eg
såg hendene dine
skjelvande,
kor
dei femna verda
som
fram til i dag
hadde vore di
begge hendene dine
gråtande, grå
som to stille dører
inn
til ei verd
eg ikkje kan sjå
og
auga –
auga
dine
to mørklagte stjerner
av redsle
ei
knusande bølgje
mot hjarteveggane mine;
atlantis
er
tapt
for
evig
#gift
Eg såg eit bilde i dag, i ei nettavis, eit bilde som har brent seg fast til sjela mi. Ein far og to barn. I ein bil. I Syria. Faren held dei to små tvillingjentene i armane sine. Ei lita jente i kvar arm. Dei ligg der så fredfulle, med auga att. Faren har auga opne, og sorga eg kan lese i auga brenn seg fast som smeltande jern mot huda. Han har overlevd, han var ein av dei som kom seg levande ut av dei samanraste restane av ein by.
Natta før hadde bombefly sluppe kjemiske bomber over byen deira, og lidingane rundt var enorme. Men denne mannen hadde overlevd. Det hadde ikkje dei to små døtrene hans. Eg trur ikkje mannen kjende noko glede over å vere blant dei levande. Ikkje no lenger.
Bildet var frå april 2017, og bildet viste vanlege kvardagsmenneske. Vanlege menneske av kjøt, blod og draumar. Som deg og meg.
Det kunne vore deg og meg.
