Kjære tiger

kjære tigerjente

dette skriv eg
frå djupet av ditt hjarte

ver grei no
slepp meg fri, det er lov
å angre

det er lov
å la antilopebeina fly
frie, dansande, syngande
over savannen

utan å ta opp jakta
kvar gong

Studenten

å stille seg usynleg
litt på sidelinja

dytte seg sjølv       ut
i beste meining

sjå alle som hastar forbi
le litt av alle dei slitne ansikta

studere dei slitte skoa,
hendene som held så hardt i handleposane

tilpasse blikket
til lyset i gata

vere kameleon, spion
fluge på veggen

sjølvsagt i beste meining --
me vil det berre godt 

ja

WYSIWYG

WYSIWYG
seier me
og dreg på skuldrene,
skuler litt på kvarandre

prøver så godt me kan
å skjule lygekorsa
bak ryggen

Som dødvekt under auga

djupt under auga
kviler steinen
          som ein gong vandra fritt
i skuggane frå hjartet ditt

ein dag kom mørket
som ein orkan
og overskygga alt du var,
fylte deg med ei redsle, ein avgrunn
det var umogleg å flykte frå

i svevet mot klippene der nede
var det noko som fanga deg opp,
ein stråle av lys trengde gjennom, så ein til,
og fleire og fleire
og songen i lyset løfta deg,
fylte hjartet med strålar ingenting kan stogge

og trolla, som i to netter hadde fått herje fritt,
stivna til blokker av stein -

endå ligg dei der
som ei bør,
endå lagar dei romlelydar
og pressar deg mot bakken,
men du veit:

det som er blitt til stein
kan vanskeleg vende tilbake,
i lyset finst ein garanti
om avlasting

ein dag vil alt bli løfta av
og du er fri

Du veit ikkje

dei tause orda
like under huda,
boblar, fresar, etsar seg veg
gjennom blodårene mine

utan at du veit det

utan at nokon veit, det 
er ein brann utan røyk
ein eld utan flamme

ord under trykk
og presset er så stort
at somme tider har eg ikkje tankar
for anna
enn å teie

Når du ser på meg

eg vert til
når du ser på meg

aleine eksisterer eg
går her, som ein motor
på tomgang

når du ser på meg
vert hjartet mitt materialisert,
kroppen tek form
som ein skugge som reiser seg opp
vidar seg ut i ein ny dimensjon
og fyller lungene
for første gong

i auga dine
får verda rundt meg farge
og alt som før var
         råstoff for å overleve
vert eit landskap å springe i,
leggje seg ned blant fargerike blomar
og vere til i 

Hemmeleg i auga

eg legg ansiktet ned på papiret
teiknar rundt det
med vassfast tusj

teiknar store runde auge
munnen som ein strek

så kan eg begynne å fylle forma
med tårer

det vil uansett ikkje flyte utanfor,
demninga vil halde

endå kor mykje eg skulle ynskje
noko kunne bryte det hemmelege;
 
at eg hadde latt eit lite strekke 
vere utstreka

Full fart inn i noko

det kan gå fort;
frå ein dag til den neste
som eit knips
eller eit nys

heilt uforvarande kan det gå;
før du veit ordet av det
er alt forvandla
til ein farge du ikkje visste om,

verda rundt ser ut omtrent som før
(men akkurat det
kunne ikkje brydd deg mindre)

for du har sett henne, altså henne
som auga ikkje heilt forstod
kunne finnast
og hjartet berre
kasta seg ut etter, som i eit svev utan fallskjerm
utan tanke på konsekvensar 

og om du hadde prøvd
(sjølv om du sjølvsagt ikkje 
er så dum 
at du gjer det, då)
ville du ikkje klart å dra hjartet laust
same kva du hadde gjort

så fort kan det gå 

Ut i krigen

ta imot dei marsjerande grafema,
geledd på geledd
over papiret      - holdt!

venstre om
og på skulder penn,
kvil og kvil

så kan du inspisere dei stramme rekkene,
vandre mellom oppstilte framstillingar

børste støv av nokre buar,
helse høfleg på rette strekar
eller hudflette heile regimentet
på grunn av bagatellar

det er du som er generalen her,
det er du som styrer hæren
og kan gje marsjordren      - ut
til kamp mot kunnskapsløysa 

det er deg dei følgjer, du som set standarden
og skal vere den som leier an;

så: på skulder penn
høgre, venstre, høgre, venstre, høgre, venstre
og marsj!

