mandag 31. august 2020

Føndraum

vinden i store klyv
over bjørnekroppen
stille sovande
draum
om dagar som vaknar
vind som går

og likevel kjem
utan medvit

og bjørnen ristar
steinar i store sprang
på utpust, vinden
klyv
over bjørnekroppen
og vekk


søndag 30. august 2020

Skyline natt

skogen skyline
over fjella
ein horisont
auga kan gå seg vill i
og kodelesarane
snuble over
i solnedgangen

tre på tre
og det er på tide
å late att
for natta


lørdag 29. august 2020

Gje meg ein stein

gje meg ein stein -
eg skal knuse
trolla i trollskogen
heile trollskogen
og skogen rundt

eg treng ikkje noko sesam sesam
viss eg får ein stein
som er stor nok

til å knuse rapunsel
sitt tårn
og den stengde soveromsdøra
til tornerose

ein stein til å slå hol i skalet
rundt udyret
og trylle heksa kvit
til stein

rulle tvers over mordor
og inn i gapet
til midgardsormen

knuse myter, knuse frykta
hatet
knuse alt

berre gje meg ein stein


fredag 28. august 2020

Eksistens er endring

alle ting er så sjeldne --

berre ein gong
finst dei,
eit einaste sekund
av æva

før atoma skalar av
og alt endrar seg
til noko nytt
som aldri før har vore

og det som var
kjem aldri att


torsdag 27. august 2020

Mot natt

eit glimt av lys
eit augekast, kvikk
sand
under medvitet
sakte synkande
i vest

eit auge
med sine bilde
trillar over jorda,
fangar inn alt lyset
som trekkpapir

vert trekt mot solnedgangen
utan anger
bilde på bilde
i stablar ingen vil sjå

og så kjem natta


onsdag 26. august 2020

Varig

sola på himmelen
eit minne
bak auge, i hud

horisontlinja ligg svart
mellom hav
og stjernehimmel

bølgjene mot stranda
slår taktfast
også utan lys


tirsdag 25. august 2020

Sporlys

eit gult skimmer ligg att
etter sola si bane
over himmelen

som sporlys
for oss som lengtar tilbake
til dei lange nettene
og lyse latteren
over jordbærskåla

sporlys, minneveg
for draumar
i revers


mandag 24. august 2020

Sirklar

me fyller verda med sirklar

ein sirkel for deg

ein for meg

ein for alt det me likar, ein
for det me ikkje likar

ein sirkel for dei me likar
ein for dei
andre

ein sirkel for kor me har vore
og ein for alle andre stader

der dei andre bur
i sine sirklar

viss dei klarar å lage sirklar, då -
(fniser me)
og teiknar endå fleire sirklar
rundt oss sjølv

slik fyller me verda
med sirklar
som strekar i sanden

altfor få
går etter
med rive


søndag 23. august 2020

Nokon er til

vite nokon er til
utanfor auga ein stad
er til
med namn og lengt
hud og håp
utan
å vite kven

nokon er
til
veit eg
nokon lever, syng
sin morgonsong
kanskje
på same melodi
som eg

for nokon
er til, lever
langt utanfor
mine auge, langt
utanfor mi hud
bortanfor
alle horisontar

er nokon til

lørdag 22. august 2020

Kjærleiken er eit skjold

kjærleiken er eit skjold
syng fuglen
den vesle grøne fuglen
me alltid høyrer
rett før sola fell bak fjella
og månen endå er både ny
og rund

set skjold mellom avgrunn og håp
kvitrar fuglen,
syng ein song om kjærleiken
som er
eit skjold
for hjartet

tonane flyt som ein surrande bekk
mellom husa

den vesle grøne fuglen
er i hjartet
og kjærleiken er

berre
               er


fredag 21. august 2020

Måltid

saft i glasa
mugge vatn tallerken
middag saman
fellesskap
mellom auge
munn gaffel mat
ordtrafikk, skyttel
som spindelvev
munn til øyre
auge hekta saman
tråd
kjærleik
ja
kjærleik


torsdag 20. august 2020

Treng ikkje namn

ein treng ikkje vite namnet på alt
for å elske det

til dømes desse lauva
som endå er grøne, endå vitalt
blafrande glede jubelsommar
over skogbotnen

