Ved vegs ende

Stå i fred

Den vesle blomen i vindauget

på soverommet,

den vi fekk av ein ven

for lenge sidan

alt då vi så vidt var gifte

og huset stod nytt og ubrukt

Den fekk stå i fred

Den vesle steinen bak huset

mellom stien og

syrinbuskene

den du syntes var så fin,

glattslipt, blank og kvit

og som passa så godt inn

der den låg

Den fekk liggje i fred

Og bøtta, den raude og skitne

den vi brukte til å bere vekk ugras i

og ha mold i

når vi skulle pynte i hagen

Den som du ikkje ville ha inn,

og som difor vart ståande bak syklane

Den fekk stå i fred

Det var berre vi levande

glade, triste, sorgfulle, lukkelege

og tvers gjennom ufarlege

som måtte reise

leggje alt bak oss, finne nye vegar å gå

Det er ikkje fred for menneska

i krigen

berre for dei små bagatellane,

som vitnar om liv som er levd

Brør

Eg kom over han i skogen

Han låg såra

Angsten lyste ut av to blå auger

som reflekterte den klare himmelen

Kontrasten til vår blodmerka jord

Eg sikta på han med våpenet

Ropte at han skulle ligge stille

Endå han ikkje kunne

Eller såg ut til å prøve

Gå nokon stad

Slik stod eg, i andelaus spenning

Medan knatring og granatsmell

Kunne høyrast eit stykke unna

Han sveitta frå det støvskitne håret

Og tårene var der og var der ikkje likevel

I auga hans såg eg ei historie

Frå eit anna land, ein annan skog

Eg såg sjøar og latter og boccia på plenen

Ein hund og eit barn og ei kvinne

Ein hellelagt sti opp til huset

Auga dei lyste, og lengta langt vekk

Dei fortalte om smerte og håp

Eg starta å vakle, for akkurat då

Forstod eg

Kor like vi var, innerst inne

Fiendar, ulike klede og ulike våpen

Med hjarta og auga og håp

på same frekvens

Og lengten til ei betre verd

Der våpen berre var ein vond draum

I den verkelege verda

Hadde vi vore brør

Han hadde lege i graset

Og eg hadde peika på han

Med ein badmintonracket

I kvar hand

I venstre handa: Ein kniv

I høgre handa: Ei nål,

med svart sutur gjennom auget

Eg ser over ingenmannsland,

og veit ikkje kva hand eg skal strekkje

mot deg;

Ordren seier venstre,

hjartet seier høgre

Kvifor må det alltid vere

vi og dei?

Kvifor kan det ikkje heite – Oss?

Bajonettane

Sollyset glimtar i våpen

av nypussa stål

Tusen bajonettar, på rekke

Midt i mot – ei ny rekke

Tusen våpen, like blanke

Bak våpna, på begge sider

står gutar

i nyvaska, flotte uniformar

Solbrune fjes, på begge sider

Ansikta er bleike og bestemte

Auga er sikre, ryggane rake

Hendene skjelv

Men ikkje så mykje at det syns

Dei er klare og lyttar

Høyrer kampropet runge:

Fram gutar!

Hev våpen!

Spring av stad! Gjer di plikt!

For fedrelandet! For Gud!

For dine barn og din konge!

Eller 

Lytt til kviskringa

frå vinden

og to tusen bestemødre:

Stikk bajonetten i jorda

Gjer  det no!

Pløy kvar dykkar fure

Så korn og poteter

og vatne med tårene

frå to tusen mødre utan søner

Rop eit leve for jorda

Rop eit leve

i fred