Merkedag

det er mange dagar etterpå,
svært mange dagar

lange dagar
og netter, så lange netter
og så mange

eg har mista teljinga

alt som tel no
er det neste steget
som vil vere endå eit steg lenger vekk
for også dette
er eit steg i tida     etterpå

eit vendepunkt,
eit augeblikk som aldri vil forsvinne
berre liggje der
som ein merkestein i fortida
og alt me kan gjere
er å leve endå ei natt, endå ein dag
i stadig større avstand

Mellom dørene

like brått som eg går inn døra
går eg ut att

høyrer ekkoet smelle
gjennom dei tomme korridorane
i tusenvis av år,
til lyden dør ut
bak ei stjerne langt borte

men før det,
før alt glir saman
til ei grå masse
vil eg teikne med store penslar
synge med høg stemme
lage ein ode til livet
med så mange fargar

frå første til siste vers

at ekkoet vert overdøyv
av eit halleluja

Overføring

du treng ikkje tru eit ord
av det eg skriv

du bør ikkje
tru eit ord
tru du meg
av det eg skriv, for

alt handlar om noko anna
enn di handfaste verd,
og det du trur
er dine eigne tankar

dei som dukkar opp
når du les det eg skriv

og dei kan du gjerne tru på

Håp

tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp

Kor lenge?

kor lenge må me vente
på vindar som skal snu,
kor lenge vil bølgjene slå
før fjellet er borte

kor lenge må me pløye og hauste
før maten kjem av seg sjølv, kor
kan me finne eit utsiktspunkt
ingen kan rive ned

kor, og korleis, og kvifor
kjem sola til å stå opp siste gongen
før alt går under
og orkesteret spelar sitt rekviem
på veg mot natta

kor lenge vil me synke
før me vert fanga opp og sette på land
på ei ny strand -

Speidar

det bur ein fugl i kvart blikk,
ein syngande fugl
i kvart lengtande lysglimt på jorda

så opnar du auga
og slepp han ut i verda,
syng ein song om det vakre, let deg sjå
det store underet
i dei små tinga

om kvelden vender han heim,
lukkar seg inne bak trøytte augelokk,
heile natta kviskrar han
om det som skal kome

To i eitt

eg glir i eitt med alt rundt meg
som ein svolten kameleon
på leit etter faste haldepunkt
i ei verd som smuldrar opp

sakte flyttar eg meg framover,
passar på å ikkje skilje meg ut
på nokon som helst måte

vert eit tre i skogen
ein fisk i havet
ein hekk langs vegen heim

og endå kor høgt eg let vere å rope
ventar eg på svar, eit augekast
eit stille hei
frå menneska 
        eg unngår 
av all mi makt, og søker
i all mi avmakt

 

Lineære dagar

eg trår ut i dagen
let att døra bak meg,
snur meg for å sjekke
       om den glei heilt att

men når eg snur meg
er døra borte
og huset eg sov i
finst ikkje meir


berre skuggane dansar over ein støvete landeveg
alt som er til
ligg framanfor

Dei som ventar

kanskje såg du løvetanndansen
i den milde brisen
ei stille sommarnatt

under snøen
ligg minna gøymt,
som eit teaterstykke utan regissør

ventar på nye vindar,
at nokon skal dra teppet til side
og orkesteret spele opp på ny

