Den nye songen

Garanti

du er ute etter ei sikring

ein garanti

at ting vil vare

at tida vil behandle deg godt

at ungdomstida

kan vare evig

det einaste du får

er ei stille kviskring frå månen

ei mumling frå dei eldgamle fjella

og det dei seier

er noko anna enn det du vil høyre

(de posthumane minners dikt)

øde er menneskenes land
goldt ligger det
som et minnesmerke
over seg selv

hvor menneskene ble av?
se, det vites ikke,
ingen protokoller kan fortelle
hvem som fylte disse sporene,
hvilke svevende drømmer
som her er tenkt

ingen hukommelse er tilbake
i trær, i stein og blomster
om de tobeinte vesen
som levde ut sine håp og visjoner
i disse dalene, på disse fjordene

for se, øde ligger menneskenes land
goldt og fortært av tiden
og vindenes ferd over jorden

det er et minnesmerke
men ingen tilbake som kan huske –

Øydemark

ørken, ja, ørken

bak sløret

ventar ei øydemark

ein veg du skal gå

til endes

utan vatn, utan lys

utan klede, utan håp

heilt til du rundar siste svingen

må du gå me nedbøygd nakke

slepe beina etter deg

legge bak deg eit spor av blod

og tårer

eit far dei kan sjå, men utan trøyst

heilt fram

gjennom ørken og sand

mellom lysglimt frå framande kystar

under ein uendeleg stjernehimmel

og den totale stilla

som sluker alle dine tankar

knuser dei til støv –

heilt gjennom

må du gå, til huda er borte

og hjartet ligg nake og ope,

du må lyfte deg fram

med nedslegne auge

og falle på blodige kne

din siste pust skal du bruke

på orda du må seie

før du dør

før du sig til jorda

som sluker din kropp

-

men hjartet skal endrast,

frå det skal det spire

langt under molda

ein kime mot lyset

ein tynn og spinkel renning,

planta ved ei elv

under ei sol

planta i dei friske vindane

og treet skal vekse

strekke seg mot himmelen

og dette nye

skal no vere deg -