Teater

Dette er mitt teater,

det er her eg er sjef

og her kan alle ting skje –

for det første er skogen skråstilt,

så at noko kjem til å falle

er gitt

og trea er rette (her er lite vind)

noko som opnar opp

for fleire moglege scenario;

eg vil for eksempel begynne

med matematikken (ja!)

Eg skal hengje opp gåter

rundt heile skogen,

så får det vere opp til deg

om du vil løyse dei, eller bøye unna

fritt val, altså

eg er ikkje veldig streng slik

Det er heller ikkje umogleg

at det vil dukke opp ein fisk

eller to, symjande mellom trea,

kanskje ein heil stim

for her er det eg som er regissør

og seier eg fisk

så blir det fisk

og det blir det

så fisken dukkar opp, og ser seg måpande rundt

her er så underleg –

Til publikums store glede

vil showet vere raskt unnagjort

- sjå på fisken og gå

- løys ei gåte og gå

vidare til neste nivå – tivoli!

(som skildra i eit anna dikt)

og teateret stengjer med fynd og klem

nøyaktig klokka tre

Då er det tid for middag

Den store stilla

Eit dikt i høve halloween ... sterkt inspirert av Eyvind Skeie sitt blogginnlegg: Nei til halloween.

Ein kyrkjegard

Ei grav, ein stein

Eit punkt for sorg, ein stad med tårer

Her kviler dei vi mista,

her kviler dei som reiste

i si tid, eller altfor tidleg

eller før tida kom i det heile –

Dei som verda ikkje klarte halde,

dei som glapp – dei som flimrar

som stillbilete

på våre indre minnetavler

Dei som no er støv

og til slutt vil verte gløymte

når alle minne vert blåste ut –

Ikkje slokk lysa i dag

Ikkje slokk håpet;

Ikkje frykt dei døde

eller den store stilla

Ikkje kle deg i dødens drakt

og trå inn i den mørke natta

med redsle i hjarta

og redsle i dine fotspor –

Tenn heller to lys,

eitt lys for dei som reiste,

og eitt for oss som er att

Stå rak i ryggen,

la tårene renne

kjenn hjartet ditt banke, det lever,

du kan gripe ei hand som er større enn di –

Den store stilla

kan brytast

av evig håp –

Frisk

Då vi var små

drøymde vi om framtidsmaten;

Ikkje mat på bognande fat

eller steik eller fruktfat

så store som fjell

Nei, vi drøymde om piller

Piller!

Ei gul ei til frukost, ei grøn ei

til lunsj, og kanskje to raude til middag…

Tenk så mykje tid vi då ville få

til lego, tikken, boksen går,

brentball, fotball, stele egg –

(Viss vi då endå ville vite om egg)

I dag er vi glade

at draumar er draumar

og helst ikkje røyndom,

og piller kjem fortsatt på toppen,

som eit substitutt i vintermørket –

Det sit ein katt

og trillar ball,

ventar med to store auge

at leiken skal ta slutt

Får eg trille den i munnen din

og hoppe etter sjølv,

så skal eg gjerne bringe

allting rundt

og kanskje får du vere frisk

ein dag til –

Vel, pillene er der, då er det greitt

at dei i det minste ser artige ut

og kan brukast som fotoobjekt

meir enn det

trur vi ikkje det vert

(Onsdagstema)

Dagen startar

høyr kor stille det er,

kor nattlydane kappast om

å ikkje verte høyrte – eller sett

av dei mørke skuggane

som snor seg mellom trea, over marka,

mellom hus og gjerdestolpar

kjenn kor roleg natta voggar

sine barn til stille gløymsle –

kven hugsar sine dårlege handlingar

eller fastbrent sinne eller

ord som kom så altfor skeivt

- i draumeland?

så kjem dagen listande

på sokkeleisten over doggvått gras

og kviskrar ømt mot rosa kinn,

eit kyss frå lyset, kyss frå dagen

(- eit judaskyss for plaga sinn)

og vekker sine barn frå nattedvalen