Berre sjå

alt det som er svart i hjartet gøymer seg

for solstrålane og blikk og dei mjuke orda

som trugar med å avsløre, avdekke, legge alt ope og nake

for verda

 

det er ei smerte i alt som er godt

for armane held fast, også i møte med døden

og ingenting kan rive laus det som er festa

med anker som held   -    men lysta til det onde

herjar bakanfor, i gøymsla

der eg trur ingen kan sjå --

likevel er det auga som heng på meg eg ser

og blikket som smeltar og tærer bort alt

det som ikkje skal vere der

sjå, barn, sjå

og gløym deg sjølv

i møte med lyset

vert skuggane sky og flyktar, vert usynlege

for den som berre har auge for sola

usynlege

for den som har ansiktet vendt mot lyset

så sjå, berre sjå

Gaupene

dei ville gaupene
på vegen til Jeriko

igjen og igjen
kan du skimte silhuetten mot månen
viss du går så stille
at føtene ikkje lagar lyd

om du ikkje finn ein gøymeplass
er bildet du såg
eit sikkert teikn på undergang

så kjem dei fram, frå alle kantar
lysande auge
blotta tenner
eit skin av lyst over ganglaget;
lukta av frykt frå huda di
er som bensin på bålet --

etterpå er du heldig
om du kan opne augelokka
om du kan merke sola som skin
og endå ein gong
kjenne den store tørsten etter vatn

livet er den einaste rikdomen du har att,
og det einaste det er verdt å ta vare på,
er du heldig
finn nokon den skatten du er
og vil berge i hamn
før den verdifulle gnisten er tapt
for alltid

Lukkehav

det lukkelege hende seinare
mykje seinare
enn kjenslene i hjartet ville innrømme

for eg hadde det fint, heilt perfekt
der eg sigla av garde under den strålande sola
i seglbåten min

hadde mat, klede, varme, segl

alt ein treng for ein vellukka seglas
og ingenting kunne gå gale,
eg var lukkeleg -

men så kantra eg, båten forsvann i djupet
og eg låg der i vatnet
som ein oransje dupp
med tusenvis, kanskje hundretusenvis av mil til næraste strand

då du dukka opp
som ut av det blå,
berre sigla inn i livet mitt
først som ein prikk mot horisontlinja
og sidan steig du høgare mot himmelen
og plukka meg opp
frå min hjelpelause tilstand

det var det lukkelege treffet
som endra alt,
fekk alt det eg hadde til å bleikne
og lukkeleg over mitt uhell
smiler eg over livet
i denne nye, mykje sikrare båten

Alt ein dag

alt kan eg miste
alt, ja det meste
kan smuldrast og sleppast
som støv

alt i ein time
alt, sjølv det tome
må leggjast og løyvast
til ro

sjølv skal eg fare
sjølv, alt må fire
nedover mørket i marka
som mold

alt har eg vunne
alt, vil eg vinne
ein sigerskrans, sjeledans 
oppstodeglans

Det uopnelege

vegen ut             den lysande porten
som ingen av oss andre sansa          såg        visste
var ei flate         ei hinne      ugjennomtrengeleg luft
utan kjenneteikn
som skilt eller milestolpar
striper langs grøftekanten
eller sesamord i antikk steinskrift        det berre var
som eit ingenting
mot ingenting
noko bak ryggane våre, eit lysglimt, eit skjær av gull
langs fjellryggane

elles ingenting

elles ikkje noko me kunne ane
anna enn eit mørke, eit skjult rom, ei ukjent kraft

og vegen ut låg stengt       usynleg for auga, urørleg for sinnet
             og du rørte ved flata
             med fingertuppane
trakk verda saman           smelta alt til dette eine punktet        eit punktum
nærast
for mørket
og ropte så hjartet smuldra opp i tusen bitar, fall, fell
som regn over marka
gjennom tida 
strekk regnet seg      gjennomholar mørket      knuser det uknuselege
opnar det skjulte, det stengte      det uopnelege
som no 
er ein veg

