Tjuven

her går han

med nesten jamne steg

og blikket nestenikkjeflakkande

bortover gata, nedover bakken

forbi menneske og blikk

som ikkje kan vite

om skjulte skattar

like ved hjartet,

dette som ikkje er hans

og likevel hans – meir intenst

enn noko anna – mykje meir hans

enn andre vil kunne forstå

her går han

med brann i blodet

og hendene brenn

alt brenn

            så intenst

alt brenn –

og tankane endrar seg no –

det heiter ikkje lenger

vi

han er – blitt – ein av

dei

ein av

            dei andre –

Freisting

Ingen veit kva type frukt det var

dei åt

som drog menneskeslekta ut i elendet,

men eg forstår freistinga,

for ingenting ser så godt ut

som det som heng på andre sida

av gjerdet, eller lommeboka,

det som er utilgjengeleg

på lovleg vis…

Men eg har vore der

på andre sida av gjerdet

med andre sine eple i mine lommar

Dei smaka surt, med dårleg samvit

som bitter ettersmak

Og redsle for å bli avslørt

som den tjuven ein er

- ein klump i magen

og sjølvforakta som snirklar seg

gjennom kroppen

som ei sakteverkande gift

Eg reknar med at dei første menneska også angra

og tenkte, medan dei slikka såra:

Eg som har så mykje godt,

lovleg…

Då – Kvifor?

(Måndagstema hos Alt som er vakkert: Freisting)