før, etter, no

det er stor forskjell

på før, etter og no 

før

er som morgongryet;

sola stig opp

lyset glir nedover fjellsida på andre sida av fjorden

kroppen må venne seg til

ein ny dag

etter

er som ein blå time

då alt glir saman

som ei grå masse

og ingen veit kva som er kva

 

no

er du og eg

sekund for sekund

midt i ein lunsj på ei opa skogslette;

dette

er alt me ser

 

 

Fisk i bekk

eg har sett inn i det store tomrommet bakanfor dei gylne bekkefara, der fiskane ikkje lenger sym i stim, men kvar for seg

finn nye vegar rundt det grå berget

let seg finne på ny og på ny, utan å røpe kjensler

er det ikkje slik me glei saman i dette rommet med stengte dører, ingen kunne sjå inn, ingen visste kva som skjedde eller ikkje skjedde, berre i vår eigne tankar fanst det svar på dei store spørsmåla me ikkje våga å stille

me var fisk i ulike bekkar, gøymd bak steinar

umoglege å flytte, finne, unngå

her var me, saman kvar for oss og verda var eit hav utanfor dørene, ein destinasjon

me aldri snakka om

i morgon skal eg synge denne songen, i morgon skal eg bre solstrålane om deg som ei dyne og varme hjartet ditt med ord ingen endå har laga, i morgon vil noko nytt tre inn

og veggane og dørene vil smuldre bort, dammen ligg der blank i morgonlyset

i morgon

Retrografi

det ligg så mange bilete att

i grøftekantane langs vegen eg har gått;

 

bilete av føter i grus

naser i iskald vinterluft

              iskrystallar på eit vindauge

lukta av solstrålar gjennom flekkete glas

stemmer i eit anna rom           latter, rop

vaskemaskina snurrar på siste runde

lydar eg kan kjenne att

sjølv 30 år etterpå

ein smak det går an å sjå for seg

som eit levande insekt på vandring

over stovegolvet

heile fotoalbumet

strøydd utover

og ingen vil nokosinne plukke det opp

Søndag

 søndagens

søvnige

grenseland

skal forserast

med stille stil

til songen

om det ævelege

søndagsriket

 

 

Koble til

koblar til

medan prikkane glir sakte

over skjermen --

auga mine søker eit kompass

vegen eg går

er dekt av tåke og regn,

skoa våte, auga tørre

kleda klistrar seg til kroppen

og alt i meg

søker kontakt

koblar til

med falda hender

og eit hjarte som lengtar

heim

det smale lyset langt der oppe

det er langt ned

til hjartet sine kjellaretasjar

og ingen stige opp att

berre dette svaiande tauet

eg kan halde fast i

og håpe

nokon vil finne 

og hale meg opp att

Gaupene

dei ville gaupene
på vegen til Jeriko

igjen og igjen
kan du skimte silhuetten mot månen
viss du går så stille
at føtene ikkje lagar lyd

om du ikkje finn ein gøymeplass
er bildet du såg
eit sikkert teikn på undergang

så kjem dei fram, frå alle kantar
lysande auge
blotta tenner
eit skin av lyst over ganglaget;
lukta av frykt frå huda di
er som bensin på bålet --

etterpå er du heldig
om du kan opne augelokka
om du kan merke sola som skin
og endå ein gong
kjenne den store tørsten etter vatn

livet er den einaste rikdomen du har att,
og det einaste det er verdt å ta vare på,
er du heldig
finn nokon den skatten du er
og vil berge i hamn
før den verdifulle gnisten er tapt
for alltid

Tovegsmonolog

akkurat som om nokon
tenkte ein tanke
som handla om deg     no

tenkte at du er ein person
det er mogleg å tenkje på
med glede

og denne gleda kan du merke
for den går begge vegar,
om du vil eller ikkje -
tanken er ein monolog for to

tanken lever ikkje aleine,
som hjartet alltid bankar i takt med noko anna
og ikkje slepp 

sjølv der grensa mellom huda og tanken
er eit hinder for beina, vil tanken sleppe gjennom
og gleda lyse som ein sluse
den kan vandre i

