Merkedag

det er mange dagar etterpå,
svært mange dagar

lange dagar
og netter, så lange netter
og så mange

eg har mista teljinga

alt som tel no
er det neste steget
som vil vere endå eit steg lenger vekk
for også dette
er eit steg i tida     etterpå

eit vendepunkt,
eit augeblikk som aldri vil forsvinne
berre liggje der
som ein merkestein i fortida
og alt me kan gjere
er å leve endå ei natt, endå ein dag
i stadig større avstand

Tjuven

her går han

med nesten jamne steg

og blikket nestenikkjeflakkande

bortover gata, nedover bakken

forbi menneske og blikk

som ikkje kan vite

om skjulte skattar

like ved hjartet,

dette som ikkje er hans

og likevel hans – meir intenst

enn noko anna – mykje meir hans

enn andre vil kunne forstå

her går han

med brann i blodet

og hendene brenn

alt brenn

            så intenst

alt brenn –

og tankane endrar seg no –

det heiter ikkje lenger

vi

han er – blitt – ein av

dei

ein av

            dei andre –