Også det som ikkje finst kan skade

kulde er ingenting
anna enn fråvær av varme,
slik mørke ikkje er noko eige
men mangel på lys

på same måten er det likegyldige ingenting
anna enn fråvær av kjærleik,
og dei hatige orda har inga vekt i seg sjølv
dei er berre mangel på omsorg, empati

men slik mørket, det tomme mørket
kan gjere ein forvirra
og redd

og kulden, som er stivna materie
kan gjere stor skade
der varmen slepp taket -

slik kan likegyldige skuldertrekk
brenne hol i eit hjarte
og orda, dei vonde orda
rive ned og trakke på
spirar som skulle strekke seg mot lyset og varmen

Eit felles ikkjeprosjekt

Responslaust og fritt

det er i grunnen nett det same
kva du seier
og korleis du seier det,
om du har tyngde bak orda
eller ein lett sommarnattstone
som kunne løfta kvart einaste nedbrotne hjarte,
og om klangen var open
stemma som ein melodi;
rislande vatn for tørste sjeler -

eller om orda var som grus,
knasande tomme for innhald
som sprettballar på tørr asfalt         borte
før du fekk sukk for deg
og lyden vart slukt
av dine eigne sukk

viss du berre lar stemma lyde
i einerom 

Kvardagsmenneske

eg er ein meister
i det kvardagsgrå,
glir i eitt med skuggane
men også dei skarpe konturane
sola dannar
på si ferd over landjorda;

glad om sommaren
mollstemt om hausten
noko inneslutta og mørksinna om vinteren
og om våren kjenner eg håpet gro
som ein sovande, no vaknande spire
frå det store djupet
i hjartet

sjølv me kvardagsgrå, vanlege
som glir i eitt med landskapet og tida
og snart gøymt og gløymt
i historia sine siderom
har spiren til det ustoppelege og ukuelege
i oss

når ein berre kjem nær nok
og har opne nok auge 

Denne natta

eg var i ferd med å tømme hjartet
endå ein gong     vrenge det

la dei tynne solstrålane brenne
seg veg gjennom sovande vev

denne natta, som først var tåke
og eit botnlaust svelg å trø inn i

er no som ein port, ei opning
inn til ei anna verd  -  eit anna liv

Stein?

kva gjer denne steinen her?
altså, akkurat denne steinen,
akkurat her?

berre ligg i ro
som steinar ofte gjer,
men på ein provoserande måte,
liksom smiler med plirande auge, spottande
utfordrande
- våg å flytte meg --

ja, kva gjer denne steinen her
så langt frå fjellet
så langt frå steinrøysa i fjellsida,
liksom flytande oppå molda
som ein tankbåt på ope hav  -  tung i sjøen 
ei seig masse
urørleg
forsteina
stille

å, så vill ein kan bli i blikket
av slike provokasjonar;
kva gjer du her, vesle stein?
har du ikkje ein annan, betre stad å vere?

hm?

Snømannen

det fyk ein snømann
over himmelen
endå ikkje fastsett i forma,
endå som fragment av seg sjølv   -   ei sky
som kjem svevande innover fjorden
og inn mot dei høge fjella innanfor
der sjølvet vert lyfta mot høgdene
og noko vert forløyst, sett fri

eit regn av snømannbitar
kjem dalande gjennom luftlaga
landar mjukt på plenen min
som ei perfekt fallskjermlanding

den siste biten
før lukka er komplett
er som ei sirkusferd, ein karusell
rundt og rundt på plenen
før snømannen står der
i alt sitt velde,
smiler det breie snømannsmilet
berre ein som har sett verda
         frå dei høgaste høgdene
kan smile

Mysterium

du er eit landskap 
eg ikkje kjenner,
ser bildet av fjeset ditt
i avisa
og ein tekst
som, i beste fall 
lagar ringar på overflata
før alt fell til ro att
og heile det store djupet
er skjult bak spegelbiletet av fjella og himmelen
og auga dine
held alt det hemmelege
på plass

kven er du 
langt der inne
bak det lure smilet
og dei mystiske auga

kven er du
aller inst
der ingen nokon gong
får sjå --

Ein song om tap

der huset ein gong stod
er bakken no dekka
av hud, mjuk varm hud
som gir etter for trykk;
om du stryk handa sakte over,
let den følge mønster og konturar
påverke nervecellerøtene
som ein mild vårvind

kan du høyre ein stille song
sive opp mellom porene,
ein blå melodi som dirrar lik varm asfalt

