Føndraum

vinden i store klyv

over bjørnekroppen

stille sovande

draum

om dagar som vaknar

vind som går

og likevel kjem

utan medvit

og bjørnen ristar

steinar i store sprang

på utpust, vinden

klyv

over bjørnekroppen

og vekk

Skyline natt

skogen skyline

over fjella

ein horisont

auga kan gå seg vill i

og kodelesarane

snuble over

i solnedgangen

tre på tre

og det er på tide

å late att

for natta

Gje meg ein stein

gje meg ein stein -

eg skal knuse

trolla i trollskogen

heile trollskogen

og skogen rundt

eg treng ikkje noko sesam sesam

viss eg får ein stein

som er stor nok

til å knuse rapunsel

sitt tårn

og den stengde soveromsdøra

til tornerose

ein stein til å slå hol i skalet

rundt udyret

og trylle heksa kvit

til stein

rulle tvers over mordor

og inn i gapet

til midgardsormen

knuse myter, knuse frykta

hatet

knuse alt

berre gje meg ein stein

Eksistens er endring

alle ting er så sjeldne --

berre ein gong

finst dei,

eit einaste sekund

av æva

før atoma skalar av

og alt endrar seg

til noko nytt

som aldri før har vore

og det som var

kjem aldri att

Mot natt

eit glimt av lys

eit augekast, kvikk

sand

under medvitet

sakte synkande

i vest

eit auge

med sine bilde

trillar over jorda,

fangar inn alt lyset

som trekkpapir

vert trekt mot solnedgangen

utan anger

bilde på bilde

i stablar ingen vil sjå

og så kjem natta

Varig

sola på himmelen

eit minne

bak auge, i hud

horisontlinja ligg svart

mellom hav

og stjernehimmel

bølgjene mot stranda

slår taktfast

også utan lys

Sporlys

eit gult skimmer ligg att

etter sola si bane

over himmelen

som sporlys

for oss som lengtar tilbake

til dei lange nettene

og lyse latteren

over jordbærskåla

sporlys, minneveg

for draumar

i revers

Sirklar

me fyller verda med sirklar

ein sirkel for deg

ein for meg

ein for alt det me likar, ein

for det me ikkje likar

ein sirkel for dei me likar

ein for dei

andre

ein sirkel for kor me har vore

og ein for alle andre stader

der dei andre bur

i sine sirklar

viss dei klarar å lage sirklar, då -

(fniser me)