Eg er fjorden

eg er fjorden
med alle mine ustadige djupner
og rare vegar i landskapet

eg er fjorden
med alle mine bølgjer, så lett
påverkeleg av alle slag vindar

du er fjellet, Herre
stødig omkransar du mine mange vegar,
tek imot bølgjer av alle storleikar
og når det stormar
opnar du famna
for mine knusande slag

her kan eg kvile
i trygg visse om dine stødige fjell
og ein dag
vil opninga til havet utanfor forsvinne --

då vil eg vere i deg
fullt og heilt

Noko nytt

det er ikkje sikkert at du er den første
heller ikkje den siste
eller nummer to tre sju fjorten tusen

kanskje spelar det ei rolle for deg,
kva gjer det med deg?
vert du ein annan
om du ikkje lenger er først eller sist,
om andre ser på deg frå andre vinklar
gjennom nye filter?

kan det tenkjast, gjerast mogleg
at ei endring
vil vere positiv
noko som kan ruske opp i avfallet
sleppe lys inn i lukka rom
opne opp der det før var stengt
og stengje det som kanskje burde vore stengt
for lengst -

det er ikkje sikkert du er den same i morgon
og kanskje er det bra

Halde ut

springe på ein vind
som dyttar imot

springe for livet, kjenne hjartet pumpe
pulsen pulsere
brekke av alle tre ein møter, la
asfalten krølle seg saman
i store rullar

springe utanom alle hinder
og samtidig over

for vegen fram er som ein brennande tunell
og ingen du kjenner kan seie sanninga om
det som ventar, berre la seg føre
av vinden, regnet, isen, sjølve orkanen
frå havet

til lyset i andre enden omsluttar deg,
ei silkedyne med dempa stemmer

dette er eit mål
du kan nå
om du berre held ut

Vegen ut

dei dagane tankane virrar rundt
som forvirra fluger i vindauget,
att og fram
hit og dit
rundt i sirkel
og heile vegen står glaset ope,
det er lett som ein plett
å smette ut

men dei gjer det ikkje
fridomen er som eit fengsel
med ulåste dører,
utan vegger og tak

eg trur eg sit fast,
men alt ventar og ventar og ventar på
at eg skal sjå 
at eg er fri 

Samansmelting

den andre meg,
eit ekstra lag under den eg er
kjem fram i regnet

set seg som ein narr ved kjøkkenbordet
flirer, ler, fortel usaklege vitsar
endå morgonlyset endå ikkje har vakna
og den verkelege meg
ligg i senga og drøymer

om blomar på flukt over plenen,
sleper røtene etter seg
i vill panikk,
medan vinden herjar i kronblada
og graset prøver å halde att
med samanfiltra rørsler

så kan eg vakne
og smelte saman med den andre meg,
møtast på midten, i eit moderat smil

ein symbiose med faste røter

Det tåka skjulte

eg hadde gått der mange gongar før
på fottur gjennom forvridde og tause fjellbjørkeskogar
og myrlendt terreng

i fjellsida på kanten av myra
låg det svære kampesteinar,
truleg restar av gamle ras
og isen sine herjingar i landet

akkurat denne morgonen
kom heile myra litt brått på,
for skodda dekka viddelandskapet,
og då den milde austavinden sette inn
og tok med seg tåka til havs,
gjekk det på få minutt

og plutseleg stod eg der
framfor fjellskråninga
og gnei meg i auga

for det var auge som stirra imot
og dei var minst like undrande som mine
og i tillegg noko meir,
ei vag frykt, ein angst for noko ukjent

me delte denne frykta eit par tause sekund,
før steinane igjen fall på plass
og vart berre steinar att

men blikket bar eg med meg vidare

Ironisk volum

eg tenkjer på samanhengen
mellom forma på orda eg seier
og det volumet med luft dei fyller
i det eg let dei forlate munnen

truleg vil et ord som     ingenting
ta meir plass i verda
enn om eg let ordet     alt
smette lett forbi leppene

ei spissmus vert større enn ein sau
og ein snøleopard
vert mykje større enn ein kval

og om eg ytrar ordet sol
vil det fylle ein brøkdel av plassen
til ordet molekylærbinding

alt dette er vel og bra,
men det verkeleg ironiske vil inntreffe
den dagen eg seier    eg elskar deg
og finn at luftvolumet knapt kan skimtast
samtidig som tanken på deg
er større enn sjølve universet

