Det er ikkje farleg!

ein stein som fell frå eit fjell
er ikkje farleg,
det frie fallet nedover stupet
og eit djupt drønn
når stein møter stein

det er ikkje farleg

fleire steinar vert med, renn saman
i venskapleg kappestrid
over tuer og jord - som vert med
og du står og ser på og veit
det er ikkje farleg

heile raset buldrar nedover fjellsida no
og røyken veltar gjennom skogen under
snart brekk trea som fyrstikker
og røtene vert kasta rundt og rundt 
og raset er blitt eit rasande tog av tore

det er endå ei eng mellom deg og raset
så det er ikkje farleg
det er ikkje det, steinar som renn
i eit brølande kor er ikkje farlege

først når bakken rundt deg løyser seg opp
og jorda sklir ut
og dei første steinane smell i bakken rundt deg
og du sjølv er midt i raset
er det farleg

og for seint

Bergkrystallevolusjon

krypande sand
ein ørken av sandkorn på flukt

kravlar rundt i det store landskapet
utan mål, meining eller intensjon

klyngjer seg saman
til stadig større einingar

vert ei steinur midt i det aude,
eit sidelengs flatmarksras

rumlande blokker
glatte av ørkenregn og polerande sol

byggjer seg opp
til kvadratiske pyramidar

stein på stein, blindt skjelvande
av ei kraft dei ikkje kan forstå

noko som dreg dei saman
og byggjer dei saman til noko større, betre

heilt av seg sjølv
(står det her i boka mi)

og slik vart pyramidane til

Stein?

kva gjer denne steinen her?
altså, akkurat denne steinen,
akkurat her?

berre ligg i ro
som steinar ofte gjer,
men på ein provoserande måte,
liksom smiler med plirande auge, spottande
utfordrande
- våg å flytte meg --

ja, kva gjer denne steinen her
så langt frå fjellet
så langt frå steinrøysa i fjellsida,
liksom flytande oppå molda
som ein tankbåt på ope hav  -  tung i sjøen 
ei seig masse
urørleg
forsteina
stille

å, så vill ein kan bli i blikket
av slike provokasjonar;
kva gjer du her, vesle stein?
har du ikkje ein annan, betre stad å vere?

hm?

Orda og jorda #5

Steintøff

Som forhistoriske flodhestar

kjem overskjærssteinane siglande

med ein ro

ingen kan knuse

og mumlar sine stille ord, stille tankar

mot eit vatn som alltid lyttar,

alltid gir rom for dei som ikkje gjer seg til,

men berre er

Det er vi andre, vi som gøymer oss

bak steintøffe masker,

og gjerne utfordrar høgt og lågt

til ein kappestrid vi ikkje anar rekkevidda av,

vi som snakkar så fort

at verken vatn eller stein kan følgje med –

det er vi som ofte møter vrangsida

av alle ting

og må gje tapt

i møte med molekyl som har tid

(Onsdagstema)

Uventa utgong

Vi stivna til stein

ved først glytt av sol,

heilt uventa

Det kom som sommarsnø

og rørslene vi stivna i

var slett ikkje planlagde;

Blikket ditt

like stort og tomt som mitt –

Vi – som trudde vi var av dei gode,

av dei som streva etter det som var rett

og bra for dei fleste

og så var det vår fasade som krakelerte

i lysglansen, og våre kroppar

som sakte vart sedimenterte – ytst til inst,

til berre ein liten kjerne

av tåpeleg anger

låg att

Kven skulle trudd