Alt me veit

så raske straumar
og understraumar
me aldri får sjå

eit glimt av æva
i kvar drope

lyset glimtar som diamantar
ei hand held ei klokke i vater
visarar i nye akselerasjonar
gjennom auga

straumar av blod i årene
- me lever

det er alt me veit

Krigen som forma hjartet

sverdkant mot sverdkant,
dei skarpe kantane
mot kvarandre sin strupe

her vert orda tøygde og slipte
bretta og forma
demonterte og sette saman

den skarpe kanten rispar i huda
dreg ei tynn stripe av blod
over arket

ingen slepp unna
når sverdet vert svinga
med eit susande slag
i store sirklar 

Det blodige diktet

ok
dette kjem til å gjere vondt

først drep eg mange menneske
det er lett
berre sjå:
bam! der ligg det fjorten døde
i huset eg sprengte
og eit noko større 
bam!
3 000 døde

det var ei flybombe over ein by
det forstod du sikkert

så kan eg starte atomkrig,
for hemnen er søt
og no fyk den eine atombomba etter den andre
på tvers av kontinenta

til slutt ligg 3 milliardar menneske døde
og ingen har lenger kunnskap
om korleis ein skal skyte opp nye atombomber

det trengs heller ikkje
for katastrofen er eit faktum
og jorda er så å seie ubueleg

nye millionar, kanskje milliardar
vil endå lide ein smertefull død
av stråling og svolt

-

sånn,
då var det gjort

no rammar eg inn denne teksten
dette blodigaste av alle dikt
med  ein høg stålmur
og låser den att

så kan alle desse drapa
og atomkrigen
bu på desse linjene og berre her
og la resten av verda vere
i fred

ok?

Ein veg ut

ein straum under bakken
blodet renn mellom røtene
til den ville skogen

ingen veit kor alt endar,
ingen har sett byrjinga på alle ting

alt me ser
er skogen rundt oss
og høyrer rislinga i dei stille bekkane
av blod
som gjennomsyrer landskapet
- det er dette trea veks på,
det er dette som er vår mat

og me brukar heile livet på
å jobbe oss framover     -      stadig lenger fram
utan at auga som møter den siste natta
har sett noko endring

---

ikkje før me stoppar, lyttar
høyrer blodet kviskre til oss,
for vegen ut
går gjennom blodet

det er den hemmelege utgangen
alle kan vite om,
viss dei berre får vite -

Ein dråpe blod

det går ein veg

ein sti

over aude fjellet

spor etter esel

og tunge mannesteg

i sanden

ein dråpe blod

berre synleg

for den som leiter