og teiknar endå fleire sirklar

rundt oss sjølv

slik fyller me verda

med sirklar

som strekar i sanden

altfor få

går etter

med rive

Nokon er til

vite nokon er til

utanfor auga ein stad

er til

med namn og lengt

hud og håp

utan

å vite kven

nokon er

til

veit eg

nokon lever, syng

sin morgonsong

kanskje

på same melodi

som eg

for nokon

er til, lever

langt utanfor

mine auge, langt

utanfor mi hud

bortanfor

alle horisontar

er nokon til

Kjærleiken er eit skjold

kjærleiken er eit skjold

syng fuglen

den vesle grøne fuglen

me alltid høyrer

rett før sola fell bak fjella

og månen endå er både ny

og rund

set skjold mellom avgrunn og håp

kvitrar fuglen,

syng ein song om kjærleiken

som er

eit skjold

for hjartet

tonane flyt som ein surrande bekk

mellom husa

den vesle grøne fuglen

er i hjartet

og kjærleiken er

berre

               er

Måltid

saft i glasa

mugge vatn tallerken

middag saman

fellesskap

mellom auge

munn gaffel mat

ordtrafikk, skyttel

som spindelvev

munn til øyre

auge hekta saman

tråd

kjærleik

ja

kjærleik

Treng ikkje namn

ein treng ikkje vite namnet på alt

for å elske det

til dømes desse lauva

som endå er grøne, endå vitalt

blafrande glede jubelsommar

over skogbotnen

snart endrar alt karakter

og noko fell

dalar mot det som ein gong var avgrunn

no ei seng

til kvile

mot vinteren

ein død

for det som var glede

senker stilla som ei nål

me alle trakkar på

og endå kjenner eg ikkje namnet

på lauvdanssongen

men eg elskar den likevel

2M

eg kler av ordet

lag for lag for lag

innover mot kjernen

ynskjer å skrelle av alt

til det står der

i det milde kveldslyset

nake, sart og ømt

som ein salve eller eit kjærteikn

over auga

sjå ordet som det er

utan alt støvet, filter og kostyme

som stadig slørar, skjuler

så eg fortset å rive, grave

tolmodig, men i hjartet veks eit frø

av tvil

eg dekkjer det med mørke

set over tunge møblar

skrik at det skal slutte å spire

la meg avkle, avsløre, knuse

i fred  -  til tida er moden

og berget for alltid sluker ordet

og meg

Livet som ein pust

livet som eit pust

blafrar gjennom friske vårskot

leikar seg i skuggane og lyset

frå ei sol på veg opp

over fjella

livet som ein bris

gjennom alt det sommargrøne,

blada dansar om kapp med tida

så hastig, så hastig

vinkar dei mot lyset

livet som ein storm

brølar bøyer bender bryt

seg veg gjennom haustlauv og kvistar,

virvlar alt opp - til dans

på veg mot den raude solnedgangen

livet som eit pust

eit stille sus over fallande snø,

ein stivna vals der dei siste lauva fell

mot blankslipt grunn

og det siste lyset glimtar

           mellom nakne kvistar

og vert borte

Tilbake til benken

tavla vaks fram

som eit genmodifisert implantat

i det store fyrrommet

alt før bygget var påtenkt

ei pustemaskin bles liv i kritet,

fanga alle orda inn - frå tusen bøker

og batt dei til støvet, rull på rull

med opplagra visdom

så vaks veggane saman

tavla vart fødd

og kritet lagt i stilling, som våpen

mot ukunna, ein stille dom --

alt dette er ei maskin,

me vert sakte fordøydde

under oppsikt av vaktsame auge,

overbokstabelen veit alle tankar, alle ord

endå før dei er tenkt;

her slepp ingen unna

Det ein vil fikse sjølv

lenka rundt halsen strammar seg til
på heilt feil tidspunkt,
held meg nede og ute
frå det store maleriet

gjennomsnittleg sett
skulle låsen vere ulåst
minst to sekund i løpet av ein dag,
alt eg må gjere
er å vere konsentrert  -  heile tida
og vente
på desse sekunda
og i riktig augeblikk
røske lenkene av

i praksis
har det vist seg umogleg
for ein kan aldri stole på eit gjennomsnitt
og her ein dag
opna lenkene seg med berre tre minutts mellomrom
fire gongar
og eg var ikkje klar 
nokon tav gongene,

no kan det hende eg må vente
ei veke eller tre dagar
eller vere vaken kvar einaste natt
og fortvilinga ligg som ein stein
i hjartet mitt

et meg opp innanfrå
men eg nektar å gje opp,
eg nektar å tigge etter ein nøkkel

Motsett i alt

eg vel det motsette av alle
for å få fred -

når de entrar lokalet
som ein bøffelflokk i inngangsdøra,
snik eg meg ut bakvegen
og pustar inn friluft  -  aleine

så kjem de stormande ut
og eg lurar meg inn
tuslar rundt i tomme korridorar
sit i oppvarma stolar
et matrestar i fred og ro

lever det glade liv
i kjølvatnet
av kaos

Dit me høyrer til

kanskje heng me fast
i den me ein gong var,
som ein silkekokong rundt lengten vår,
tullar oss inn i minne, i tankar
om tider som me allereie har levd

tullar oss inn i ein draum
om konsistens, om kontinuitet
og framhald

at der me var
er der me skal

og så kjem livet mot oss,
brutale bulder, eit steinras av hendingar
som flyttar på alt rundt oss

og draumen passar ikkje lenger inn i landskapet -

då gjeld det å klippe seg ut,
leite seg fram gjennom hemmelege gangar
til labyrinten ein gong tek slutt
og me kan stige ut i sollyset som nye menneske