snart endrar alt karakter
og noko fell
dalar mot det som ein gong var avgrunn
no ei seng
til kvile
mot vinteren

ein død
for det som var glede
senker stilla som ei nål
me alle trakkar på

og endå kjenner eg ikkje namnet
på lauvdanssongen
men eg elskar den likevel

onsdag 19. august 2020

2M

eg kler av ordet
lag for lag for lag
innover mot kjernen

ynskjer å skrelle av alt
til det står der
i det milde kveldslyset

nake, sart og ømt
som ein salve eller eit kjærteikn
over auga

sjå ordet som det er
utan alt støvet, filter og kostyme
som stadig slørar, skjuler

så eg fortset å rive, grave
tolmodig, men i hjartet veks eit frø
av tvil

eg dekkjer det med mørke
set over tunge møblar
skrik at det skal slutte å spire

la meg avkle, avsløre, knuse
i fred  -  til tida er moden
og berget for alltid sluker ordet

og meg


tirsdag 18. august 2020

Livet som ein pust

livet som eit pust
blafrar gjennom friske vårskot
leikar seg i skuggane og lyset
frå ei sol på veg opp
over fjella

livet som ein bris
gjennom alt det sommargrøne,
blada dansar om kapp med tida
så hastig, så hastig
vinkar dei mot lyset

livet som ein storm
brølar bøyer bender bryt
seg veg gjennom haustlauv og kvistar,
virvlar alt opp - til dans
på veg mot den raude solnedgangen

livet som eit pust
eit stille sus over fallande snø,
ein stivna vals der dei siste lauva fell
mot blankslipt grunn
og det siste lyset glimtar
           mellom nakne kvistar
og vert borte

mandag 17. august 2020

Tilbake til benken

tavla vaks fram
som eit genmodifisert implantat
i det store fyrrommet
alt før bygget var påtenkt

ei pustemaskin bles liv i kritet,
fanga alle orda inn - frå tusen bøker
og batt dei til støvet, rull på rull
med opplagra visdom

så vaks veggane saman
tavla vart fødd
og kritet lagt i stilling, som våpen
mot ukunna, ein stille dom --

alt dette er ei maskin,
me vert sakte fordøydde
under oppsikt av vaktsame auge,
overbokstabelen veit alle tankar, alle ord

endå før dei er tenkt;
her slepp ingen unna


søndag 16. august 2020

Det ein vil fikse sjølv

lenka rundt halsen strammar seg til
på heilt feil tidspunkt,
held meg nede og ute
frå det store maleriet

gjennomsnittleg sett
skulle låsen vere ulåst
minst to sekund i løpet av ein dag,
alt eg må gjere
er å vere konsentrert  -  heile tida
og vente
på desse sekunda
og i riktig augeblikk
røske lenkene av

i praksis
har det vist seg umogleg
for ein kan aldri stole på eit gjennomsnitt
og her ein dag
opna lenkene seg med berre tre minutts mellomrom
fire gongar
og eg var ikkje klar 
nokon tav gongene,

no kan det hende eg må vente
ei veke eller tre dagar
eller vere vaken kvar einaste natt
og fortvilinga ligg som ein stein
i hjartet mitt

et meg opp innanfrå
men eg nektar å gje opp,
eg nektar å tigge etter ein nøkkel


lørdag 15. august 2020

Motsett i alt

eg vel det motsette av alle
for å få fred -

når de entrar lokalet
som ein bøffelflokk i inngangsdøra,
snik eg meg ut bakvegen
og pustar inn friluft  -  aleine

så kjem de stormande ut
og eg lurar meg inn
tuslar rundt i tomme korridorar
sit i oppvarma stolar
et matrestar i fred og ro

lever det glade liv
i kjølvatnet
av kaos


fredag 14. august 2020

Dit me høyrer til

kanskje heng me fast
i den me ein gong var,
som ein silkekokong rundt lengten vår,
tullar oss inn i minne, i tankar
om tider som me allereie har levd

tullar oss inn i ein draum
om konsistens, om kontinuitet
og framhald

at der me var
er der me skal

og så kjem livet mot oss,
brutale bulder, eit steinras av hendingar
som flyttar på alt rundt oss

og draumen passar ikkje lenger inn i landskapet -

då gjeld det å klippe seg ut,
leite seg fram gjennom hemmelege gangar
til labyrinten ein gong tek slutt
og me kan stige ut i sollyset som nye menneske