svingar seg opp mellom greinene i trea rundt
legg seg som eit røyktak
og i skodda
kan du skimte omrisset
av huset som ein gong stod her
menneska som sprang gjennom dørene
songen som ein gong fylte dagen

huda pustar, sukkar
handa di vil aldri meir kjennast lik ut
etter møtet

Ut med orda

til allmenn ubegeistring
sa eg nett kva eg tenkte
om akkurat kva eg ville
når eg ville
og ingen klarte å lukke øyra
i tide,
så noko eksploderte
og sendte ei umenneskeleg trykkbølgje;
alle vindauga knuste
i fjorten kvartals omkrins
og alle kanalane
hadde meg som hovudoppslag
tre dagar på rad

først då tusen klager
over øydelagde fjernsynsskjermar
sprengte radiohøgtalarar
og brennande aviser
hadde tikka inn

fann dei det for godt å skru av
dei allereie nedsmelta
mikrofonane --

argumenta
i alle fall mine argument
var for smertefulle

Bærlengt

eg er eit blåbær
du er ei molte

endå er me berre kart
og verda ligg her stille, sart

men det svevar ein vind over heia
eit pust av liv, eit håp, eit løft

mot våren som kjem denne leia
og spirar som skal gro i vår grøft

på væte i molda, solstrålemillionar
rundt våre daude frostkonstruksjonar -

så kan me lengte saman
dytte kvarandre i veg;

snart kjem våren -

snart kjem ei ny tid, 
for deg og meg

Framtida, no

heile verdas framtid
ligg på mine skuldre

i auga mine
bur morgondagen, gårsdagen
har flytta inn i minnet

eg ber den med meg
som ei verktøykasse, hentar opp
det eg treng

om dagen skulle bli litt for grå;
det snåle tapetet som alle lo av
og eg humrar for meg sjølv, ja

det var noko
det

men morgondagen, lyset
som no trengjer seg veg 
gjennom den glødande sola
og om nokre timar

skal sveve gjennom det store tomrommet
over hovudet mitt og heilt inn
i auga

der morgondagen ventar, og framtida
som strøymer inn frå alle kantar

ligg på skuldrene mine, kviler
i påvente av at eg skal gjere noko
med alt dette lyset, denne tida

som eg får servert så delikat
når vekkerklokka har ringt frå seg

Mitt nord

kompasset i hjartet mitt
var innstilt mot deg
lenge før den kvelden
du tok handa mi, smilte til meg
og let det magiske regne som gullstøv
over ansikta våre,
då hjartet valde si eiga retning
og eg lærte kva det vil seie
å vere lukkeleg

alt lenge før dette
hadde kompassnåla dirra
i himmelretninga mot deg,
og natta, som eg ana gjekk mot ein morgon
var ikkje så svart lenger;
auga var opne, stega vaklande, kroppen ustø
men eg hadde ei retning
eit nord

som stadig flyttar seg i terrenget
men held seg stabilt
der du er

Inn i auga

det er auga dine
i alt, i alle ting, auga dine
som djupe brønnar
auge
som ser meg, ser mot meg
ser  -  meg
om eg vender rundt
og prøver å fange blikket, eit mildt 
smil
lunt
i augekroken, i munnvika, i kroppen
som eit ankerfeste
noko eg kan halde
og lene meg mot,
stole på
i alle mine usikre tankar

for du såg på meg
med auga
og eg fanga blikket ditt 
og meiner eg kunne lese det
som ei bok, eit spegelbilete
av mitt eige hjarte

lengtar du ikkje
etter det same som eg?

er det ikkje dette me vil
begge, vere her som kvarandre sine speglar
vise den gode sida
som me ser
når me vender oss bort frå det sjølvkritiske
og kastar oss inn
i den andre sitt blikk

Tur for hjartet

dei store orda ligg der
kviler i eit avstengt rom, ventar --

eg går ut i den kalde frostmorgonen
ruslar langs ein islagt veg, ser sola blenkje i krystallar

på dei kvitmåla ekrene langs vegen
skoa mine knasar mot frosten, mot grusen

dette er ein lengt, eit stille sug i magen
du er der, bak meg, inne i desse bygningane

du er der, som det klåraste for auga mine,
det einaste dei søker same kva eg ser på

turen langs vegen er for hjartet mitt
eg vil det skal ha det bra, men

det fell ikkje til ro med noko, inga tid til kvile
inga tid til å berre vere i seg sjølv