som dei menneska me var meinte å vere:
i stadig endring
i omskifteleg ham, flytande på eit hav
som fører oss lenger og lenger inn
i det framande 

inn i den nye draumen, den me høyrer til i

Frekvensar i såret

orda er ei smerte
utan musklar

ein stille song, eit blikk utan botn

sola varmar huda
månen syr att såra
frå det du ikkje makta
ta imot

slik vert refleksjonen
ein vegleiar
inn i det ukjente

der ingen finn språket att

anna enn som kravlande smil
i fotspora dine

Ein usynleg song

det stig ein usynleg song
frå dei vide myrene
der menneske har gått      generasjon etter generasjon
og velta torv, drenert, pløygd marka

sett sine spor i landskapet
som er så ubarmhjertig
mot slitarar av alle slag;

i hundre år kan plogen ha velta molda
og bøndene sine tårer og sveitte
har gitt fukt til spirande knollar

tjue år etterpå
står småbjørka og viftar med greinene
i jord som endå har næring
til blafrande bjørkeblad -

men den usynlege songen
vil fortsetje å stige

her gjekk det ein gong eit menneske -
her levde og døydde eit menneske
i kamp mot seg sjølv og naturen

Blikkboks i rotasjon

sjølv frå denne høgda kan eg sjå
at du lyg,
det strålar rundt deg
som stjernestøv på avvegar

og eg veit kva eg snakkar om
for her oppe, kor satellittane krinsar i bane
rundt kva som helst
er stjernestøv det einaste sikre teiknet
på liv

eg samlar pose etter pose,
legg det i bagasjerommet
på min middels store rakett,
bygd på vrakdelar
av tv-speglar som ikkje lenger er i bruk

ein dag
vil eg klare å starte det heile
setje kursen mot jorda att
og då!
då skal eg avsløre deg for heile verda

Håpet rundt hjartet

håpet krystalliserer seg
først som ein dråpe, stadig seigare
frå sjela sine ytste greiner

fell mot bakken
som ein utstrekt tråd, frå eit nullpunkt
og inn i dette som vert stadig fastare

og lag på lag
vert den tynne tråden snurra rundt hjartet
til det ligg innkapsla og trygt

fordi ein ikkje lenger berre trur
men har funne visse
om håpet sitt endå ukjente utgangspunkt

Nykonstruksjon

å stupe inn i boka
er som å stupe inn i ein snøstorm;
bokstavane piskar mot huda
        fykande mursteinar i vinden
og den underliggjande bodskapen
bøyer heile skogen, legg den flat

etterpå
er det stilt

heilt stilt

eg kan gå mellom restane av felte tre
og bokstavsteinane strøydde i snøen,
plukke dei opp bit for bit
studere, undre, leggje saman og trekke frå
til meininga stig fram
som eit slott
bygd på nyhogd tømmer
og mursteinar lagt i system 

Lukkehav

det lukkelege hende seinare
mykje seinare
enn kjenslene i hjartet ville innrømme

for eg hadde det fint, heilt perfekt
der eg sigla av garde under den strålande sola
i seglbåten min

hadde mat, klede, varme, segl

alt ein treng for ein vellukka seglas
og ingenting kunne gå gale,
eg var lukkeleg -

men så kantra eg, båten forsvann i djupet
og eg låg der i vatnet
som ein oransje dupp
med tusenvis, kanskje hundretusenvis av mil til næraste strand

då du dukka opp
som ut av det blå,
berre sigla inn i livet mitt
først som ein prikk mot horisontlinja
og sidan steig du høgare mot himmelen
og plukka meg opp
frå min hjelpelause tilstand

det var det lukkelege treffet
som endra alt,
fekk alt det eg hadde til å bleikne
og lukkeleg over mitt uhell
smiler eg over livet
i denne nye, mykje sikrare båten

Blikket

På veg ut

spegelen gløymde ut fjeset mitt
i ein saktegåande prosess
på om lag to år

så sakte gjekk det
at eg ikkje la merke til den sakte utviskinga
før du ein kveld
        festa auga på meg i glaset

sjå, sa du
og eg løfta blikket,
såg at halve fjeset var vekke
og resten hadde dette gustne lyset
me tenkjer på når me høyrer ordet gjenferd

så rart, kviskra du, at du forsvinn
på denne måten

endå var det nokre månadar att
til heile spegelbiletet var borte,
men på den tida hadde eg slutta å opne auga

ingenting spelte lenger noko rolle

 

