Gaupene

dei ville gaupene
på vegen til Jeriko

igjen og igjen
kan du skimte silhuetten mot månen
viss du går så stille
at føtene ikkje lagar lyd

om du ikkje finn ein gøymeplass
er bildet du såg
eit sikkert teikn på undergang

så kjem dei fram, frå alle kantar
lysande auge
blotta tenner
eit skin av lyst over ganglaget;
lukta av frykt frå huda di
er som bensin på bålet --

etterpå er du heldig
om du kan opne augelokka
om du kan merke sola som skin
og endå ein gong
kjenne den store tørsten etter vatn

livet er den einaste rikdomen du har att,
og det einaste det er verdt å ta vare på,
er du heldig
finn nokon den skatten du er
og vil berge i hamn
før den verdifulle gnisten er tapt
for alltid