Kanskje

det kan absolutt skje

at eg går inn feil dør, hamnar utanfor

der eg skulle vore innanfor

på eit anna plan, som ein prikk mot horisonten

langt vekke

det kan skje

at ingen vil oppdage at eg ikkje er der lenger

for orda er så svake, omrisset av den eg var

dekkjer ikkje lenger kroppen

det kan skje

at eg berre fell og fell, som eit lauv i haustvinden

men landar mjukt mot bakken, mjukt mot molda

mjukt i hender som tek meg i mot -

det kan absolutt skje

at feil dør viser seg å vere riktig dør

og utanfor er det same som innanfor - i dette tilfellet,

og om ingen ser meg

er det likevel Ein som fangar meg inn i

og kanskje er det alt som skal til

Midlertidig

orda legg seg som fotspor
i nysnø

viser at her har nokon gått
her har nokon ytra seg

her har nokon vore til

så kjem våren, snøen smeltar
spora forsvinn

og ingen vil minnast orda
eller han som førte pennen

Tidsportalen

mellom kvart tre i skogen
står ein portal til ei anna verd

går du mellom bjørkestammane
går du inn i framtida

vårregn på eine sida
er haustregn på den andre

og kjem du langt nok unna, vadar du i snø
som kjem fykande med vinden

så kan du sirkulere rundt
den eine stammen
til tida går baklengs,
og du kan spole tilbake til glade sommardagar
med løvetann i håret
og smørblom på haka;

til sist må du forlate skogen,
for slik er lovene her

du får di tid
før haustvindane tek deg med         bort

Noko meir?

han var sikra

på alle vis

bygde seg opp, høgare

oppover opp 

over alle andre

som han så djupt forakta

for deira sløve evner til å klatre

og sat der på toppen

vaiande med sigaren

på eit berg av gull

sukka, mellomnøgd, skoda ut mot horisonten

undra

kva no?

er det ikkje noko meir? 

Inn i det ukjente

noko held meg fast til livet

som ei livreim, ei fangline

midt i stormen

vegen eg går svingar gjennom skogen

og føtene veit vegen

like lite som auga veit kvar dei skal sjå

for å finne svar på alle spørsmål

i horisonten er utropsteikna oppstilt,

eit rekkverk på kanten av verda

skal eg nokon gong bli fri

må eg velte horisontrekka, trengje meg forbi

inn der det ukjente breier seg utover

og tankane møter 

den motstanden dei treng

Alt kan gå

 

alt kan gå gale

om du berre prøver hardt nok

legg deg i selen

og strittar imot

det du veit må komme

som eit snøskred, buldrande, ustoppeleg

når du minst anar det

alt kan gå

ein annan veg enn det du trur

for dagen spring fortare enn deg

og natta er ein luring som smett unna

alle dine famlande forsøk

på balanse

difor kan alt gå

i oppløysing, falle saman

alt før det er bygd

og du står att med deg sjølv

som einaste gevinst

i ditt eige lotteri

kanskje er det godt nok

likevel

Orkesteret fortset

orkesteret fortset å spele

utan sin nye 2. fiolinist

FN-ambassadøren

fredsmeklaren

ho som løyste kreftgåta

han som revolusjonerte

fjernsynsdramaet

 

orkesteret fortset å spele

endå 11. veke kom og gjekk

på døden sine premiss

 

 

Noko som et

 

tida berre forsvann

i det store tomrommet, kvervelvinden

etter orda dine

hjartet forsvann i same slengen,

liksom berre imploderte til ei nøytronert

og falt gjennom golvet i auga dine

lenger bort kjem me

viss me roterer på same staden

og let som me flyr over hava

det næraste

er det som er fjernast

og det som et av liva våre

nektar å gi seg

uansett

Vegen det går

 

Mål

 

så mange linjer frå fortida

i stille strek

over papiret

mot forsvinningspunktet

langt der framme

vert ein veg eg kan gå

der hjartet smeltar 

inn i spora

i velsigna symbiose

stille strekar

som ei hand 

strekt ut, lyftar meg fram

mot mål

Byggjesteinar

dei små tinga du ikkje ser

dei som berre er der

og byggjer livet ditt, bit for bit

som den irriterande vekkarklokka

du først saknar

når den ikkje ringer

klikket frå knappen på kaffitraktaren

lyden av vatn som renn i vasken

det vesle knirket nederst i trappa

låsen på ytterdøra, som alltid treng ein ekstra dytt

det vesle nikket frå bussjåføren

dråpane som renn nedover sidevindauga

lyden av joggesko mot grusen på nyberre vegar

alt som berre er der

og er livet ditt

Noko nytt

prøve noko nytt, kanskje

vere glad

for regnet og vinden

prøve det slitte blikket

i møte med det skumle;