så lenge du er her, så nær
og likevel på ein måte utanfor rekkevidde

for du er din eigen person, ikkje min
og eg veit ikkje kva du tenkjer, kva du vil

så eg lukkar døra inn til dei store orda
let dei skjelve i fred i mørket

medan eg går her langs denne islagde vegen,
ei rullebane, 

men eg veit ikkje om eg er i ferd med å lette, eller lande

Avstand

etter kvart som tida gjekk
la eg merke til ei sakte endring
i korleis føtene møtte bakken

det var som dei byrja å forme seg
etter grunnen,
bøygde seg rundt røter og greiner
gav etter
der dei burde halde stand

kroppen vart mjukare
og eg trengde ikkje lenger unngå hindringar,
det ordna seg silkemjukt
av seg sjølv
når kroppen byrja å gli som ein skugge
rundt alle ting

til sist
var auga det einaste faste punktet
det var som heile verda bøygde unna
sjølv om eg visste 
         alle ting stod der dei stod;
det var kroppen min
som tok avstand --

Rush

ein av dei dagane
        då ein gjerne ventar
til rushtrafikken set inn
        med å leggje i veg

berre slik
         at ein skal føle
eit slags fellesskap

Langleiting

eg har no leita så lenge
at snøen har lagt seg meterhøg
på hovudet mitt
og ingen av orda eg seier
kjem lenger enn eit par centimeter ut
i den frostkalde lufta,
før dei frys til is, sprekk opp
og dett singlande mot bakken
som knust glas

eg har leita så lenge
etter noko eg mista
lenge før snøen begynte å dale,
lenge før kulda bygde denne veggen
mot det gode livet,
lenge før sola trakk seg unna
i frykt for takras

eg har no leita
så langt beina kan gå,
eg har leita både høgt og lågt
langt og kort
og på alle stadene eg ville tenkt
at det var logisk at noko var 
lagt att

etterpå leita eg alle dei andre stadene
i holrom i snøen
har eg grave meg ned til bakken 
og inn i skogen mellom trea,
ja, eg har leita og leita
så lenge, at snart kjem våren

ja, eg har leita
men har leita så utruleg lenge
at eg har heilt gløymt
kva eg leita etter

Når orda ikkje vil

orda, kor vanskelege dei er
berre krøllar seg saman
klamrar seg fast i nervestrengane,
freistar stanse luftstraumen frå lungene;

eg kan kjenne kor dei jobbar på spreng,
byggjer demningar
og festningsverk, lenkar seg fast

nærast syr seg fast, som ein ironisk sutur
over såra eg sjølv har slått,
men nektar å strekkje seg ut, glatte over
vere mellommenn, brubyggjarar, meklarar, bodberar

nektar å lyde ordre
som deserterte soldatar,
korrupte politikonstablar

berre sit der, flirer av meg,
medan eg ser panikken langt der inne i mørket,
den stille panikken
som kjem frå noko anna enn sjølve orda;
det som held dei att -

her er sterkare krefter enn uvillige ord,
her er eit uvillig hjarte, 
ein meisterhjerne som sit der med ryggen til
klappar fråverande på ein katt
og med dommedagsrøyst
deler ut sine dødsdommar
over ord som vågar å ikkje lystre 
        denne andre ordren - om å bli

eg kjemper altså mot ufattelege krefter
i meg sjølv
og må ta grep 
skal eg kunne kalle meg eit eg
utan å krympe saman i skam

så eg opnar auga
rettar dei dit orda skulle gått
og let dei bere bøna fram
så mjukt eg klarar

håpar du forstår 
denne tause bøna om tilgjeving

Songen

songen
stemma tona i lokalet
frysningane
dei milde smila
glitrande auge
ei sveitteperle
blikk som vandrar over salen
framover til
songen
heile vegen songen
øyre som lyttar
føter som vippar
dei tunge gardinene
mjuke stolar
varmen som stig frå hundre kroppar
songen

den vesle uroa

kjolen
stemma, blikket, smilet
songen, å - songen, og auga
men først og fremst
blikket
smilet
kjolen

ja, kjolen
og auga
på meg

Den andre verda

i spegelen ser eg ein skugge
av meg sjølv, eit avtrykk
av den eg kunne vore
i ei anna verd

så handgripeleg, sårbar
eg er
medan skuggen i spegelen
kan ingen røre  -  ingen
kan bryte banda
som held han oppe

somme dagar freistar eg
å entre spegelen, møte mitt andre eg
med eit handtrykk,
skjelvande står eg framfor den blanke flata
medan blikket stadig glir vekk --

den andre verda er utanfor
mine fysiske evner,
eg kan aldri bli noko anna
enn eit taust vitne

til dette uknuselege

 

