Livbøye

Det ingen skal sjå

Lagra kjensler

Kjeldene #7

eg høyrer slaga

frå tunge fjerne klokker

nærme seg

ei dirring frå urgamle tider

lyfter byen frå fjellet gjennom skyene

speglar den som gull i havet

let lyset omfamne skuggane rive dei sund

let kjeldene strøyme fritt og openberra

for mitt nyskapte hjarte

ser i djupna

at alle mine kjelder

er i deg

Kjeldene #6

handa grip pennen fører den

over ark etter ark etter ark

ei uendeleg rekke med ord

namn

ansikt

kvervlande straumar DNA

kodar for meg kodar for deg

kodar for alle dei skapte

og alle står der

teikna ned

på hjarteveggen opphavsstaden

kjelda til alle kjelder

Kjeldene #5

dei spør
kor er du frå
kva for vegar har du gått
for å komme hit

ensar ikkje røtene mine
eller sine eigne
ser ikkje vegen dei sjølve har gått

korleis alt strekk seg
mot eit einaste punkt langt vekke
der kjeldene har sitt opphav
og alt som er vart til

kor er du på veg
spør dei
ser med opne auge
mot dei framande horisontane

eg peiker attende
dit kjeldene har sitt opphav
dit
skal eg

Flammeslukaren

han brenn av den siste
flammen 
lyser
over rommet

flammeslukaren let att munnen
ser med opne auge
dei siste gneistane
slokne
mot mørket

det var det siste
han hadde 
hjartet gneistra ikkje lenger

publikum gjekk

Kjeldene #4

det er mitt eige hjarte

du trør på

ein grunn du kan gå på

som ikkje er din

men min

her vaks du opp

vart sjølvstendig eigenrådig stor

styrte verda med sikker hand

heile vegen du gjekk

var meg

det var lånte stigar skjulte fjell

dalar med uendeleg næring

alt tok du til deg alt gjorde du

alt såg du og tok i eige

som ditt

endå det var mitt