du kan bere meg på

Sverdet

du stakk det tviegga sverdet
tvers gjennom hjartet mitt

kløyvde det i to, og slo resten i bitar
med blodige hender
      alt var berre støv og småstein
då du tømde det ut på golvet,
sa: ikkje sjå
det er mørket som har bygd si festning

no ligg berre ruinane att
langt utanfor synsfeltet ditt 

og gjennom kroppen, der sverdet gjekk inn
er der eit korsforma arr,
du fylte tomrommet etter steinhjartet
med levande blod og musklar -

så går eg her
med forma til sverdet som eit merke
og dagslyset har inga størknande makt over meg
lenger

Håp gjennom døden

me sørgjer
men ikkje utan håp,
ikkje utan ein stråle av lys
over den fjerne horisonten

lyset leier veg
gjennom dødsskuggedalen
og over den siste elva,
heilt inn i vårt sanne heimland

-

Jesus gjekk først
me kjem etter,
i dette kviler vårt håp,
i dette kan me bygge 
eit liv

Inn i mørket

eg er edmund
med bøygd nakke
og ei erkjenning av skuld
som ei bør tyngre enn verda
på skuldrene

du er aslan
den stolte, store
som med opne auge møter mørket
og let deg senke
av svakare hender

til slutt er det du
som vil stige opp i strålelyset
og løfte meg med deg
ut av grava

i mørket er det vanskeleg
å sjå det komande lyset,

men du ser
og det er nok 
for meg

Som dødvekt under auga

djupt under auga
kviler steinen
          som ein gong vandra fritt
i skuggane frå hjartet ditt

ein dag kom mørket
som ein orkan
og overskygga alt du var,
fylte deg med ei redsle, ein avgrunn
det var umogleg å flykte frå

i svevet mot klippene der nede
var det noko som fanga deg opp,
ein stråle av lys trengde gjennom, så ein til,
og fleire og fleire
og songen i lyset løfta deg,
fylte hjartet med strålar ingenting kan stogge

og trolla, som i to netter hadde fått herje fritt,
stivna til blokker av stein -

endå ligg dei der
som ei bør,
endå lagar dei romlelydar
og pressar deg mot bakken,
men du veit:

det som er blitt til stein
kan vanskeleg vende tilbake,
i lyset finst ein garanti
om avlasting

ein dag vil alt bli løfta av
og du er fri

Ein raud tråd

det går ein raud tråd
gjennom historia,
frå den ævelege kongsstolen
gjennom hagen i Eden og ut
i den store ørkenvandringa

det jagar ein pust over marka
ein vind som lyftar segla
og dyttar oss fram

gjennom slavekår og fridomskrigar
gode år og år med svolt,
krigar, fredar, handel og storm,
ei heil verd i framdrift gjennom rommet
og den raude tråden er der

sirklar seg inn på ein stall i Betlehem
og eit barn i krybba,
men går vidare, langt langt vidare
til bølgjene på Genesaret
og skriftlærde i Jerusalem,
gjennom jublande folkemengder
og ein spyttande mobb,
til ei tornekrone, eit kors, ei grav
og heilt inn i døden

der verkar det kanskje som det heile endar,
at alt har vore bortkasta strev -

men tråden fortset, ut av grava
og inn i hjarte,
frå hjarte til hjarte til hjarte
og heilt hit til oss

og vidare

går tråden gjennom historia,
til den ein dag vil gå tilbake
til der den kom frå, til opphavet
og dra med seg dei mange
som steig opp frå døden      med Han

Ein veg ut

ein straum under bakken
blodet renn mellom røtene
til den ville skogen

ingen veit kor alt endar,
ingen har sett byrjinga på alle ting

alt me ser
er skogen rundt oss
og høyrer rislinga i dei stille bekkane
av blod
som gjennomsyrer landskapet
- det er dette trea veks på,
det er dette som er vår mat

og me brukar heile livet på
å jobbe oss framover     -      stadig lenger fram
utan at auga som møter den siste natta
har sett noko endring

