Orda som rivna

det var som orda rivna
bygde ned den gamle brua

steinane fall som regn over marka
til alt var ruinar og steinur

ein regress til eit før-
istidslandskap

utan rørsle
orda - som skulle berge oss

pepra den skjøre alliansen
mellom elskande hjarte

berre grunnmurane står att,
dei er alt me har å lene oss på

no

Denne brua

Til andre sida

I ein bil

dei store konstruksjonane

veg millionar på millionar av tonn,

pressar mot jordoverflata

med umenneskelege krefter

utan opphald

over dei store djupnene

flyt det som er lettare enn lufta;

eit hjarte som lengtar heim

ein tanke krinsande om sitt eige solsystem

- ei hand, eit ansikt, eit smil, eit kyss

så skjer det eit møte,

mellom det lette og det tunge

og hjartet tek seg over, forskriftsmessig

etter dei eldgamle naturlovene –

lengten veg meir

            enn det som ber den

Eit lys i verda #20

like inn til mine mørkast krokar

når stjernelyset

ubehageleg klårt skin strålane fram

til bortgøymde feilsteg;

dannar ei bru, ein stige

eg kan klatre opp frå avgrunnen på

Den stille elva

dette er ei stille elv

med ukjente kjelder

ein veg gjennom det turre;

me byggjer bru over djupet

festar auga på fjella når vi passerer,

lest som elva ikkje er der

at alt det grøne veks av seg sjølv

- sett slike flotte enger

seier me, sjå kva me får til –

og elva renn vidare, stille

som eit taust vitne i verda

er ei åre til liv i seg sjølv