Møte eigne hender

kva tenkjer du no
undrar eg

ser ut på landskapet
så annleis frå denne vinkelen
eg kjenner ikkje att skogen, fjorden, fjella, ørkenen

alt er som før
berre borte, skjult
for auge som ikkje lenger er verkelege auge
men avgrensa luker mot verda


kva tenkjer du


der du fortsatt er
og ser den eg er blitt

- 

det er spor etter mine eigne hender
eg går i,
så merkeleg det enn er
å stige inn i sitt eige bilde

men det er dette eg vil,
eg har eit mål
og eg veit du ser stega mine
og leier meg heile vegen tilbake til deg -

Soleiebarn #19

Montasje

molekyltåke, atom på atom

i ordna rekkjer, pusla saman

stabla og montert

eitt her, eitt til, eitt der

montere, montere, montere

montere

til alle saman er riktig plassert

i puslespelet,

til alle har funne sin plass

i spelet, maskineriet

fiks ferdig montert

ei celle

eit knips

og den startar si rørsle,

programmert, stilsikker, klikk, klikk, klikk

ikkje noko klikkar

ikkje noko fuskar

montasjen er perfekt

perfekt!

DNA, RNA, ribosom, cytoplasma, membran

og meir, meir, meir

lenger inn

koden, montert

ferdig montert

koden som fortel – alt!

slik vert barnet, 23 + 23

frå mor

og dei siste, Y og resten

montert, ikkje som ein straum,

men ved eit skapingsord

Bli kode!

Og det vart kode

og eit barn, inkarnert

ferdig montert

byrjar vekse, byrjar si ferd

mot verda, gjennom sine eigne konstruksjonar

og alt ligg til rette, alt er der

veks – eit resultat av perfekt montasje

og montasjen vart menneske

fekk si form etter sin eigenart

og tok bustad mellom oss