Ordet til oss

det inkarnerte ordet

viste oss skrifta

med kjøtt og blod

eit ord for kjærleik

i varme blikk, milde tonar

til den som er i sorg

eit ord for nåde

i ei utstrekt hand – reis deg!

børa di er borte

eit ord for soning

i kroppen som dør,

ordet som byggjer bru

ein grunn å stå på

og mennesket vart ord

og vandra gjennom tidene – til oss;

eit glimt av ei større rettferd for verda –

Kjeldene #2

over slettelandet der vindane bles

ein einsam mann

ein klovn ein luring ein angrande orm

slår kappa tettare om seg

endå ein gong

på vandring ein ny bustad nytt liv

auga er rolege hendene stødige

føtene sikre på vegen

i det indre bles vindane

eit skjelvande fasetthjarte i kvilelaus tåke

lengten tilbake

til dei gylne portane

til staden der kjærleiken har sin kjelder

og hjartet finn ro i skuggen

av milde auge

Kjeldene #1

eg høyrer slaga

frå tunge fjerne klokker

som ord skrivne i stein

byen ligg taus under morgondisen

let sollyset leike

finne nye vegar gjennom gatene

strekk seg breiar seg veltar seg ut

berggrunnen dirrar

tyngda av tunge fjerne klokker

er ei visse noko sjølvsagt

ingen er som dei var

utan byen

nye kjelder har vella fram