre vere
som eit bilde av meg sjølv
måndag morgon -
det er ikkje huda som anar frykta
eller auga som kjenner smerten
av å gå to meter bak seg sjølv
og vere eit stille vitne
for éin veg må eg gå
same kor lenge eg nøler
og morgonen kjem
same kor store skuggane veks seg
og lengten etter konsistens
stig med morgonsola
ein tidleg måndag morgon,
og lengten etter å passe inn
i meg sjølv
er konstant
