Naken lengt

1

tomme hender strekte

mot tause himmelkvelvar –

dagane er grå, dagane er små

tida går frå horisont til horisont

og let etter seg eit spor

av naken lengt

over fjella

2

her, på staden eg står

er orda forma som blykuler

og samla i smale hylster

eg ventar på tida, at noko – nokon

skal sende av garde sin skjøre lengt

i parabelbane over landskapet mitt

at noko skal møtast, kollidere

i smertefull, knusande samansmelting

og falle som regn over vintertørr jord

3

dette er ein dag utan stemme,

orda når ikkje over avgrunnen

mellom min og din lengt

vi vender blikket i same retning,

og denne vesle felles rørsla

er alt som held oss oppe no

(Fototriss)

Fragmentering

eg ser meg sjølv i vindauget

i det eg går inn døra,

ein kort refleksjon

tilbake til den eg var

i det eg opna døra og steig inn

døra smell att

tre sekund er borte

eg er allereie ein annan

så raskt denne endringa går

eg ser meg sjølv

smuldre bort, oppløyst

som støv på bakken

eg mistar cellene mine

millionar borte i vinden

som spor langs stien eg har gått

eg kan aldri følgje dei

attende

det var enklare i starten

då eg kjende meg samla

heil

som ei konstant eining i verda

og verda var eit heile

stabilt og klart til utforsking

i dag er tankane mine delte

nett som kroppen, lemene

alle organa og vevet eg er bygd av

kompleksiteten aukar

og vissa om dette dynamiske

flyktige trekket ved verda

styrkar trua på det varige

- at det som er utanfor alt

og ein tråd gjennom alt

ein dag kan føre det knuste

attende til eit nullpunkt



(Fototriss)