Streve under sola

fjella gir att

ekko frå ekko

ingen kjenner grensene

der skogen startar

skogen sluttar

og alt anna tar til

det er vanskeleg å byggje

murar

for alltid hamnar dei feil

murar der

ingen murar

skulle vere

og så må alt rivast

og byggjast opp att

ny sveitte på gamal sveitte

nytt blod over gamalt blod

nye bein

nye stemmer

der dei gamle stemmene var før

sola står opp og går ned

to millionar gongar til

utan å bry seg

Det ein vil fikse sjølv

lenka rundt halsen strammar seg til
på heilt feil tidspunkt,
held meg nede og ute
frå det store maleriet

gjennomsnittleg sett
skulle låsen vere ulåst
minst to sekund i løpet av ein dag,
alt eg må gjere
er å vere konsentrert  -  heile tida
og vente
på desse sekunda
og i riktig augeblikk
røske lenkene av

i praksis
har det vist seg umogleg
for ein kan aldri stole på eit gjennomsnitt
og her ein dag
opna lenkene seg med berre tre minutts mellomrom
fire gongar
og eg var ikkje klar 
nokon tav gongene,

no kan det hende eg må vente
ei veke eller tre dagar
eller vere vaken kvar einaste natt
og fortvilinga ligg som ein stein
i hjartet mitt

et meg opp innanfrå
men eg nektar å gje opp,
eg nektar å tigge etter ein nøkkel

Opp denne bakken

Eg er i bakken,

det er der du ser meg,

ja, i bakken, som før

som så mange gongar før

Men denne gongen, ja denne gongen

må eg vel klare å komme meg opp

til den fredfulle, solfylte toppen,

opp dit det er slutt på kavet

Ja, denne gongen, skal du sjå,

at eg ikkje sklir ned att,

i mørket, i strevet og sorga,

nei, denne gongen er eg viss på

at det skal gå,

og trur det heilt til det siste

som sist