Den indre flammen

kanskje er du sola
dei krinsar rundt
umedvitne
den brennande flammen
i ditt indre

der smeltar bitar av livet ditt saman
til stødige minner,
sender strålar av energi
frå kvar pore i huda

det du byggjer og ber på
skapar gløden i elden frå auga

kanskje er det difor
dei krinsar rundt deg;
auga speglar den indre flammen

umedvite
får dei del i den same varmen

Flammeslukaren

han brenn av den siste
flammen 
lyser
over rommet

flammeslukaren let att munnen
ser med opne auge
dei siste gneistane
slokne
mot mørket

det var det siste
han hadde 
hjartet gneistra ikkje lenger

publikum gjekk

Elden

tonane strekk seg
som flammande eld
gjennom skogar og fjell;

den vågale fuglen syng
sjelfulle songar
når dagane lir imot kveld -

ein vinter skal svinne
og kulda forgå
før lengten får røter og feste

musikken er frøa
og håpet skal gro
som blomar - og knoppar skal breste!

Tilbake

den runde verda

med fast rotasjon –

det er denne staden

eg kallar heime;

eg går i høge støvlar

gjennom graset

plukkar siste lauvet

av eit nake tre

og legg tankane inn

i varmen –

eg er tilbake

til der vi var før

- står eg stille

kan eg merke rørsla,

planeten si ferd

gjennom tomme rommet;

gleda ved å stirre

i logande eld

der mørket utgjer

eit stille nærvær – i periferien

(Torsdagstema)

Eld/fire #6

Eld/fire #5

Eld/fire #4

Eld/fire #3

Eld/fire #2

Eld/fire #1

Himmelmøte #3

det begynte som ein gneist i hjarta,

ei lita glo

som forsiktig våga å vekse

strekte seg etter næring i tankevinningane mine,

vaks seg større på mi lengt

og forvirra søking etter meining

og håp i tilværet –

gloa vart ein flamme,

nært av rusk og rask i sjela,

ting eg gjerne ville bli kvitt (utan at eg visste det sjølv)

og brann det stadig nærare grunnen

dag for dag

og ein dag vil flammane slikke oppover innerveggane

og alt anna vil vere vekke –

berre flammen er att

og Han som eig flammen

vil vere alt for meg