Det uopnelege

vegen ut             den lysande porten
som ingen av oss andre sansa          såg        visste
var ei flate         ei hinne      ugjennomtrengeleg luft
utan kjenneteikn
som skilt eller milestolpar
striper langs grøftekanten
eller sesamord i antikk steinskrift        det berre var
som eit ingenting
mot ingenting
noko bak ryggane våre, eit lysglimt, eit skjær av gull
langs fjellryggane

elles ingenting

elles ikkje noko me kunne ane
anna enn eit mørke, eit skjult rom, ei ukjent kraft

og vegen ut låg stengt       usynleg for auga, urørleg for sinnet
             og du rørte ved flata
             med fingertuppane
trakk verda saman           smelta alt til dette eine punktet        eit punktum
nærast
for mørket
og ropte så hjartet smuldra opp i tusen bitar, fall, fell
som regn over marka
gjennom tida 
strekk regnet seg      gjennomholar mørket      knuser det uknuselege
opnar det skjulte, det stengte      det uopnelege
som no 
er ein veg

du kan bere meg på

Inn i mørket

eg er edmund
med bøygd nakke
og ei erkjenning av skuld
som ei bør tyngre enn verda
på skuldrene

du er aslan
den stolte, store
som med opne auge møter mørket
og let deg senke
av svakare hender

til slutt er det du
som vil stige opp i strålelyset
og løfte meg med deg
ut av grava

i mørket er det vanskeleg
å sjå det komande lyset,

men du ser
og det er nok 
for meg

Den nye kongen

det er den nakne sjela
du treff
med orda dine

blikket ditt
som eit omvendt svepeslag;
eg kjenner noko vert reparert
sår som gror
skorper som dekkjer over
lækjande straumar
og gyldne glimt

så kjem du inn i livet mitt,
ein solvarm bris
innover dei frostaude slettene
innanfor sjela

alt fyller du
med friske fargar
og strålande lys,
gjer meg til noko anna, noko meir
enn det eg var

og eg helsar deg velkomen,
du, etterlengta Konge
som no ryddar opp
i mi styrelause einsemd

Frykt ikkje

Kyrkjeasyl

dei mørke skuggane

frå baksida av mitt eige hjarte

og frå vrangsida av verda

kan ikkje lenger nå meg

eg har søkt asyl

i ein større lekam

der mitt eige vert oppslukt

i fellesskapet

og veggane er ikkje av tre eller betong

men av levande ord

som også er eit sverd

og eit løvebrøl

bak desse orda

og dei naglemerka hendene

er eg trygg

Stille opprør

Namnet

der er berre eitt namn

éin veg å gå

éin stige å klatre

ut frå desse ruinane

etter eigne prestasjonar

medan lokkeropa frå sumpen

festar seg som borrar på huda,

ynskjer å dra meg attende

til det miserable

er der eit namn, ein veg

eit lys

som løftar meg inn

der varmen og kjærleiken

har sitt opphav

Ordet til oss

det inkarnerte ordet

viste oss skrifta

med kjøtt og blod

eit ord for kjærleik

i varme blikk, milde tonar

til den som er i sorg

eit ord for nåde

i ei utstrekt hand – reis deg!

børa di er borte

eit ord for soning

i kroppen som dør,

ordet som byggjer bru

ein grunn å stå på

og mennesket vart ord

og vandra gjennom tidene – til oss;

eit glimt av ei større rettferd for verda –