Vårt hemmelege våpenprogram

orda me ikkje sa til kvarandre

burde bli smelta om

til plogjern

Motsett i alt

eg vel det motsette av alle
for å få fred -

når de entrar lokalet
som ein bøffelflokk i inngangsdøra,
snik eg meg ut bakvegen
og pustar inn friluft  -  aleine

så kjem de stormande ut
og eg lurar meg inn
tuslar rundt i tomme korridorar
sit i oppvarma stolar
et matrestar i fred og ro

lever det glade liv
i kjølvatnet
av kaos

Fred

gransongaren stirer på meg

frå den grøne greina si

høgt over bakken

eg stirer forarga tilbake,

likar ikkje det stirande blikket

og den stive nakken

eit sleng med hovudet

som i hovmod, ei betrevitande plystring

over kjente tema

så eg går tilbake til stien,

opnar sekken

og tek ut tursjokoladen, ser på den

ei heil plate, smeltande mjuk

mot ganen, ei smertefull glede

tyngjer mot magesekkveggane

hendene skjelv når eg opnar papiret

bryt av ein stor bit

som sakte spreier sin aroma under skyene

resten lukkar eg inne i papiret

tek sats

og slengjer så presis eg kan etter fuglen

han lettar, forsvinn

mellom lauvtunge tre,

igjen kan eg kjenne freden i hjartet

Det blodige diktet

ok
dette kjem til å gjere vondt

først drep eg mange menneske
det er lett
berre sjå:
bam! der ligg det fjorten døde
i huset eg sprengte
og eit noko større 
bam!
3 000 døde

det var ei flybombe over ein by
det forstod du sikkert

så kan eg starte atomkrig,
for hemnen er søt
og no fyk den eine atombomba etter den andre
på tvers av kontinenta

til slutt ligg 3 milliardar menneske døde
og ingen har lenger kunnskap
om korleis ein skal skyte opp nye atombomber

det trengs heller ikkje
for katastrofen er eit faktum
og jorda er så å seie ubueleg

nye millionar, kanskje milliardar
vil endå lide ein smertefull død
av stråling og svolt

-

sånn,
då var det gjort

no rammar eg inn denne teksten
dette blodigaste av alle dikt
med  ein høg stålmur
og låser den att

så kan alle desse drapa
og atomkrigen
bu på desse linjene og berre her
og la resten av verda vere
i fred

ok?

Frykt ikkje

Opp mot tyranniet

Natt

eit stille sus av vind
mellom elles stille tre -
vegen ned til sjøen
ligg i skugge
- men eg kjenner den 
som min eigen pust

her nede er eg fri,
som bølgjene skvulpar 
mot bryggjestolpane

eit einsamt lys
over kaia - kvardagen er ein annan stad

det er ein roleg kveld
eg kan endeleg høyre hjartet mitt banke -

Skrive seg fri

eg skulle så gjerne kunne skrive meg fri frå alle desse banda, sleppe taket, sveve av garde på vindar eg valde sjølv, vere over landskap med venlege åsar – kanskje landskap forma i min eigen fantasi – og kjenne hjarterytmen passe saman med orda og orda passe saman med bileta eg ser for meg når eg lyttar og det eg høyrer passe saman med slik eg tenkjer verda er

då skulle eg kunne rekke fram hendene, vende tomme flater opp og ta imot det som vart gjeve, samstundes som det eg sjølv gav ville kunne bygge nye byar, nye utkikkstårn mot horisontar eg no fryktar å berre tenkje på – kanskje ville vi kunne rekke hendene mot kvarandre og gripe dei utan frykt, utan dette som no legg sitt klamme mørker rundt oss og er reiskap for krefter som bryt ned – og saman opne opp dei gamle såra, studere sårkantar og djupner, og saman sy dei att på betre vis, i samarbeid om metallet utvunne frå jorda vi trør – vere euforiske vitne til ei endring, der ordet vald står utan semantikk –

i denne tilstanden vil vi kunne puste med opne lunger, og fylle auga med det som no er skjult, vere kvarandre sine tolkar – dette er mitt hjarte, skal eg seie, og du rekk fram ditt eige og seier: sjå, kor det bankar på same vis som ditt! – og innhaldet er ulikt og orda har ulik farge og bileta er teikna med ulik type maling, men vi fryktar ikkje ulikskapen; vi ser den, seier: sjå så ulike vi er, og smiler medan sola, den same sola vi vandrar under no, går ned i havet bakanfor –

og skuggen som fell er ikkje mørk og trugande, men eit venleg omriss av noko vi tør kalle venskap – eller i det minste sameksistens utan eigedomskrav til grunnen skuggen fell på –

Romleg katedral

eit sus

av vengjeslag

over stille vatn

ein kjent lyd –

liknar varme tankar

frå dine eigne draumar;

kroppen er ikkje lenger

eit stengsel

du bur i

men ein katedral

med opne vindauge

mot Gud

(Søndagstema i farge og svart/kvitt) 

 

Der hjartet bur

det er eit stille rom

der hjartet bur,

eit rom med luft

og plass til frie svev

over dei store djupa

for noko kviler

mellom veggane,

noko leiar vidare

lenger inn

for kvar dag

- eg kjenner meg sjølv;

eg veit der er noko

eg aldri vil vite

det er eit einsamt rom

der hjartet bur,

eit rom bygd for

frie val

- dei eg må gjere

i meg sjølv,

konturane

av ein skuggefull hage

i sjela

(Our world tuesday, NF catching light, Good Random Fun)