Det vi bygde

1

det vi bygde
og tenkte skulle vare
snart rasar det saman
går tilbake
til støvet det kom frå

bak det heile er fjella tause vitne

husa vert tomme
søkk saman under børa
av tause stemmer, fråvær
av liv og varme
forsvinn med vinden
og regnet og tida

bak det heile er fjella tause vitne

så skal også dei ein dag vike grunnen,
smuldre til sandkorn
skylt vekk i straumar av vatn
og ført av garde med vinden
til berre det aude slettelandet ligg att

2

eg ser med undring på landskapet
ser kor det forvitrar
endrar form,
ser korleis tankane mine vert forma
av tida og rommet
og kor alle ting er ustødige, små
i møte med dette ufråvikelege 
som sliper verda ned
bit for bit

3

utan håpet 
om noko meir
ville denne tanken vore skremmande mørk,
eit skrekkscenario
i mi imploderande tru på verda

for når verda vaklar
vert ei anna tru ståande att

Fragmentering

eg ser meg sjølv i vindauget

i det eg går inn døra,

ein kort refleksjon

tilbake til den eg var

i det eg opna døra og steig inn

døra smell att

tre sekund er borte

eg er allereie ein annan

så raskt denne endringa går

eg ser meg sjølv

smuldre bort, oppløyst

som støv på bakken

eg mistar cellene mine

millionar borte i vinden

som spor langs stien eg har gått

eg kan aldri følgje dei

attende

det var enklare i starten

då eg kjende meg samla

heil

som ei konstant eining i verda

og verda var eit heile

stabilt og klart til utforsking

i dag er tankane mine delte

nett som kroppen, lemene

alle organa og vevet eg er bygd av

kompleksiteten aukar

og vissa om dette dynamiske

flyktige trekket ved verda

styrkar trua på det varige

- at det som er utanfor alt

og ein tråd gjennom alt

ein dag kan føre det knuste

attende til eit nullpunkt



(Fototriss)

Mur

Det byrja med ein murstein som falt

Muren var ikkje lenger heil,

og eg stirra på det gapande holet

og den einsame, falne mursteinen

kvar gong eg passerte

Ein dag var mursteinen borte,

eg såg den aldri att,

staden den låg var flattrykt

og graset brunt –

Året etter var det ingen spor

Ingen andre la merke til holet i muren,

det stod der tomt og gapande,

og små markblomster slo seg ned

og alle menneska gjekk forbi

med auge som ikkje såg

Ein dag var det to hol i muren,

eg stoppa måpande opp

og ei fortvila kjensle breidde seg

i luftrommet – akkurat der eg stod

Eg såg ingen andre som stoppa

- Ser de ikkje at muren smuldrar?

ropte eg, sprang frå person til person,

heldt dei fast i jakkene,

tvinga dei til å møte blikket mitt –

Ikkje ein av dei svara, dei snudde og gjekk

Og muren fortsette å forsvinne,

stein for stein, eg såg ikkje kor dei vart av

eller kvifor nokon tok for seg av steinane

eller kven desse er

som ikkje frykta konsekvensane

For eg var sikker på at noko ville skje,

verda ville endre seg

når den store muren ikkje lenger var der

og heldt alt på plass

Eg slutta å passere under den –

Frå andre sida av gata stod eg og ropte,

dag etter dag, men ingen høyrde

og til slutt rasa jordmassane ut

- det som var att av den store muren

klarte ikkje stå imot presset

No er gata stengt, butikkane tome,

ingen går denne vegen meir

Det heile starta med ein murstein som falt

og eg klarar ikkje slutte å undre meg;

Burde eg løfta den første på plass att – sjølv?