Viser innlegg med etiketten død. Vis alle innlegg
Viser innlegg med etiketten død. Vis alle innlegg

fredag 30. oktober 2020

Flytteklar

huset skal rase

grunnmuren smuldre bort

urskogen ta over arealet

gro nye tre til nye plankar

 

rom for rom dett saman

trass solide konstruksjonar,

her slepp ingenting unna

tida et seg gjennom alle hindringar

 

det er ingenting gale med arkitekturen

eller korleis huset er reist

det er enkel termodynamikk

og tyngdekraft

 

dagen vil komme, eg veit ikkje når

og ingenting får eg ta med

når eg flyttar ut

og vekk

 

torsdag 20. august 2020

Treng ikkje namn

ein treng ikkje vite namnet på alt
for å elske det

til dømes desse lauva
som endå er grøne, endå vitalt
blafrande glede jubelsommar
over skogbotnen

snart endrar alt karakter
og noko fell
dalar mot det som ein gong var avgrunn
no ei seng
til kvile
mot vinteren

ein død
for det som var glede
senker stilla som ei nål
me alle trakkar på

og endå kjenner eg ikkje namnet
på lauvdanssongen
men eg elskar den likevel

onsdag 3. juni 2020

Alt ein dag

alt kan eg miste
alt, ja det meste
kan smuldrast og sleppast
som støv

alt i ein time
alt, sjølv det tome
må leggjast og løyvast
til ro

sjølv skal eg fare
sjølv, alt må fire
nedover mørket i marka
som mold

alt har eg vunne
alt, vil eg vinne
ein sigerskrans, sjeledans 
oppstodeglans


mandag 4. mai 2020

Det blodige diktet

ok
dette kjem til å gjere vondt

først drep eg mange menneske
det er lett
berre sjå:
bam! der ligg det fjorten døde
i huset eg sprengte
og eit noko større 
bam!
3 000 døde

det var ei flybombe over ein by
det forstod du sikkert

så kan eg starte atomkrig,
for hemnen er søt
og no fyk den eine atombomba etter den andre
på tvers av kontinenta

til slutt ligg 3 milliardar menneske døde
og ingen har lenger kunnskap
om korleis ein skal skyte opp nye atombomber

det trengs heller ikkje
for katastrofen er eit faktum
og jorda er så å seie ubueleg

nye millionar, kanskje milliardar
vil endå lide ein smertefull død
av stråling og svolt

-

sånn,
då var det gjort

no rammar eg inn denne teksten
dette blodigaste av alle dikt
med  ein høg stålmur
og låser den att

så kan alle desse drapa
og atomkrigen
bu på desse linjene og berre her
og la resten av verda vere
i fred

ok?


fredag 10. april 2020

Inn i mørket

eg er edmund
med bøygd nakke
og ei erkjenning av skuld
som ei bør tyngre enn verda
på skuldrene

du er aslan
den stolte, store
som med opne auge møter mørket
og let deg senke
av svakare hender

til slutt er det du
som vil stige opp i strålelyset
og løfte meg med deg
ut av grava

i mørket er det vanskeleg
å sjå det komande lyset,

men du ser
og det er nok 
for meg


mandag 9. april 2018

Dei tomme hendene



eg såg hendene dine
skjelvande,
kor dei femna verda
som fram til i dag
hadde vore di

begge hendene dine
gråtande, grå
som to stille dører
inn til ei verd
eg ikkje kan sjå

og auga –
auga dine
to mørklagte stjerner
av redsle
ei knusande bølgje
mot hjarteveggane mine;

atlantis
er tapt
for evig




#gift
Eg såg eit bilde i dag, i ei nettavis, eit bilde som har brent seg fast til sjela mi. Ein far og to barn. I ein bil. I Syria. Faren held dei to små tvillingjentene i armane sine. Ei lita jente i kvar arm. Dei ligg der så fredfulle, med auga att. Faren har auga opne, og sorga eg kan lese i auga brenn seg fast som smeltande jern mot huda. Han har overlevd, han var ein av dei som kom seg levande ut av dei samanraste restane av ein by. 

Natta før hadde bombefly sluppe kjemiske bomber over byen deira, og lidingane rundt var enorme. Men denne mannen hadde overlevd. Det hadde ikkje dei to små døtrene hans. Eg trur ikkje mannen kjende noko glede over å vere blant dei levande. Ikkje no lenger.

Bildet var frå april 2017, og bildet viste vanlege kvardagsmenneske. Vanlege menneske av kjøt, blod og draumar. Som deg og meg. 

Det kunne vore deg og meg. 


torsdag 1. mars 2018

Krigens to ansikt

tobarnsfar (45) frå Norge
jobbar på våpenfabrikken,
meiner det er ei sikker
inntektskjelde, og
«hadde ikkje eg jobba her,
ville nokon andre gjort det»

tidlegare tobarnsfar (45) frå Jemen
slår ut med armane;
han er tom for ord
men auga fortel ei historie
om tusen knuste draumar –


onsdag 7. februar 2018

Jeger jeger




det er ei stille banking rett under huda, fingeren på avtrekkaren, løpet retta mot dyret i skogkanten, auget i siktet, skogen ligg stille, berre ei stille blafring i dei siste lauva – dei som vart gløymt av hausten og oversett av vinteren, dei einslege, einsame siste

auget dirrar ørlite, huda rundt kviler mjukt mot kikkertsiktet, fingeren er krumma om den siste skiljelinja mellom liv og død – her ligg makta i verda, i valet mellom dei ørsmå nervesignala frå hjernen, anten stramme, trekkje, la døden flyte som ei elv over marka og inn i det framande livet, eller slappe av, la fingeren bli retta ut – kjenne livet i eigne årer renne rundt i dei tynne motorvegane frå hjartet

der startar livet, der sluttar det, alt som ligg mellom er midlertidige resonnement –

så er dei to i denne stunda, eller tre – jegeren som ventar, jegeren som ikkje veit og hjartet, som så ofte går sine eigne vegar og må styrast inn dit der det naturlege livet lever – kanskje er det i denne stunda at livet er mest verkeleg, og om jegeren let løpet falle og ser den framande kroppen tusle inn i den store skogen – som om ingenting stod på spel – vil sjølve livet endre farge

det er dette det handlar, det å vere menneske – det er vala som avgjer kven vi er –