Materialisere det umoglege

auge som lyskastarar
sveipar over fasaden på eit hus
som endå berre har stige halvvegs opp
av myra

det ligg eit skjær av noko veikt,
eit lys som ikkje finn feste
over heile denne opne plassen

plankar som beinrestar
ut frå gjørmehola
og dei surklande lydane frå djupet
er lyden av det nye
som stig fram

alt materialiserer seg her
medan auga er tause vitne,
vidareformidlar det som skjer
til intellektet bakanfor

likevel er det ufatteleg
korleis alt fell på plass,
korleis desse daude trea og stråa
kan smelte saman til plankar, plater og golv
og leggje seg slik
at når trykket frå djupet pressar mot dagslyset
stig det eit heilt hus ut av mudderet --

fiksjonen er total,
hjernen konstruerer
det den ikkje kan forstå
og det umoglege vert mogleg
i det febervarme lyset
frå auge som er opplært til å lyge

Himmelskipet #12

la oss bygge ein spegel

med eigen vilje,

ei flate som viser det den ynskjer

og viser det den er glad i;

dei gode sidene

under rette forhold

la oss bygge ein reflektor

for vår glede

eit batteri som kan fyllast

om det tek imot

og gir frå seg det gode

under rette forhold

la oss bygge ein reseptor

som tek imot, lagrar og reagerer

på språket og kjærleiken

og sanseinntrykka frå ei samansett verd,

ein mottakar av nåde

og vidareformidlar av miskunn

under rette forhold –

Himmelskipet #10

i Guds eigen verkstad

der storverk vert til

ligg den første cella på bordet

klar til bruk

slike kompliserte strukturar

krev        kunnskap

me ikkje forstår

og livet, den første gnisten

byrjar å pulsere

i pusten frå den allmektige

Himmelskipet #9

dei store lysa sirkulerer

som tause vaktarar på himmelen

ser det som skjer i vide krinsar

utan å blande seg inn

så får den andre lys frå den første

og den første lys frå opphavet;

lovene kan ikkje brytast

banene kan ikkje endrast

det er fastlagt alt saman

og sett i rørsle

av Ein som er stødig på handa

Himmelskipet #8

eit frø i jorda og treet under himmelen

har dette felles:

lyset frå det første ordet

trengjer gjennom

kvar tynne hinne;

byggjer noko nytt av gamalt –

koden i djupet

er eit puslespel

meir intrikat enn mennesketanken

            kan fatte

og tikkar sin jamne gong

gjennom årstidene

byggjer ei framtid

med byggjeklossar frå opphavet

Eit frø eit tre

Den nye songen

Spor i asfalt

navigasjonsmerke

spor i det synlege landskapet

etter menneske

her har vi gått

her går vi no

som levande bevis

på eit mirakel

at dei umoglege atoma

kan samlast, rørast

byggast opp

til noko – nokon

som tenkjer dette

er min sko

her set eg mine usynlege spor

i asfalt

Den første tanken

den første tanken

var eit pust av vind,

stille ruskande

i dei nyskapte lauva

den første tanken

var ein drope vatn,

eit møte i passasjen

mellom liv og død

den første tanken

var eit blink av lys,

ein skinande stråle

som splitta mørket

den første tanken

var eit ord i stilla,

ei bølgje som fylte

det tomme rommet