Svev

eg har lenge streva med å nå

ned til bakken

unngå dette svevet

i luftlag utanfor meg sjølv

finne tilbake til mine gøymeplassar

i le for vindar, regn og lys

tilbake til den eg var

før verda tok tak

og dytta meg gjennom dør etter dør

ukjente rom, ukjente gater

ukjente tolkingar av inntrykk

ei ukjent utgåve av meg sjølv

og alt eg vil

er litt meir 

bakkekontakt

Gjere alt

lenge før blomen visna

hadde eg festa den fast

inni fotoapparatet, som ein taus kopi

i mørket

 

kva skal eg med eit bilete av ein blome

tenkte eg, bladde gjennom minnebrikka

med utolmodige fingrar

haustfarga lenge før dei første vindane

 

visne hudceller regna som snø

over fotspora mine,

også dei feste til film, side om side

med strålande kronblad

og kontrasten gjer meg kvalm

 

eg kjenner avstandane i verda

som eit hammarslag mot beina i kroppen

og alt eg vil er å stogge

samtidig som eg aukar farten for å halde tritt

med meg sjølv

 

minnebrikka kastar eg i næraste søppeldunk

 

månen kan likevel ikkje bli meir rund enn rund

og blomen er snart død og fotspora snart vekke

og eg har det så innmari travelt

med å få gjort

 

alt

 

 

Parallelle univers

livet er to ting, av og til fleire

på ein gong;

ein dans gjennom hagar, auge i auge

medan noko jobbar seg ut gjennom sjela

som slangar, et seg veg og legg etter seg slagg

det må me hanskast med seinare

når tempo i dansen vert senka

og dei store demningane brest

og alt me held att kjem styrtande til

så stille orda kan vere

og auga er endå i auga

når det vanskelege opnar døra

slik sett kan livet også vere berre ein ting

over alt det andre

Smak av jern

verda er ein blikkboks

skarpe kantar kuttar huda

i parallelle mønster

 

alle lydar er ein boge

frekvensen rett over middels

og det ufattelege strekket

mellom det eg veit

og det eg burde visst

aukar med lysår kvar gong

du lyfter auga

og møter mine

 

det er ein brønn, eit djup

å falle inn i

ein lengt som borar gjennom sjela

 

alle dagar stirar eg over kanten,

aldri kan eg kjenne anna

enn smaken av mitt eige blod

 

 

Dynamisk rotur

akkurat det --

den setninga

som du hentar fram der

og som beviseleg

kom frå munnen min

for under ti minutt sidan

kan du ikkje

bruke imot meg

du veit

eg er eldre no

klokare

eit betre menneske

enn den gong då

orda falt

Skal skal ikkje

to par nevar
- noko som ikkje er nevar
men eit blankslipt knivblad
av noko anna
enn metall

sakte roterer dei
midt i hjartet mitt,
gjer tilfeldige utfall
når eg minst anar det

skal
skal ikkje
og du

endå du ikkje veit det
er det du som er sjølve rommet, du er lufta
du er golvet og veggane
og kjensla av å vere i eit rom

så går hendene laus på kvarandre
og eg kjenner smerta
som eit usynleg knivstikk i auga
når du går frå meg

svinsande nedover vegen
som om lufta er full av konfetti
medan det som fell
er mitt eige, fresande blod

Det vakre veks

det vakre kan vekse på tre
det veks her
i bakhagen, i skuggen, under falleferdige tak
der jorda er hardtrampa
og lyset aldri kjem til

det veks her
det spirer gjennom søppel og rask,
sprenger seg veg
gjennom bølgeblekk og knust glas,
lagar ein sti
frå den mørke molda og heilt opp

til lyset,
let seg ikkje knekke
av stormar    regn     alle som trampar forbi
berre veks og veks
og strekk seg, vinkar:

bli med
mot lyset!

