Slepp taket

Rikdom

alt eg rekna som mitt eige

bak stengde dører tette skodder

strengt vaktande over mine skattar

som ein fresande drake

messa mitt mantra

mitt

mitt

til tida rann ut

dørene vart sprengde alt rasa

falt saman som visna lauv

teke av vinden

dess meir eg prøvde å halde fast

dess meir vart rive bort

til eg sat att med smular

og ruinar av det som hadde vore

i eit opna landskap

kjende vindane såg trea trakk inn

den friske lufta

kjende hjartet banke feste auga

på gylne horisontar

høyrde ei stemme tala

den kom frå hjartet vinden ruinane

frå ein stad like utanfor rekkevidde

først no er du rik

som ei kviskring

først no

er du

verkeleg

rik

Noko ligg att i svevebana

Val

Vindauge

desse orda er mine

vindauge

mot ei verd – verda

i stadig rørsle;

dei er stadig i endring, desse orda

mine vindauge

mot andre menneske – menneska

på godt og vondt

i ei blanding eg aldri får taket på –

difor pussar eg på desse

orda mine vindauge

mot ei større forståing – forståinga

som alltid glepp i siste sekund

Mørket eg fryktar

eg fryktar ikkje natta

tause og kalde, blinkande

stjerner i ævelege avstandar

i det tomme universet,

eg fryktar ikkje tåka

det rå regnet

som omfamnar og skjuler

alt som lever og pulserar

gjennom desse blinde timane

eg fryktar mørket

i menneskehjarta,

det som tåkelegg mjuke ord

og vatnar frø av hat og mismot

sådd gjennom timar og dagar

under eit forsura regn av ord,

skapt i det same mørket

det er ein himmelvid forskjell

på dette indre mørket

og det ytre mørket

som vik for ei stigande morgonsol