Eit absolutt

det er ikkje slik

at det vi seier har same verdi

eller vekt;

anten har eg feil

eller så har eg rett

- vi kan ikkje vere der begge

(med mindre

vi seier det same)

anten sit det nokon bak

den store steinen,

eller så er der ingen –

svaret får vi ikkje vite

før vi ein dag kan gå bakom

og sjå

(viss då ikkje denne nokon

plutseleg

gjev seg til kjenne sjølv)

Det skjer noko her

det som skjer mellom oss

er umogleg å sjå

det er så vidt vi skjønar det sjølv

dette svake skjelvet

gjennom nervane

du

og eg

ein puls i blodet

varme gjennom nervane

du du du

og eg

det er noko her

ei bru som vert bygd

trådar som vert trekt – eit samband

ingen andre kan sjå

eller skjøne

men eg veit

og du veit

og vi veit

vi veit det ingen andre kan sjå

 

Menneske og konstruksjon

refleksjonar av det storslegne,

det vi menneske kan

bygge saman – bygge opp

til noko endå større

så går vi der

med våre puslete føter

og tankar – streifar

innom

i utkanten av

dei store mysteria; dei verkeleg store

at hjartet bankar seg fram

gjennom tida

stødig og trufast

at føtene kan flyttast mot eit mål

berre ved ein tanke

at lydane vi formar i lufta mellom oss

vert ståande som bruer

mellom mitt hjarte og ditt

- at vi forstår kvarandre –