Firkantauge

Vindauge

desse orda er mine

vindauge

mot ei verd – verda

i stadig rørsle;

dei er stadig i endring, desse orda

mine vindauge

mot andre menneske – menneska

på godt og vondt

i ei blanding eg aldri får taket på –

difor pussar eg på desse

orda mine vindauge

mot ei større forståing – forståinga

som alltid glepp i siste sekund

Gjennom glas

mellom meg og deg

ein vegg, ein veg

å leggje bak seg –

eg strekk ut handa

legg den mot det kalde glaset

møter auga dine

ser inn i ei anna verd

der alt det kalde her

er farga raudt og varmt

ein straum av bilete

filter på filter

over mine regngråe sukk

du legg handa mot glaset

frå andre sida, innsida

av alt eg ynskjer;

eg held auga dine fast

ser at du opnar munnen

og splintrar veggen med eitt ord –

 

(Fototriss)