Ein heim

du bygde eit hus
med orda dine

spikra opp lydbilete på veggane
fargerike tepper på golva

så opna du døra, slo opp vindauga
ropte eit vårrop med utstrekte armar;

her kan du gå inn, sa du
og finne deg ein heim -

Halde seg roleg

viss eg klarar å halde hendene i ro
auga fokuserte  --   blikket rett fram

klarar å la vere å vippe med foten,
klarar å sitje stille

klarar å presse meg til å vere iskald, bereknande
som ei likning som går opp,

klistre på meg eit mystisk smil,
ein moderne mona lisa, hemmeleg

som ein lås du ikkje kan opne
ein safe som held alt innestengt

viss eg klarar å vere ein pokerspelar
i møte med all denne dramatikken  --

vil eg då kunne klare
å lure også meg sjølv?

Eit sverd

eg teikna eit sverd
på huda mi,
blåste på det, såg
det vart levande

fann sin eigen veg gjennom verda

trea bøygde seg
for sverdet, dyra skugga bana
fuglane sveva over det
i djupe sirklar
så himmelen vart mørk

eg leita etter blod
i spora som leia gjennom byen,
men fann ikkje anna enn bokstavar,
nedhogde, kløyvde bokstavar
makteslaust sett ut av spel
og lagt i massegraver
i kvart blomsterbed

eg såg blomstrane strekkje seg mot himmelen
og sverdet falle til ro
der boka tok slutt
- kan du viske meg ut
kviskra det
og la seg til rette på huda mi
som eit minnesmerke
over noko eg ikkje forstod

Sovande stein

så lenge sat han
aleine i kjøkkenkroken
aleine i stova
aleine i gongen
 
aleine sov han
aleine vakna han, så lenge

at vulkanen bak hjartet
vart ein sovande vulkan -

så lett det ville vore
å tenne den vesle gneisten
som kunne knust fjellet;
eit smil
eit hei
eit lite ettermiddagsbesøk

men ingen kom

Første plass

å kunne overraske alle,
berre dundre til
i denne sporten
alle veit eg ikkje kan

og så er det sjølvaste eg sjølv
som står der
med pokalen i handa
og alle gløymer heilt å juble,
berre gispar i undring og forundring

er det - ?
kan det - ? verkeleg - ? vere - ?
mumlar dei
medan hjernen har begynt å leite
etter ei forklaring 

        ei - anna - forklaring 
        ei logisk forklaring

så jublar eg og smiler
og undringa går over i sinne;
måndag morgon
kjem ein storm med klager
til el-butikken   ---    det er noko gale

med fjernsynsapparatet

Mannen inni mannen

mannen inni mannen
det vesle rommet
som aldri får lys
og ingen veit om

mannen inni mannen inni mannen
ei lita øskje
fullt møblert,
med utenkjelege tankar
for alle andre

mannen inni mannen inni mannen inni mannen
er ingen mann
men ein gut,
sit der og vippar på ei huske
som endå har fart
etter barndomens milde puff 

Mørkemann II

det vert så tomt her inne
når orda tonar ut
og mørkemannen smiler
sitt liksomlune smil

for det han har sagt
skal vere så allment akseptert
og smart

så at eg vert redd av orda
kjenner meg liten
som ein frostig fugl
er langt utanfor alle førestellingsevner;

du er kjemiske reaksjonar sa han
det er alt,
og vegen fram til no
er ei rekke tilfeldige hendingar

at tida starta
er eit mysterium
med ei logisk forklaring
og når du dør
er du borte borte borte borte borte borte    borte     borte

borte

seier han
og skisserer opp milliardar av år
utan min eksistens  --  og aldri kjem eg att
så det gjeld å bruke tida godt
smiler han
mørkemannen: YOLO!

og eg krympar meg i smerte,
kjenner tyngda av verdsrommet
smelle inn i vakuumet nedst i hjartet,
der den eksistensielle krisa held på å reise seg
som eit monster av gjørma

--

eg gjer det einaste eg veit
kan tenne lyset i auga att, kjenne
varmen spreie seg i kroppen
og gleda vekse:

eg bøyer knea,
vender meg til han som sa
eg vil gje deg framtid og håp

og kjenner noko spire fram
i lysstrima frå himmelen