Planet

det er du som er
denne nye, mystiske planeten
som plutseleg dukka opp
i teleskopet

den ukjente overflata, skimrande og mørk
som eit magnetisk stoff
auga ikkje kan lette frå

eg forsøker å kartleggje rotasjonsbaner
omkrins og fart,
kartleggje tid og stad og masse
og substans,
men alt glir ut av hendene, tala forsvinn
løyser seg opp og krasjlandar
mot overflata

tyngdekrafta er større enn teleskopet klarar,
snart forsvinn det ut i rommet
saman med bøkene, tala, huset
alt eg har rundt meg
og eg sjølv, snart lettar eg 
svevar som ein taus astronaut
i astronomisk fart    -    utover

mot deg

Dekonstruksjon

graset bøyer seg
for blikket mitt,
verda smuldrar opp
når eg løftar foten

endå så varsamt eg trør
vil noko falle saman
når eg set foten mot bakken

bak meg trekk urskogen nærare
for kvar meter eg går,
ikkje ein tomme asfalt er å sjå

i det fjerne høyrer eg
ein tiger brøle

På veg til intervju

ei lita
knøttlita
pittepittelita
frykt
har bite seg fast
i anklane mine,
held att
vil ha meg
til å stoppe

du er så lita
du frykt
seier eg,
prøver å overhøyre, oversjå, overføle
dei klamme fingrane
som klorar seg inn i huda

slepar med meg denne frykta
bortover asfalten, høyrer skrapelydar
frå føter som strittar imot

det var då voldsomt, då
at du som er så liten
skal vere så vanvittig sterk
tenkjer eg,
kjenner at ho har fått betre tak

det er som å vasse i saktestivnande betong

veit
at anten må eg overgje meg og snu
eller så må noko anna
noko drastisk
gjerast, som å setje fram trugsmål

- eg byrjar å danse, seier eg, her, midt i gata, eller
- eg byrjar å synge, eg meiner det, om du ikkje slepp no
kjem eg til å fortelje ein vits, eg kjem til å
le av sveisen deira
skoa deira
eg kjem til å dumme meg ut, med vilje

høyrer du; med vilje!

eg kjenner sigeren i stemma
og den vesle frykta let føtene mine gå

Flytte heim til seg sjølv

eg snik meg ut
frå dette tronge kottet
på baksida av hjartet

her har eg stuva inn alt
eg eigentleg ikkje treng
men tenkjer at eg kanskje får bruk for
ein gong

men som aldri vil bli henta fram att,
fordi eg eigentleg gløymer det ut
utan å gløyme det heilt,
berre let det liggje her og støve ned

somme tider
dessverre oftare enn ikkje
må eg sitje der sjølv også

eg finn ikkje plass
i dei store romma der inne
og set meg her ute, berre eg
ei lita niste, ei bok å lese i medan tida går
og verda berre snurrar og durar der ute

men
no snik eg meg ut, altså, no
vil eg ikkje sitje her lenger
og kva skal eg eigentleg med dette kottet?
kan eg ikkje setje fyr på heile greia
sjå det brenne til grunnen?

då er det ingen veg tilbake lenger,
då må eg jo berre vere der inne, der eg eigentleg bur
og møte det som kjem
utan sjanse for retrett
berre stramme meg opp, rette ryggen og
gjere det eg må -

er det nokon som kan låne meg ei fyrstikk?

Stilla går

stilla går her mellom oss
frå hand til hand
som ei gåve me gir vidare
utan først å eige den

berre lene seg mot det ein lengtar etter
og la tvilen komme alle ting til gode

så smiler stilla litt vemodig,
ruslar vidare inn i haustnatta
og me har allereie gløymt ho ut
i larmen frå byen
som vender tilbake som ei brusande elv;
riv oss med
i virvelen