Den ventande

det var akkurat her me møttest
klokka ti over åtte
kvar einaste morgon i alle åra
me gjekk på same skule

akkurat her stod du og venta
med eit litt utolmodig drag over skuldrene
og samtidig, nesten alltid
i godt humør
og med ein vits på lur bak smilet

for det var ikkje ventetida
eller vegen
som heldt att,
det var dei siste stega over dørstokken
inn i det andre universet, der
me ikkje lenger var individ
men ein heilskap

eit kollektivt sett med auge
vend mot det grøne panelet
som skulle leie oss vidare ut gjennom verdsrommet,
til dei planetane me ein gong skulle innta
og overta
med all vår kunnskap 

difor stod du her og venta
kvar morgon, som eit ledd
i den store planen og den store draumen
om etterpå

Ropet, igjen

du ropar frå rommet
ei lett lidande stemme
som ei bøn

kanskje er du tørst
tenkjer eg
medan eg legg vekk papira mine

kanskje treng du ein klem
tenkjer eg
medan eg reiser meg opp

kanskje lengtar du etter lys
eller ei stemme, eller eit handfast teikn
frå ei verd som snart skal forsvinne
når du vandrar inn
i draumane

kanskje, tenkjer eg
og opnar døra til rommet ditt

"god natt," seier du
og smiler, god natt
seier eg, smiler tilbake
og det var alt som skulle til

verda er igjen i balanse

Sufflør

det er ei stille stemme i vinden
ei stille stemme frå mold og bark og snø

kviskrande, mumlande, masande
er stemma som ein usynleg bisverm
alltid like bak øyra mine

eit dempa fnis
når nokon mistar noko

ein liten latter
viss bussen har gått før eg kjem
og eg må vente, frustrert
med den vesle latteren i øyret, i hovudet, heilt inn
til der humøret byrjar å røre på seg

løfter auga mot fjella, gler meg over sola og regnet
og at eg har føter som kan springe
viss eg vil
og at eg har ein buss å vente på
og eit mål å reise til

gler meg over den stille stemma
som alltid er der, kjent og glad og raus og somme tider
utolmodig, masete, mumlande, kviskrande
irritert 

eg kjenner den att, kjenner den i hjarteslaga,
eg, vesle seksåring i hjartet
som aldri vert eldre

Korleis me oppfattar verda

det eg legg merke til
er kanskje noko anna
enn det auga dine fangar inn -

kan hende er porene i huda
annleis utforma,
så det reflekterte lyset
får ei anna form

kan hende er auga mine
utstyrt med andre typar nervar,
eller berre
andre nervar
enn dine,
og cellene i hjernen
sender signala i heilt andre baner -

på den måten kan me stå her
og sjå på det same,
og samtidig sjå heilt ulike ting

Lyd frå ein draum

eg lyttar etter lyden av fottrinna dine,
døra er endå lukka
og huset kviler i kveldslyset

natta ventar
saman med meg

denne døra, så dirrande i ro
auga finn ikkje feste,
alt glir vekk, forsvinn
som var eg innhylla i bomull

lyttar etter lyden av deg,
at du skal kome fram til døra
banke på
slik du har gjort i draumane mine
så mange gongar før

I dei stille gatene

alle menneska i kø
på bussen i butikken på veg
gjennom dei stille gatene i ein ny by

spindelveven veks mellom hovuda,
ei stille erkjenning
av mangel på ord
og dei spreidde tankane kryp rundt
på sølvstrengane

skuggeboksar
med sine indre stillas,
let hundre fossar falle gjennom landskapet

til slutt 
vil hovuda opne seg
og blomar gro fram
i restane av utdøydde samtalar -

førstemann som vågar å seie fram tankane sine
vil få eit eige monument
i den stille gata