som dei menneska me var meinte å vere:
i stadig endring
i omskifteleg ham, flytande på eit hav
som fører oss lenger og lenger inn
i det framande 

inn i den nye draumen, den me høyrer til i


torsdag 13. august 2020

Frekvensar i såret

orda er ei smerte
utan musklar

ein stille song, eit blikk utan botn

sola varmar huda
månen syr att såra
frå det du ikkje makta
ta imot

slik vert refleksjonen
ein vegleiar
inn i det ukjente

der ingen finn språket att

anna enn som kravlande smil
i fotspora dine


onsdag 12. august 2020

Ein usynleg song

det stig ein usynleg song
frå dei vide myrene
der menneske har gått      generasjon etter generasjon
og velta torv, drenert, pløygd marka

sett sine spor i landskapet
som er så ubarmhjertig
mot slitarar av alle slag;

i hundre år kan plogen ha velta molda
og bøndene sine tårer og sveitte
har gitt fukt til spirande knollar

tjue år etterpå
står småbjørka og viftar med greinene
i jord som endå har næring
til blafrande bjørkeblad -

men den usynlege songen
vil fortsetje å stige

her gjekk det ein gong eit menneske -
her levde og døydde eit menneske
i kamp mot seg sjølv og naturen



tirsdag 11. august 2020

Blikkboks i rotasjon

sjølv frå denne høgda kan eg sjå
at du lyg,
det strålar rundt deg
som stjernestøv på avvegar

og eg veit kva eg snakkar om
for her oppe, kor satellittane krinsar i bane
rundt kva som helst
er stjernestøv det einaste sikre teiknet
på liv

eg samlar pose etter pose,
legg det i bagasjerommet
på min middels store rakett,
bygd på vrakdelar
av tv-speglar som ikkje lenger er i bruk

ein dag
vil eg klare å starte det heile
setje kursen mot jorda att
og då!
då skal eg avsløre deg for heile verda


mandag 10. august 2020

Håpet rundt hjartet

håpet krystalliserer seg
først som ein dråpe, stadig seigare
frå sjela sine ytste greiner

fell mot bakken
som ein utstrekt tråd, frå eit nullpunkt
og inn i dette som vert stadig fastare

og lag på lag
vert den tynne tråden snurra rundt hjartet
til det ligg innkapsla og trygt

fordi ein ikkje lenger berre trur
men har funne visse
om håpet sitt endå ukjente utgangspunkt


søndag 9. august 2020

Nykonstruksjon

å stupe inn i boka
er som å stupe inn i ein snøstorm;
bokstavane piskar mot huda
        fykande mursteinar i vinden
og den underliggjande bodskapen
bøyer heile skogen, legg den flat

etterpå
er det stilt

heilt stilt

eg kan gå mellom restane av felte tre
og bokstavsteinane strøydde i snøen,
plukke dei opp bit for bit
studere, undre, leggje saman og trekke frå
til meininga stig fram
som eit slott
bygd på nyhogd tømmer
og mursteinar lagt i system 


lørdag 8. august 2020

Lukkehav

det lukkelege hende seinare
mykje seinare
enn kjenslene i hjartet ville innrømme

for eg hadde det fint, heilt perfekt
der eg sigla av garde under den strålande sola
i seglbåten min

hadde mat, klede, varme, segl

alt ein treng for ein vellukka seglas
og ingenting kunne gå gale,
eg var lukkeleg -

men så kantra eg, båten forsvann i djupet
og eg låg der i vatnet
som ein oransje dupp
med tusenvis, kanskje hundretusenvis av mil til næraste strand

då du dukka opp
som ut av det blå,
berre sigla inn i livet mitt
først som ein prikk mot horisontlinja
og sidan steig du høgare mot himmelen
og plukka meg opp
frå min hjelpelause tilstand

det var det lukkelege treffet
som endra alt,
fekk alt det eg hadde til å bleikne
og lukkeleg over mitt uhell
smiler eg over livet
i denne nye, mykje sikrare båten


torsdag 6. august 2020

På veg ut

spegelen gløymde ut fjeset mitt
i ein saktegåande prosess
på om lag to år

så sakte gjekk det
at eg ikkje la merke til den sakte utviskinga
før du ein kveld
        festa auga på meg i glaset