---

ikkje før me stoppar, lyttar
høyrer blodet kviskre til oss,
for vegen ut
går gjennom blodet

det er den hemmelege utgangen
alle kan vite om,
viss dei berre får vite -

Møte eigne hender

kva tenkjer du no
undrar eg

ser ut på landskapet
så annleis frå denne vinkelen
eg kjenner ikkje att skogen, fjorden, fjella, ørkenen

alt er som før
berre borte, skjult
for auge som ikkje lenger er verkelege auge
men avgrensa luker mot verda


kva tenkjer du


der du fortsatt er
og ser den eg er blitt

- 

det er spor etter mine eigne hender
eg går i,
så merkeleg det enn er
å stige inn i sitt eige bilde

men det er dette eg vil,
eg har eit mål
og eg veit du ser stega mine
og leier meg heile vegen tilbake til deg -

Heilt til kjelda

er det vatn alt dette
spør eg
vassar over golva i katedralen
heilt fram til alteret,
ser meg attende, ser rundt
på alle som kjem vassande saman med meg
på sidene
inn frå alle slag dører og portar

eg som har fulgt den vesle bekken
frå eg kom over den og heile vegen
opp mot dette fjellet
og denne katedralen

heile vegen lenger opp

til eg steig inn i det strålande lyset 
og såg kjelda spreie seg ut
over heile verda

søsken på vandring
mot det same alteret
der lammet, som liknar ei løve
tek imot med opne armar

Liv etter frosten

denne songen er den første
dette håpet er det største -

---

som eit nyfrose tre
eg bøyer meg ned

tek imot kvart mumlande ord
kjenner sorga kvile på snødekt jord;

at eg levde, at eg pusta at eg for
utan å setje eit einaste spor

at eg song at eg drøymde at eg var
som ein stridig knute hos han som bar

så var det noko som løyste seg opp
ein tinande stråle av sol mot ein kropp

som ikkje lenger levde, var til
for songen i hjartet var dørgande still

og varmen tok tak, og orda var linne
noko byrja å vekse, å spire der inne

i hjartedjupna du planta eit frø:
eg skal atter få leve, du valde å dø

for oss frostige, stridige sjølvgode tre
steig du like inn i dødsriket ned

stod opp att i velde, som den klaraste stjerne
tinte frosten og skamma som gleda fekk fjerne

og planta på ny denne songen, den første
eg syng den for Deg, du som lindra all tørste!

Himmelskipet #24

så opnar skaparen auga

frå innsida av sitt eige verk

studerer verda med nye auge

utan den naturlege nærleiken

Han kjente frå det evige

eit nytt filter

avgrensa av kjensler og nevron

vert lagt over auga

hjartet pumpar livet i kroppen

og fyller den med nye erfaringar

gjennom auge øyre hud og smak

-

så er skaparen på innsida

i gang med å lage ein sikker veg ut

for alle

Himmelskipet #23

ei reise frå himmel til jord

i eit skip me ikkje kan sjå –

gjennom elektromagnetiske straumar

og naturlover,

på tvers av det moglege

tilfører du verda deg sjølv

for oss er det ufatteleg

så me seier: du kom til jorda

skjønt det at du reiste frå noko

truleg er eit større offer

enn det du kom inn i

så la du himmelskipet til kai

i vår skadeskotne verd

og steig i land

som den svakaste av dei svake

-

då du reiste attende til ditt rike

utanfor tida

let du skipet stå att – som ei redningsbøye

me kunne klatre om bord i

og fylje etter gjennom ukjente farvatn

Eit kjølig hjarte #2

som ein usynleg pust

svevar Anden over ørkenlandskapet

kjenner dei knuste ruinbyane ved namn

og kjeldene som ikkje lenger gir vatn

flyr over avsvidde skogar,

sletter og fjell

fyller dei tomme katedralane

            med lys

puslar saman attgløymde vrak,

reiser opp det som har falt saman

som ein usynleg pust

kjem Anden med regn over ørkenen

pustar liv i tomme auge,

let gatene fylle med song –