Mørket bak hjartet

Mellom pausefisk

Stilla og eg

Sovande engel

I det lune

Det eg lengtar etter

Møte natta

Kulda

Dei som blir

Ein avtale

Eit liv etter livet etter livet

Nabohjarte

Midt mellom

Mørke mørke

Tung til lett

Ved vegs ende

Det vidunderlege

Noko var innom

kanskje kan me knuse

denne draumen

at noko verkeleg var der;

            at der var ein sommar

            at der var        noko

nytt, som liksom passa inn

endå me ikkje visste kva det var

kanskje kan me knuse draumen

og viske ut minnet –

men kvar celle i kroppen        vil hugse

Eit grønt ord til deg

Tidleg kveld

Den vesle gleda

Grå

Oss langs vegen

Det vesle mennesket

mellom dei høge fjella

slår me djupe røter,

feste mot regn og ras og vind

i dette ugjestmilde terrenget

her er me

dei små menneska

i møte        med det store skaparverket

det er ein snodig symbiose

me lever i – avhengige og frie

underlagt lover me ikkje rår over

og med skeivfordelt makt –

den parten som kan øydeleggje det heile

er den einaste parten

som ikkje kan leve aleine –

Du likar meg sjølv