Med blikk på verda

Med ryggen til universet

og blikket vendt mot jorda

går han sin vante tur over himmelen

Han har sett mykje, månen

sett tider skifte, tider komme

og tider gå

Han har sett hærar ruste opp

og hærar kome heim att,

sett spora i det blodige kjølvatnet

Han har sett foreldre

kjempe for sine born, han har sett

born, aleine – i aude gater

Eit blikk:

Ein nabo som stel

Ein direktør som lyg

Ein ektemann med koffert på perrongen

Han har sett menneske ete

og menneske svelte

død og liv, fødsel og grav, side ved side

og ofte har ein skugge

glidd over ansiktet,

eit skuffa skjær i dei gamle auga

Det er ei tung bør å måtte sjå

kor det går gale

og ikkje kunne gjere noko med det

Ut og over

Ho står der

lengtar ut, langt ut

over til andre sida

av og til

berre

ikkje destruktivt

ikkje med svartsinn

eller lengt etter enden

berre lengt

etter å vere der, vere

i fred, vere lukkeleg

vere saman, vere ei

med ro i sjela

Lengtar, ut og over

men ikkje over og ut

ho står der

endå

stødig

Verda utanfor

Etter mange lange veker

lengtande, ventande

medan tankane grov seg ein veg

til fridomen

og hjarta banka for den frie lufta

dei frie vegane

skogen, og livet sjølv

slapp eg endeleg ut

dører vart opna

verda vart opna,

eg gjekk ut

først nølande,

så i lange byks

gav eg meg i kast med fridomen,

utforska jublande livet

dansa under månen

døste under sola

song mot stjerner og fjerne galaksar

var herre over meg sjølv,

men med delt hjarta, no:

nølande vendte eg tilbake,

viste mi takksemd for gåva

i håp, og frykt

men dørene sto opne, dei

lukka seg aldri

att

Lydspor

Eg kunne lese

lydsporet i grantrea,

kor naturen hadde herja,

eit kort crescendo, frå sommar

til haust

og alle dei ville vindane

no dempa

til eit minimum

kvilande i mellomrommet

mellom haustens paukeslag

og førvinterens kaldsure tonar

Ein av dei dagane

eg kan klippe ut, henge på veggen

og sjå på med glede

i ettertid;

det var så stille

eg kunne høyre

mine eigne tankar