Sverdet

du stakk det tviegga sverdet
tvers gjennom hjartet mitt

kløyvde det i to, og slo resten i bitar
med blodige hender
      alt var berre støv og småstein
då du tømde det ut på golvet,
sa: ikkje sjå
det er mørket som har bygd si festning

no ligg berre ruinane att
langt utanfor synsfeltet ditt 

og gjennom kroppen, der sverdet gjekk inn
er der eit korsforma arr,
du fylte tomrommet etter steinhjartet
med levande blod og musklar -

så går eg her
med forma til sverdet som eit merke
og dagslyset har inga størknande makt over meg
lenger

Ordet til oss

det inkarnerte ordet

viste oss skrifta

med kjøtt og blod

eit ord for kjærleik

i varme blikk, milde tonar

til den som er i sorg

eit ord for nåde

i ei utstrekt hand – reis deg!

børa di er borte

eit ord for soning

i kroppen som dør,

ordet som byggjer bru

ein grunn å stå på

og mennesket vart ord

og vandra gjennom tidene – til oss;

eit glimt av ei større rettferd for verda –

Eit lys i verda #16

eg opnar boka

boka opnar meg

saman studerer vi

kvarandre

til vi sprengjer skalet og stig ut

som nye skapningar