Mur

Det byrja med ein murstein som falt

Muren var ikkje lenger heil,

og eg stirra på det gapande holet

og den einsame, falne mursteinen

kvar gong eg passerte

Ein dag var mursteinen borte,

eg såg den aldri att,

staden den låg var flattrykt

og graset brunt –

Året etter var det ingen spor

Ingen andre la merke til holet i muren,

det stod der tomt og gapande,

og små markblomster slo seg ned

og alle menneska gjekk forbi

med auge som ikkje såg

Ein dag var det to hol i muren,

eg stoppa måpande opp

og ei fortvila kjensle breidde seg

i luftrommet – akkurat der eg stod

Eg såg ingen andre som stoppa

- Ser de ikkje at muren smuldrar?

ropte eg, sprang frå person til person,

heldt dei fast i jakkene,

tvinga dei til å møte blikket mitt –

Ikkje ein av dei svara, dei snudde og gjekk

Og muren fortsette å forsvinne,

stein for stein, eg såg ikkje kor dei vart av

eller kvifor nokon tok for seg av steinane

eller kven desse er

som ikkje frykta konsekvensane

For eg var sikker på at noko ville skje,

verda ville endre seg

når den store muren ikkje lenger var der

og heldt alt på plass

Eg slutta å passere under den –

Frå andre sida av gata stod eg og ropte,

dag etter dag, men ingen høyrde

og til slutt rasa jordmassane ut

- det som var att av den store muren

klarte ikkje stå imot presset

No er gata stengt, butikkane tome,

ingen går denne vegen meir

Det heile starta med ein murstein som falt

og eg klarar ikkje slutte å undre meg;

Burde eg løfta den første på plass att – sjølv?