Flytte heim til seg sjølv

eg snik meg ut
frå dette tronge kottet
på baksida av hjartet

her har eg stuva inn alt
eg eigentleg ikkje treng
men tenkjer at eg kanskje får bruk for
ein gong

men som aldri vil bli henta fram att,
fordi eg eigentleg gløymer det ut
utan å gløyme det heilt,
berre let det liggje her og støve ned

somme tider
dessverre oftare enn ikkje
må eg sitje der sjølv også

eg finn ikkje plass
i dei store romma der inne
og set meg her ute, berre eg
ei lita niste, ei bok å lese i medan tida går
og verda berre snurrar og durar der ute

men
no snik eg meg ut, altså, no
vil eg ikkje sitje her lenger
og kva skal eg eigentleg med dette kottet?
kan eg ikkje setje fyr på heile greia
sjå det brenne til grunnen?

då er det ingen veg tilbake lenger,
då må eg jo berre vere der inne, der eg eigentleg bur
og møte det som kjem
utan sjanse for retrett
berre stramme meg opp, rette ryggen og
gjere det eg må -

er det nokon som kan låne meg ei fyrstikk?

Ein mumlande majoritet

stille står vi ved stranda

ser

den europeiske kystvakta

jobbe seg sakte utover,

presse den store gummibåten

            endå lenger ut

og smiler fornøgde – for kvifor

skal dei komme inn

akkurat          her? –

så bleiknar smila litt

i det gummibåten går rundt

og vi ser armar og bein

forsvinne

            i djupet

og eit stikk av fortviling når hjartet

når døde kroppar

av menn, kvinner, ungdomar, barn

beibiar

må berast i land på stranda vår

og kanskje er vi litt sinte også

men det er ei vanskeleg kjensle

å hanskast med,

for kven skal vi vere sinte på

(utan å ramme oss sjølve) –

vel – det er like greitt å feie det vekk

           

i alle fall dagen etterpå

for her skjedde e i g e n t l e g 

ingenting

kriminelt eller ulovleg eller

noko vi burde bere ansvaret for –

det er berre slik

verda er?

 

Det blinde regnet #9

Alvor

Det er ikkje alle som ser skilta

Det er ikkje alle som trur det dei ser

Det er ikkje alle som tek skilta på alvor

Det er ikkje alle som forstår kva dei betyr

Det finst dei som tenkjer: "Eg køyrer der eg vil"

Det finst dei som tenkjer: "Viss eg berre let att auga, går det nok bra"

Det finst dei som stoppar i angst, prøvar å snu,
men retur er umogleg

Og vegen går der den går, for alle

Uansett

Mur

Det byrja med ein murstein som falt

Muren var ikkje lenger heil,

og eg stirra på det gapande holet

og den einsame, falne mursteinen

kvar gong eg passerte

Ein dag var mursteinen borte,

eg såg den aldri att,

staden den låg var flattrykt

og graset brunt –

Året etter var det ingen spor

Ingen andre la merke til holet i muren,

det stod der tomt og gapande,

og små markblomster slo seg ned

og alle menneska gjekk forbi

med auge som ikkje såg

Ein dag var det to hol i muren,

eg stoppa måpande opp

og ei fortvila kjensle breidde seg

i luftrommet – akkurat der eg stod

Eg såg ingen andre som stoppa

- Ser de ikkje at muren smuldrar?

ropte eg, sprang frå person til person,

heldt dei fast i jakkene,

tvinga dei til å møte blikket mitt –

Ikkje ein av dei svara, dei snudde og gjekk

Og muren fortsette å forsvinne,

stein for stein, eg såg ikkje kor dei vart av

eller kvifor nokon tok for seg av steinane

eller kven desse er

som ikkje frykta konsekvensane

For eg var sikker på at noko ville skje,

verda ville endre seg

når den store muren ikkje lenger var der

og heldt alt på plass

Eg slutta å passere under den –

Frå andre sida av gata stod eg og ropte,

dag etter dag, men ingen høyrde

og til slutt rasa jordmassane ut

- det som var att av den store muren

klarte ikkje stå imot presset

No er gata stengt, butikkane tome,

ingen går denne vegen meir

Det heile starta med ein murstein som falt

og eg klarar ikkje slutte å undre meg;

Burde eg løfta den første på plass att – sjølv?

Så knips, då

berre tankane held oss fast

til denne veggen, denne tida

som har spikra opp alle oss

usikre, usynlege, kravsmå

menneske – i eit forsøk på å gli inn

glei vi vekk, forsvann

som dogg som aldri kom

eller som ein av alle solstrålane

som aldri treff noko

berre svirrar utover, stadig utover

i eit uendeleg univers

og veit

det er berre å knipse med fingrane

vakne, ynskje seg vekk

rive seg laus frå veggen

vi limte oss fast til den gongen

vi trudde det var så om å gjere

å vere noko – for andre

…

og veit – trass det

at så enkelt vil det aldri bli

for ting er ikkje som dei er,

dei er som vi ser dei for oss

og vi kan ikkje sjå oss for oss

nokon andre stadar enn her

…

det er så nær så nær

at nokon trykker på brytaren,

set lyset på veggen og løyser den opp

så nær – men det vil ikkje skje

vi må bryte oss laus sjølve

om og viss –


(NF Abstract)