sjå, sa du
og eg løfta blikket,
såg at halve fjeset var vekke
og resten hadde dette gustne lyset
me tenkjer på når me høyrer ordet gjenferd

så rart, kviskra du, at du forsvinn
på denne måten

endå var det nokre månadar att
til heile spegelbiletet var borte,
men på den tida hadde eg slutta å opne auga

ingenting spelte lenger noko rolle

 

onsdag 5. august 2020

Planet

det er du som er
denne nye, mystiske planeten
som plutseleg dukka opp
i teleskopet

den ukjente overflata, skimrande og mørk
som eit magnetisk stoff
auga ikkje kan lette frå

eg forsøker å kartleggje rotasjonsbaner
omkrins og fart,
kartleggje tid og stad og masse
og substans,
men alt glir ut av hendene, tala forsvinn
løyser seg opp og krasjlandar
mot overflata

tyngdekrafta er større enn teleskopet klarar,
snart forsvinn det ut i rommet
saman med bøkene, tala, huset
alt eg har rundt meg
og eg sjølv, snart lettar eg 
svevar som ein taus astronaut
i astronomisk fart    -    utover

mot deg

tirsdag 4. august 2020

Dekonstruksjon

graset bøyer seg
for blikket mitt,
verda smuldrar opp
når eg løftar foten

endå så varsamt eg trør
vil noko falle saman
når eg set foten mot bakken

bak meg trekk urskogen nærare
for kvar meter eg går,
ikkje ein tomme asfalt er å sjå

i det fjerne høyrer eg
ein tiger brøle


mandag 3. august 2020

På veg til intervju

ei lita
knøttlita
pittepittelita
frykt
har bite seg fast
i anklane mine,
held att
vil ha meg
til å stoppe

du er så lita
du frykt
seier eg,
prøver å overhøyre, oversjå, overføle
dei klamme fingrane
som klorar seg inn i huda

slepar med meg denne frykta
bortover asfalten, høyrer skrapelydar
frå føter som strittar imot

det var då voldsomt, då
at du som er så liten
skal vere så vanvittig sterk
tenkjer eg,
kjenner at ho har fått betre tak

det er som å vasse i saktestivnande betong

veit
at anten må eg overgje meg og snu
eller så må noko anna
noko drastisk
gjerast, som å setje fram trugsmål

- eg byrjar å danse, seier eg, her, midt i gata, eller
- eg byrjar å synge, eg meiner det, om du ikkje slepp no
kjem eg til å fortelje ein vits, eg kjem til å
le av sveisen deira
skoa deira
eg kjem til å dumme meg ut, med vilje

høyrer du; med vilje!

eg kjenner sigeren i stemma
og den vesle frykta let føtene mine gå





søndag 2. august 2020

Flytte heim til seg sjølv

eg snik meg ut
frå dette tronge kottet
på baksida av hjartet

her har eg stuva inn alt
eg eigentleg ikkje treng
men tenkjer at eg kanskje får bruk for
ein gong

men som aldri vil bli henta fram att,
fordi eg eigentleg gløymer det ut
utan å gløyme det heilt,
berre let det liggje her og støve ned

somme tider
dessverre oftare enn ikkje
må eg sitje der sjølv også

eg finn ikkje plass
i dei store romma der inne
og set meg her ute, berre eg
ei lita niste, ei bok å lese i medan tida går
og verda berre snurrar og durar der ute

men
no snik eg meg ut, altså, no
vil eg ikkje sitje her lenger
og kva skal eg eigentleg med dette kottet?
kan eg ikkje setje fyr på heile greia
sjå det brenne til grunnen?

då er det ingen veg tilbake lenger,
då må eg jo berre vere der inne, der eg eigentleg bur
og møte det som kjem
utan sjanse for retrett
berre stramme meg opp, rette ryggen og
gjere det eg må -

er det nokon som kan låne meg ei fyrstikk?


lørdag 1. august 2020

Stilla går

stilla går her mellom oss
frå hand til hand
som ei gåve me gir vidare
utan først å eige den

berre lene seg mot det ein lengtar etter
og la tvilen komme alle ting til gode

så smiler stilla litt vemodig,
ruslar vidare inn i haustnatta
og me har allereie gløymt ho ut
i larmen frå byen
som vender tilbake som ei brusande elv;
riv oss med
i virvelen