Bort med alt

dei henta møblane
ein tysdag ettermiddag

bar ut stolar
bord
bokhyller
seng
benk
det gamle flygelet som aldri vart brukt
blomane
bileta
lampene
gardinene

alt

dei tok med seg alt
og let dei opne såra stå og blø
utan håp om redning

me sette oss ned, venta
let stilla fylle auga og hendene,
leita oss fram til kvarandre
som gjekk me i blinde
og ikkje lenger visste kor me var

eg kjende pulsen din banke
såg auga dine flyte med straumen
let varmen mellom oss fylle rommet -

eit nullpunkt
eller
sjansen for ein ny start, eit nytt liv

eg såg at smilet lurte på leppene dine

Vinden fortel

vinden kviskrar

si verdsvide soge

om land

me ikkje har sett

kviskrar i natta

bles sitt stille sus i trea;

bøygde tolkar

ristar luftige soger

inn i berget

det som går i berget

vert verande

som endå ei setning

på ei tusenårig forteljing

Gjere rett

eg kjenner alle orda

veit kva eg må seie

eg kjenner alle blikka

veit kva eg bør sjå

etter

eg kjenner alle tårene

veit kor dei vil lande

eg kjenner alt dette, og meir til

likevel er det så vanskeleg

å sope all kunnskapen saman

på riktig stad til riktig tid

og heile vegen gjere

det rette

Blikk som eld

blikket ditt brann som eld

og du vart eit menneske medan me såg deg

og me vart menneske, fødde i det sekundet

bilda av telt i brann fylte netthinna og du snakka til oss

som om me var individ 

med hjarte og hjelpande sinn

og at me hadde sjanse til å hjelpe

dei harde orda

som gav oss form og meining, hatet

som ingen brann kunne rive ned        men heller nøre opp

og silhuettane som før vandra som skuggar i byar langt borte

gjekk frå å vere objekt til subjekt

i eit rop som reiv huda i filler

no blør tunga, no blør auga og øyra

no blør sjela og orda

er skrift av blod på veggen

og me veit;

viss ikkje noko vert gjort

viss ikkje orda vert handling

viss ikkje hjartet rullar ut ein veg til fridom

for deg

vil me slutte å eksistere

i same sekund som auga glir att

og ryggane reiser seg som murar mellom fornuft og galskap

 

 

Variasjonar over noko mørkt

lyset svingar utanom

i store bogar, let etter seg

spor i den mørke molda

her var det ein gong eit lys

kan me lese, og alle skjønar og ser

det me nektar å seie med ord

og medan orda smuldrar ubrukte bort

smeltar lyset gjennom huda og innover 

til mørke krokar i samvitet    --    det er så forsvinnande likt

dette mørket

og det me såg oss blinde på

medan bombene fall

over fjernsynsskjermen

no står berre ruinane att av det

som aldri vart anna enn eit håp,

og moria var ikkje det lova landet

men ei hengemyr for hjarte

som trudde dei nådde fast grunn

så sank mørke gardiner over landet

og lyset svinga utanom

let etter seg spor i molda

etter barneføter, og spora vart dammar

fylte med tårer

Kraterhjarte

sjølv om kjenslene gøymde seg

i skrekk

var blikket stødig

 

ingen forstod

at borgarkrig

også kan vere kald

 

 

 

Auga er eit garn

korte glimt av dette store

i dine sekund, bak di eiga hud, bur

lengten etter alt      forgjengeleg

 

mine eigne celler

kviskrar eg

men veit det er løgn

 

tida som ein gong var

er som draumen om moria

når eg let att boka;

 

endå lever alt

i repeterande frekvensar

når eg let att auga,

men detaljane bleiknar

og tinga endrar form, til og med

auga eg ein gong prøvde

å gje all min kjærleik

 

no er mine eigne auge eit garn

strekt over vegen inn

til minnelandet

 

berre håpet lever

på desse koordinatane