Inn fjorden

det er slik eg startar året
slik, sitjande på kanten
av vegen ut til verda

her kan eg kjenne straumen
komme inn fjorden
i rolege tak, og så tilbake

som eit andedrett i fjordlandskapet
går vatnet sine vante vegar
og ensar ikkje kalenderblad og klokke

det er noko trygt ved dette
å sitje her, kjenne større rørsler
enn kjenslene som kjem og går i mitt hjarte -


(Skywatch friday)

Barnet som et

Det rolege synet

av barnet som et;

Ein nyfødd baby, eit lite menneske

forsvarslaus, øm og varm

så mørke auge – denne verda er rar,

alt dei ser har han sett

- han kjenner det alt igjen

og sukkar stille

eit sukk så djupt

at det når inn til hjartet hos mora

(Kva tenkjer du på, kva fryktar du no,

vesle ven, vesle menneskebarn?)

Det rolege synet

av barnet som et;

og mora kjenner – meir enn ho veit

at den vesle har verda i hjartet;

og at verda vil stikke det sund –

Jul i hjartet

Golvet er vaska, kakene baka

treet er pynta med kuler og band

Eg sit i ein sofa, les i ei bok

om noko som hendte – i framande land

Det var englar og hyrdar, sauar, eit esel

og to som var einsame, redde i natt

Dei bar på eit håp, dei kyssa eit barn,

sjølve handa til Gud kunne dei gripe fatt

I stova er stille – endå søv borna

og snøen ligg roleg i skogen

Eg faldar to hender, eg formar to ord

“kom inn”, for hjartet er mogen

Montasje

molekyltåke, atom på atom

i ordna rekkjer, pusla saman

stabla og montert

eitt her, eitt til, eitt der

montere, montere, montere

montere

til alle saman er riktig plassert

i puslespelet,

til alle har funne sin plass

i spelet, maskineriet

fiks ferdig montert

ei celle

eit knips

og den startar si rørsle,

programmert, stilsikker, klikk, klikk, klikk

ikkje noko klikkar

ikkje noko fuskar

montasjen er perfekt

perfekt!

DNA, RNA, ribosom, cytoplasma, membran

og meir, meir, meir

lenger inn

koden, montert

ferdig montert

koden som fortel – alt!

slik vert barnet, 23 + 23

frå mor

og dei siste, Y og resten

montert, ikkje som ein straum,

men ved eit skapingsord

Bli kode!

Og det vart kode

og eit barn, inkarnert

ferdig montert

byrjar vekse, byrjar si ferd

mot verda, gjennom sine eigne konstruksjonar

og alt ligg til rette, alt er der

veks – eit resultat av perfekt montasje

og montasjen vart menneske

fekk si form etter sin eigenart

og tok bustad mellom oss

Stilleben

Kvinna søv på eselryggen

Mannen står stødig, midt i steget

Held beiselet i sine grove hender,

merka av slit, av støv, av feilslag

Rundt dei er det kveld,

endå er ikkje månen full

og mørkret omsluttar dei tre på vegen,

hyllar dei inn i sitt tause teppe

Bakken er varm, sanden er mjuk

Så mange føter har traska her før

Så mange menneske på vegen,

uvitande om kven dei passerer i hast

Trea i bakgrunnen er stille

Ikkje eit vindpust kan merkast,

ikkje eit einaste drag av sjøluft eller ørkenvind

når fram til dei tankefulle tre

Bildet er idyllisk, det oser av omsorg

og fred, men innunder huda finst stormen

Den rasar sin veg gjennom mannen sitt sinn

og bølgjer som opprørt hav

Så mange tankar, så mange omsyn!

Eit liv som plutseleg snur

Tenk om… ein tanke, men vender seg bort

Ser på kvinna, og smiler med auga

Tre dagar att – til Betlehem,

Eit esel, ei kvinne, ein mann

Og eit barn, endå sovande, ventar;

Det handlar om han, berre han