Kjeldene #2

over slettelandet der vindane bles

ein einsam mann

ein klovn ein luring ein angrande orm

slår kappa tettare om seg

endå ein gong

på vandring ein ny bustad nytt liv

auga er rolege hendene stødige

føtene sikre på vegen

i det indre bles vindane

eit skjelvande fasetthjarte i kvilelaus tåke

lengten tilbake

til dei gylne portane

til staden der kjærleiken har sin kjelder

og hjartet finn ro i skuggen

av milde auge

Hovudet over vatnet #2

ein skimrande tråd,
glinsande edelsteinar
knapt synlege over horisonten
viser veg mot framande kystar,
eit håp i stormen
ei berging for oss
med lekke båtar
og ausekar som fingerbøl,
vi som ror til musklane stivnar
og aldri kan kvile,
om det så er spegelblank sjø

no blenkjer det, skin
som tusen usynlege lanterner
viser veg mot ein heimleg kyst