vere glad

i lynet og stormen

omfamne steinras og flodbølgjer

gå på nye stiar, kanskje

smile lukkeleg

mot opne sår

og la vere å plastre skrammer

og stikk

prøve dette nye i det gamle,

måle alt opp mot hjartet

og våge vere lukkeleg

trass alt

Streve under sola

fjella gir att

ekko frå ekko

ingen kjenner grensene

der skogen startar

skogen sluttar

og alt anna tar til

det er vanskeleg å byggje

murar

for alltid hamnar dei feil

murar der

ingen murar

skulle vere

og så må alt rivast

og byggjast opp att

ny sveitte på gamal sveitte

nytt blod over gamalt blod

nye bein

nye stemmer

der dei gamle stemmene var før

sola står opp og går ned

to millionar gongar til

utan å bry seg

Noko å døy for

eg som har så mykje

å leve for,

dette som dyttar blodet rundt

og gir meining til det auga ser;

eg har noko å døy for,

eit nybrottsland bortanfor alt

og dette landet

lever og pulserer under huda

 

difor har menneska eg møter verdi

difor vil eg kjempe mot uretten

difor vil eg møte morgonlyset med gledesrop

difor vil eg bøye meg når det trengs

og stå støtt så sant eg kan

og gå endå ei mil

om eg må

 

for det som er verdt å døy for

er også verdt å leve for

og det verdifulle livet

har ei retning som gir ro 

til å fokusere

 

Golv blant golv

golvet er min venn

kviskrar du,

let deg valse ut

som ein innsjø på stovegolvet

der hjartet er den einaste 

taktfaste rørsla

me kan observere

så glir du i eitt med landskapet

og me kan vente og lengte

medan vissa om det me veit

brenn seg djupare inn

og golvet gyngar av garde

blant alle andre golv

i universet

kan me flyge utan vengjer

kviskrar du,

og me veit det 

er det einaste me kan

Endring i dag

i dag let nokon att døra

i dag opna andre ei anna dør

 

i dag forsvann utsikta du elska

i dag opna du eit anna vindauge

i dag gjekk noko tapt

i dag vart noko anna vunne

i dag er du ikkje lenger den du var

i dag er du den du er

Ein felles fiende

me irriterer oss over treet

her me går, surmulande

med auga i bakken, let dei følge

skuggane av greinene krysse vegen

og me jamrar oss

og klamrar oss til kvarandre

sin forvridde redsel -

hadde berre treet vore borte

ville vegen vore ein triveleg veg å gå

mumlar me mot bakken

og byksar vidare, tek lange steg

for å kome raskt forbi og vidare

i verda

hadde berre treet vore borte

ville verda vore ein vakker stad

alt ville vore annleis og betre

mykje mykje betre, og liva

ville gått på skinner

samstemmer me --

let eit siste gys gå gjennom kroppen

før me er forbi

og ikkje lenger har akkurat dette

å klage på

 

men lenger nede i bakken

står det fælslege, solfalma

fartsskiltet

 

Når vinteren skal sikrast

tunge fottrinn på mjuk mose

ein støvel, ein til 

og jegeren med vaktsame auge

mot skogkanten

vinden er imot, verda er stille

som like etter ein storm

eller like før

ein eksplosjon i miniatyr

metall mot kjøtt, blod mot snø

sveitte, frostrøyk og stive musklar

når byttet skal i hus

livets omskiftelege varme

er aldri så tydeleg som her

I det grå

utan gitter 
var fengselet ditt,
døra stod alltid opa

her kunne du vandre fritt
ut og inn, inn og ut
men gjorde det ikkje --

dagane var fylte av lys
for sola var bedageleg
i si strålande ferd over himmelen

likevel var det mørket du såg
for auga var rette mot skuggar
i hjørne og krokar og hol

endå huset ditt stod fritt
med utsikt til fjella og fjorden
og ei badestrand i passe avstand

var det tanken på kor smått og vesalt
alt saman, heile verda, var
som forma hjartet, tanken, tunga

let mørket fløyme fritt, grått vart det
i dette ditt vesle fengsel,
og rolla som fangevaktar vart fylt

til siste millimeter
av deg sjølv

Svev

eg har lenge streva med å nå

ned til bakken

unngå dette svevet

i luftlag utanfor meg sjølv

finne tilbake til mine gøymeplassar

i le for vindar, regn og lys

tilbake til den eg var

før verda tok tak

og dytta meg gjennom dør etter dør

ukjente rom, ukjente gater

ukjente tolkingar av inntrykk

ei ukjent utgåve av meg sjølv

og alt eg vil

er litt meir 

bakkekontakt