me irriterer oss over treet
her me går, surmulande
med auga i bakken, let dei følge
skuggane av greinene krysse vegen
og me jamrar oss
og klamrar oss til kvarandre
sin forvridde redsel -
hadde berre treet vore borte
ville vegen vore ein triveleg veg å gå
mumlar me mot bakken
og byksar vidare, tek lange steg
for å kome raskt forbi og vidare
i verda
hadde berre treet vore borte
ville verda vore ein vakker stad
alt ville vore annleis og betre
mykje mykje betre, og liva
ville gått på skinner
samstemmer me --
let eit siste gys gå gjennom kroppen
før me er forbi
og ikkje lenger har akkurat dette
å klage på
men lenger nede i bakken
står det fælslege, solfalma
fartsskiltet
