Der me bur

kor i kroppen bur         du

som eg tiltalar og får svar ifrå

i meir eller mindre samsvar med mine spørsmål

orda kjem får både munn og nase og auge, 

og alle er samansmelta og overstrøydde med glitter

kor bur du, du som våga å utfordre mi einsemd

utan reservasjonar flytta du inn bak øyra

og let meg bli noko anna enn eg vart

for du bur i kroppen din ein stad

slik eg bur i min

og likevel

kan me kalla det eit kollektiv

Måltid

saft i glasa

mugge vatn tallerken

middag saman

fellesskap

mellom auge

munn gaffel mat

ordtrafikk, skyttel

som spindelvev

munn til øyre

auge hekta saman

tråd

kjærleik

ja

kjærleik

Dagane etterpå

dagane etterpå
det er dei som tel

når det siste lyset har blitt sløkt
gjestane har gått
maten er rydda av bordet
oppvasken ferdig
kransekaka smula opp
alle smellbonbonane ligg som bilvrak
       på kjøkkenbenken
nokre einslege pakkeband
       har gøymt seg vekk i ein krok

og de kjenner varmen
frå den andre sin kropp, pusten
ei veksling mellom hjartefrekvensar
og gode blikk

frå no av
er det de to, i alle dagar
etterpå
og det er det som er viktig

14 ord

eg gav deg fjorten ord,

fjorten av dei viktige

som

kjærleik

håp

og tru  -  det er kanskje dei største

men du fekk også kos

ærleg

trufast og mjuk

det du aller mest ville ha

pakka eg inn

og gav i gåve

ved alle store høve,

ord som tid

ro

og fellesskap

og varme blikk ...

dei tre siste laga eg

eit smykke av

og hengde det rundt hjartet ditt

som ei påminning

om noko berre du og eg har saman

der heng dei

skjult for andre auge

det er berre me to

som veit --

Trasse stengsler

viss
du
seier
ja

kunne
me
halde
hendene
saman

sjå
langt
over
vatnet

framover
langs
visarar
på
veg
mot
morgongryet

medan
verda
søv
ristar 
av
seg 
støv

frå dagar utan rørsle, dagar utan lys
dagar utan nokon som ryddar opp
og tek ansvar, men me, me går på
med hendene saman, trassar smerter
trassar stengsler, går over alle hinder
på veg mot ein betre morgondag

viss
du 
seier
ja
når
utfordringa
kjem

Om du oppdagar lyset

nokon ser inn vindauget mitt
og eg vil
at det er du

som ikkje klarar å styre unna,
legg vegen stadig nærare
heilt hit

kor lyset frå vindauga mine
vert ein sti
frå vegen

som er berre din, den du går
kvar einaste dag
ein time, eit år, eit liv

til du svingar av og fylgjer lyset
over plenen
og heilt fram til vindauget, ser inn

der eg er og ser tilbake, smiler
mot deg, opnar auga
opnar døra

slepp deg inn i varmen, det er her
du høyrer til
om du berre vil oppdage lyset

Eit felles ikkjeprosjekt

Rush

ein av dei dagane
        då ein gjerne ventar
til rushtrafikken set inn
        med å leggje i veg

berre slik
         at ein skal føle
eit slags fellesskap

Ut der det er luft

me måtte slå opp dørene,
knuse vindauga
leggje ned dei fleste veggane -

det var ikkje råd å puste

så me opna opp alt me kunne
og stupte inn i det usynlege       ut
der vengene kunne falde seg ut

...

i flukt frå dette
fann me tilbake til det som batt oss saman

let hjarta falle inn i den andre sin takt
på ny

...

bygde oss opp ein gong til,
let heime vere akkurat her
kor me heldt kvarandre i taumar
av fridom

Denne brua

Soleiebarn #25

Soleiebarn #23

Soleiebarn #22

Soleiebarn #18

fantastiske lyse sommarminne

etter dagar med strålande refleksjon –

huda har absorbert all varmen

og auga sendt strålane vidare

frå menneske til menneske

til vi strålar saman under sola

som eit fellesskap

av andrehandskjelder

kor vi solar oss i dette

at vi ikkje går i eiga kraft,

men speglar lyset

frå ei større kjelde

Soleiebarn #17

Soleiebarn #13

Soleiebarn #9

i fellesskapet må du ytre

dei riktige orda,

utføre dei riktige handlingane

mot dei riktige menneska

til riktig tid

alltid til riktig tid

fylle normen

til siste punktum

vere ei dominobrikke blant dominobrikker

viss du fell

vil også fellesskapet falle