Orkesteret fortset

orkesteret fortset å spele

utan sin nye 2. fiolinist

FN-ambassadøren

fredsmeklaren

ho som løyste kreftgåta

han som revolusjonerte

fjernsynsdramaet

 

orkesteret fortset å spele

endå 11. veke kom og gjekk

på døden sine premiss

 

 

Eg er eit museum

ingenting av det eg kan kjem til nytte

her kor orda frys til is

og legg seg som murstein etter bombenedslaget

utover gata

 

ingen orkar flytte dei vekk, eller grave seg gjennom

så eg kan sjå lette sko og tunge støvlar

trakke seg veg over alt eg står for

og smila brenn store svarte hol

i bymuren

 

når gjekk eg av moten, undrar eg

når vart eg for gamal for meg sjølv

og forlet kalenderblada

i almanakken, når

vart eg ein del av den tause

verdensarvlista - verneverdig og koseleg

å besøke ein eller annan gong, ta bilde av

og reise frå, tilbake til den verkelege klokka

 

kor kryssa eg nullpunktet;

finst det nokon veg attende?

 

 

 

 

Streve under sola

fjella gir att

ekko frå ekko

ingen kjenner grensene

der skogen startar

skogen sluttar

og alt anna tar til

det er vanskeleg å byggje

murar

for alltid hamnar dei feil

murar der

ingen murar

skulle vere

og så må alt rivast

og byggjast opp att

ny sveitte på gamal sveitte

nytt blod over gamalt blod

nye bein

nye stemmer

der dei gamle stemmene var før

sola står opp og går ned

to millionar gongar til

utan å bry seg

Beibiføter på veg til universitetet

det finst ingen pauseknapp

det finst ingen revers

det finst ingen opptaksfunksjon

berre dette sviktande minnet, og eit hjarte

som de alltid vil bu i

Ein usynleg song

det stig ein usynleg song
frå dei vide myrene
der menneske har gått      generasjon etter generasjon
og velta torv, drenert, pløygd marka

sett sine spor i landskapet
som er så ubarmhjertig
mot slitarar av alle slag;

i hundre år kan plogen ha velta molda
og bøndene sine tårer og sveitte
har gitt fukt til spirande knollar

tjue år etterpå
står småbjørka og viftar med greinene
i jord som endå har næring
til blafrande bjørkeblad -

men den usynlege songen
vil fortsetje å stige

her gjekk det ein gong eit menneske -
her levde og døydde eit menneske
i kamp mot seg sjølv og naturen

Virvel

di hand i mi hand
tå mot tå
auge i auge, som ein lås
i perfekt avstand

her snurrar me som ein virvelvind
gjennom gatene
utan auge for noko anna

møblar, bøker, frukttre, mose, fly
som satellittar rundt oss flyg alle orda
i ovale baner   -    vinterord, sommarord
tilbake til starten-ord

og me trår eitt steg nærare kvarandre
eit steg til, heilt heilt nær no
nase mot nase
blikk mot blikk

eg fangar pusten din, gjer den til min
før eg sender den tilbake til verda

så smeltar me saman, glir umerkeleg inn i kvarandre
som i ein symbiose
og virvelvinden fyk gjennom gatene, satellittane kvervlar
som ville fossar

        dreg heile byen med oss i dragsuget
ut i det store universet

Eg er ein stein

eg er ein stein

i straumen

kasta inn

slipt

elta

velta

ført nedover

både med og mot

min vilje

til

hit

lyset gjennom vassdropane

dei andre steinane

si stille mumling

livet, straumen, vatnet, lyset

slik det vart

og slik det er

gleda

over å vere ein stein

blant steinar

Nedover

ser meg beint inn i auga
gjennom denne gardina av vatn
i fossen

ei fjellside av samansmelta mineral
går sakte i oppløysing,
slik hjartet mitt sakte forvitrar
under denne flaumen av tid

i går stod eg på toppen av fossen,
ja, det kjennes som i går
og endå kan eg sjå utsikta
som eit luftig landskap bak auga

i dag er eg halvvegs nede
og endå veit eg ikkje kva som skjuler seg
i dampen eg flyt gjennom

verda er endå vid
men vert stadig mindre,
sjølv om hjartet har lagra utsikta
landskapet
det frie
som sitt eige bakgrunnsbilde

det er noko fossen aldri
kan ta frå meg

Ny smerte

eg blunkar
og plutseleg
er eg ikkje lenger eit barn

verda vidar seg ut
som når ein glir inn mot land
frå det store havet
og kysten openberrar seg
i alt sitt velde

konturane av ei framtid
stig opp av vatnet

auga mine
som nettopp vart fødde,
må lære seg å gå på eiga hand
og overleve
som jeger i ukjent landskap

stivt stirrar eg framfor meg,
medan eg glir inn på stranda

eg torer ikkje blunke ein gong til 

Lineære dagar

eg trår ut i dagen
let att døra bak meg,
snur meg for å sjekke
       om den glei heilt att

men når eg snur meg
er døra borte
og huset eg sov i
finst ikkje meir


berre skuggane dansar over ein støvete landeveg
alt som er til
ligg framanfor

Men

me kan gjerne seie at me skal
men me kan ikkje vite
kan aldri
vite heilt sikkert kva som skjer
i sekundet etter dette -

alle planar kan rulle, som visarar
rundt urskiva
alle planar kan falle som steinar mot våt jord

så, me kan seie at me skal
og vil gjerne vite at me vil
og tenkje at me trur me ynskjer det me gjer,

likevel: etterpå, når alt er på papiret
må me avslutte det heile

med eit
men

Aktivere eigne bein

det er så mange vegar ein kan gå, så mange val og retningar, det er lett å tvile på vala og kursen og drifta - og likevel må me gå vidare, gå og gå, for tida stoggar ikkje same kor gjerne me skulle ynskje og trenge ein pust i bakken, berre kunne trekkje seg sjølv til side, sjå tida passere frå ein trygg plass på galleriet -

vere tilsidesett av seg sjølv

men så innser ein at all denne tida som dyttar oss av garde, er ei viljelaus eining - den berre kjem, utan eiga kraft, og vegen ein går er eit resultat av aktive val, aktive tankar, aktive handlingar hos seg sjølv. Det er ikkje tida sin feil at ein har hamna der ein er, det er strengt teke ikkje andre sin feil heller, sjølv om mange dyttar litt for hardt og litt for bestemt - i staden for å vinke og tilrå og smile deg inn på dei gode vegane

så kan ein kanskje lene seg tilbake, kvile litt på tidsstraumen og stikke fingeren i vêret - kjenne etter kva veg vinden bles og bestemme seg for å trasse både vindar og meir eller mindre velmeinte dytt - stige inn på stigar ein har lyst å utforske, gå langs vegar som passar til hjartet og svømme i vatn som omsluttar kroppen mjukt og ømt -

la seg vere ein aktiv utforskar, for verda er for stort og tida for rask til å la seg drive med av straumen 

Bakteppe

Oppover

Forsvar

desse orda er mitt forsvar

mot den store gløymsla

som ein dag vil sluke meg

og alt eg er

og har

og tenkjer

det store mørket

som trekk meg mot bakken

millimeter for millimeter

til alt som står att

er eit namn og to tal

likevel – eg set orda inn

som skarpe våpen

i kampen

og vil kjempe til siste

dråpe med blekk

Garanti

du er ute etter ei sikring

ein garanti

at ting vil vare

at tida vil behandle deg godt

at ungdomstida

kan vare evig

det einaste du får

er ei stille kviskring frå månen

ei mumling frå dei eldgamle fjella

og det dei seier

er noko anna enn det du vil høyre