Tjuven

her går han

med nesten jamne steg

og blikket nestenikkjeflakkande

bortover gata, nedover bakken

forbi menneske og blikk

som ikkje kan vite

om skjulte skattar

like ved hjartet,

dette som ikkje er hans

og likevel hans – meir intenst

enn noko anna – mykje meir hans

enn andre vil kunne forstå

her går han

med brann i blodet

og hendene brenn

alt brenn

            så intenst

alt brenn –

og tankane endrar seg no –

det heiter ikkje lenger

vi

han er – blitt – ein av

dei

ein av

            dei andre –