Screening, veke 10

Kvar gong eg ser deg
som eit svart-kvitt bølgjande mønster
på screeningskjermen
vert eg fylt
til randa
av farskjensler, kjærlege tankar
om deg, om framtida
om det vi har felles, alt vi skal gjere –

Eg tenkjer på sykkelturar, rolege
frukostar med felles geisping
og deg i armkroken
medan vi ser barne-tv eller les ei bok
eller alle dei timane
eg kjem til å sitje ved senga di og synge
heilt til du sovnar
og eg går lukkeleg og stille ut av rommet
med slitte stemmeband
og eit hjarte som har fått mosjonen sin
også den dagen –

Eg ser deg, der du ligg og søv
som ei minidukke på screeningskjermen
og dei små rørslene
som du endå ikkje styrer,
men som snart skal forvandlast til
frenetisk krabbing over stovegolvet,
forsiktige steg langs stovebordet,
sleivspark på fotballen
og
med tida
stødige steg ut i verda –

Eg ser deg,
du er innkapsla, trygg,
midt i ei verd som kan vere hard og kald
og kynisk
overkøyrande
på måtar du slett ikkje kan drøyme om
og takk for det

Før du kjem til det punktet
at verda vert ein rund planet
med geværløp og tunge støvlar,
vil eg gje deg balast, vil eg gje deg
olje på tanken, lasterommet fullt
av kjærleik, av glede over livet

Mitt farshjarte bankar
Det er fullt av så mange ynskjer,
så mange håp
for deg –

(Det er nokre år sidan dette no - ho som eig føtene har for lengst fått kontroll på dei, og fyller snart fem år! Bildet er frå rutinekontroll i veke 18. Teksten er skrive i samband med tidlegscreening av veslesøstra nokre år seinare. Det var ei utruleg oppleving å få sjå bein og armar og hovud og heile det fantastiske vesle underet så tidleg som veke 10 i svangerskapet - og vite at vi ein dag skulle få bli betre kjent med det vesle mennesket som låg der og vaks for livet!)

(Torsdagstema, Weekend in black and white)

Barnet som et

Det rolege synet

av barnet som et;

Ein nyfødd baby, eit lite menneske

forsvarslaus, øm og varm

så mørke auge – denne verda er rar,

alt dei ser har han sett

- han kjenner det alt igjen

og sukkar stille

eit sukk så djupt

at det når inn til hjartet hos mora

(Kva tenkjer du på, kva fryktar du no,

vesle ven, vesle menneskebarn?)

Det rolege synet

av barnet som et;

og mora kjenner – meir enn ho veit

at den vesle har verda i hjartet;

og at verda vil stikke det sund –

Himmelmøte #4

Tenk å kunne knele her

så nær, så sårbar

med alle tankar utbretta, alle håp rissa ned

som grå skisser i hendene mine

og eg løftar dei fram

tek rundt handa til barnet,

slik eg veit at barnet ein dag

vil halde rundt mi hand

når eg ikkje lenger har styrke til å møte dagen

og nærmar meg den usynlege porten

til noko betre

Tenk å kunne knele her

så nær deg, så sårbar du er

og likevel – det er du som er den sterke

av oss to

Eit vern mot verda

 

det er du som er vernet

eg treng

dine armar, ditt bankande hjarte

ditt håp, ditt mot, di tru

det er du som kan løfte

meg opp

leggje meg hud mot hud,

gje meg ein stad som er heime

det er du som er skjoldet

mellom verda og meg

utan deg er det mørkt

er det kaldt, er det … ingenting

det er du som er lyset

som brenn, for oss begge

du og eg, eg og du

det er alt som kan telje – for meg

(Fredagstema#2: Människoskapelser)