Skyte skyer med kanon

desse skyene
seier du
alle desse skyene
kviskrar du
ser på skyene med mørke auge

eg svevar rundt deg
ein satellitt i bane
rundt sitt fjerne mål

bles mot skyene
held fram hendene
og tek imot tårene
frå auga dine

samlar dei saman
men ser dei forsvinne
fordampar
dannar nye skyer

eg snurrar vidare
ynskjer å trøyste
men du gret og gret
og skyene vert mørkare og mørkare

det finst inga dør
ut frå dette rommet

Prinsessetåre

den vesle prinsessa
i rommet der malinga flassar,
eit grønt tre
i ei grå verd

den store stova
i det vesle huset,
ei prinsessetåreelv på avvegar

       dråpen som renn over eit golv
       fossar over dørstokken
       og ut i verda, ut i sola

       vert slukt av den flammande varmen --

kvitt flass frå tak og veggar
som snøkrystallar
i ei glaskule

vesle prinsesse, malplassert
i eit landskap
ho ikkje forstår

Hemmeleg i auga

eg legg ansiktet ned på papiret
teiknar rundt det
med vassfast tusj

teiknar store runde auge
munnen som ein strek

så kan eg begynne å fylle forma
med tårer

det vil uansett ikkje flyte utanfor,
demninga vil halde

endå kor mykje eg skulle ynskje
noko kunne bryte det hemmelege;
 
at eg hadde latt eit lite strekke 
vere utstreka

Regnsmil

gjennom uendelege straumar vatn
trer eit ansikt fram,

eit minne, ein skugge
eit spegelbilde frå ei anna tid

det du såg
då du stirra deg sjølv djupt i auga -

no ser eg auga dine
fylte med vatn

og eg veit, som i eit lynglimt
at det er innsida eg ser     -       det du verkeleg såg

då hjartet ditt sukka under byrda
av alt vatnet som hopa seg opp

som eit innestengt magasin
bak auga dine

Det tunge

Det vanlege vonde

#sorg

Det var dette vi fekk høyre. På sjukehuset, då vi sat der med tunge hjarte, tunge føter, tunge kroppar. Tunge tankar. Håpet var vendt til mørke, lyset var slokna i det skjulte rommet der livet skulle gro. 

Heilt vanleg, sa ho, og meinte det nok som trøyst. For meg var det som ei uhandterleg øskje eg ikkje visste kor eg skulle setje frå meg. Så var det altså vanleg, men kva hadde det med oss å gjere? Vi var ikkje statistikk. Vi var ikkje den grå massen. Vi var ikkje tal på papir. Vi var oss, der og då, og tapet var akkurat då berre vårt.

Det er greitt å lese om det vanlege på ssb.no, men det vanlege kjem til kort i møte med personleg smerte.

Soleiebarn #23

Ei tåre

det kom noko brått

dette – då orda fall

og hjartet fall

og eg

fall på kne, med spørsmåla

som ein panikkslagen flokk

mot strupen

og du

og ryggen din

og korleis forsvinningspunktet

vart mindre og mindre

mot horisontlinja –

berre ei tåre

ei einsam elv over kinnet

er att som vitne

om det som var eit vi

Dei tomme hendene

eg såg hendene dine

skjelvande,

kor dei femna verda

som fram til i dag

hadde vore di

begge hendene dine

gråtande, grå

som to stille dører

inn til ei verd

eg ikkje kan sjå

og auga –

auga dine

to mørklagte stjerner

av redsle

ei knusande bølgje

mot hjarteveggane mine;

atlantis

er tapt

for evig

#gift

Eg såg eit bilde i dag, i ei nettavis, eit bilde som har brent seg fast til sjela mi. Ein far og to barn. I ein bil. I Syria. Faren held dei to små tvillingjentene i armane sine. Ei lita jente i kvar arm. Dei ligg der så fredfulle, med auga att. Faren har auga opne, og sorga eg kan lese i auga brenn seg fast som smeltande jern mot huda. Han har overlevd, han var ein av dei som kom seg levande ut av dei samanraste restane av ein by. 

Natta før hadde bombefly sluppe kjemiske bomber over byen deira, og lidingane rundt var enorme. Men denne mannen hadde overlevd. Det hadde ikkje dei to små døtrene hans. Eg trur ikkje mannen kjende noko glede over å vere blant dei levande. Ikkje no lenger.

Bildet var frå april 2017, og bildet viste vanlege kvardagsmenneske. Vanlege menneske av kjøt, blod og draumar. Som deg og meg. 

Det kunne vore deg og meg.