orda
synk som lodd
mot
djupa i hjartet,
der
auga ikkje kan sjå
og
ingen veit om
kva
som ligg gøymt
for
djupa i hjartet
er
mystiske stader
med
skjulte skattar
og
draumar som ventar
på
vengjer
og
flyktige håp,
skogar
av tru
og
eit vell, eit uendeleg landskap
av
ord som ein gong flaut,
men
no ligg som bortgøymte vrak
i
mørket
